Écône 30 VI AD 2026 - krypta - abp. Marcel Lefebvre - fotorelacja

#fsspx #MarcelLefebvre

Marceli Lefebvre urodził się 29 listopada 1905 r. w Tourcoing w północnej Francji w pobożnej, katolickiej rodzinie przedsiębiorcy tekstylnego. Po ujawnieniu się jego powołania do kapłaństwa, studiował w swojej macierzystej diecezji, a następnie w Seminarium Francuskim w Rzymie. Otrzymał doktoraty z filozofii i teologii, a dnia 21 września 1929 r. – święcenia kapłańskie. W 1932 r. ks. Lefebvre wstąpił do Zgromadzenia Ojców Ducha Świętego i został wysłany jako misjonarz do Gabonu, gdzie pozostał przez cały okres wojny. Był to, jak wspomina, jeden z najszczęśliwszych okresów w jego życiu.

W roku 1946 został wezwany do Francji, aby objąć funkcję przełożonego seminarium w Mortain, lecz wkrótce powrócił do Afryki po tym, jak 12 czerwca 1947 r. został mianowany Wikariuszem Apostolskim Dakaru. 22 września 1948 został Delegatem Apostolskim, czyli osobistym przedstawicielem papieża na całą francuskojęzyczną Afrykę, co jest dowodem wielkiego zaufania, jakim darzył go Ojciec Święty Pius XII. 14 września 1955 r. został mianowany pierwszym arcybiskupem Dakaru.

W trakcie Soboru Watykańskiego II (1962–1965) arcybiskup Lefebvre był jednym z liderów Międzynarodowej Grupy Ojców (Coetus Internationalis Patrum), która starała się bronić tradycyjnej teologii katolickiej. Nie ma tutaj miejsca na opisywanie roli, jaką Arcybiskup odegrał podczas Soboru. Wszystkie teksty jego interwencji podczas obrad zostały zebrane w książce pt. Oskarżam Sobór!, przetłumaczonej na wiele języków. Dość powiedzieć, że w swojej późniejszej krytyce posoborowych reform oraz niektórych fragmentów samych dokumentów Soboru, arcybiskup Lefebvre nie zachowywał się jak przysłowiowy „mądry po szkodzie”. Przeciwnie, był jednym z nielicznych Ojców Vaticanum II, którzy w czasie trwania samego Soboru wykazywali przenikliwość, wskazując na braki pewnych dokumentów oraz mieli odwagę przewidywać katastrofalne skutki, do których wspomniane braki nieuchronnie musiały doprowadzić.

Podczas gdy abp Lefebvre był jeszcze Przełożonym Generalnym Zgromadzenia Ojców Ducha Świętego, skierowano do niego młodych seminarzystów z Seminarium Francuskiego w Rzymie, którzy poprosili go o pomoc. Seminarzyści ci pragnęli otrzymać prawdziwie tradycyjną katolicką formację, toteż pytali o radę starszych księży, a ci odsyłali ich do arcybiskupa Lefebvre. Arcybiskup na początku odnosił się do tego z rezerwą, lecz seminarzyści uparcie nalegali. W ten sposób po prowizorycznym rozpoczęciu formacji we Fryburgu, we wrześniu 1970 r., z upoważnienia miejscowego biskupa zostało otwarte seminarium w Ecône, zaś 1 listopada tego samego roku biskup Lozanny, Genewy i Fryburga – msgr Charriere, przy zachowaniu wszystkich koniecznych formalności kanonicznych, ustanowił Bractwo Kapłańskie św. Piusa X (Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pii X – FSSPX). Dnia 18 lutego 1971 r. kardynał Wright z Kongregacji ds. Duchowieństwa napisał decretum laudis, list pochwalny pod adresem nowego seminarium w Ecône i Statutów Bractwa. (...) źróło: https://www.piusx.org.pl/fsspx/abp-Marceli-Lefebvre

Wszystkie zdjęcia: Chrobry Szlak TV zbioór na: https://drive.google.com/drive/folders/12PCxlfSZpxwtskAAuVdgOxRDVGamdtg3