50-lecie kapłaństwa x Edwarda Wesołka FSSPX - 14 luty AD 2024, Bajerze, Polska

Ksiądz Edward Wesołek FSSPX, właściwie Wiktor Edward Wesołek (ur. 5 marca 1945 w Byczkach) – polski duchowny, pisarz, społecznik, znawca kultury, języka i zwyczajów cygańskich, organizator życia religijnego polskich Romów, Krajowy Duszpasterz Romów w latach 1979–1996.

foto. P.W. „Zawsze Wierni” nr 20, 01–02.1998 22 XII 1997 r. znany polski jezuita, o. Edward Wesołek SI, wyraził oficjalnie wolę przejścia do Bractwa św. Piusa X. Procedura kanoniczna potrwa parę miesięcy. Kilku kolejnych księży się zastanawia. Wielką łaskę otrzymał Kościół w Polsce jako dar od Pana Boga na Święta Bożego Narodzenia. Oto właśnie w tym czasie 52-letni o. Edward Wesołek SI, pochodzący z diecezji łowickiej, znany m.in. jako Krajowy Duszpasterz Romów oraz autor kilku publikacji w tym przekładu książki o bł. Zefirynie, postanowił zwrócić się do Przełożonego Generalnego o przyjęcie go w poczet członków Bractwa Św. Piusa X. „Mam nadzieję, że 16 grudnia 1997 r. będzie już ostatnią datą odprawienia Mszy według Novus Ordo” napisał w swoim życiorysie. Niektórzy wierni Warszawy, Krakowa i Katowic, gdzie ks. Wesołek odprawiał już Msze Św., zdążyli go poznać osobiście. Postanowiliśmy i my przeprowadzić krótki wywiad z naszym nowym księdzem, a jednocześnie zaprosić go do pisania artykułów dla „Zawsze Wierni” w przyszłości. (fragmenty: https://gdynia.fsspx.pl/1998/02/01/pierwszy-polski-ksidz-przechodzi-do-bractwa-w-piusa-x)

Zawsze Wierni: Proszę w kilku słowach przedstawić się naszym czytelnikom. O. Edward Wesołek: Urodziłem się 5 marca 1945 r. we wsi Byczki, w diecezji łowickiej, 25 sierpnia 1967 r. wstąpiłem do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego. Święcenia kapłańskie otrzymałem 14 lutego 1976 roku z rąk Jego Ekscelencji Księdza Biskupa Zbigniewa Kraszewskiego. Pracowałem na placówkach jezuickich w Piotrkowie Trybunalskim, Bydgoszczy, Świętej Lipce jako katecheta, kapelan szpitala, zajmując się także Cyganami. Nimi zresztą zajmowałem się wcześniej: w nowicjacie i podczas studiów. 122 Konferencja Plenarna Episkopatu Polski w listopadzie 1978 roku powołała mnie na utworzone wtedy stanowisko krajowego duszpasterza Cyganów. Trzeba było jeszcze pewnych przygotowań do objęcia tego samodzielnego stanowiska. Po złożeniu ostatnich ślubów rozpocząłem duszpasterzowanie „na pełnym etacie”. Uroczysta inauguracja rozpoczęła się Mszą św. na Jasnej Górze 8 grudnia 1981 roku. (Pierwszy polski ksiądz przechodzi do Bractwa Św. Piusa X „Zawsze Wierni” nr 20, 01–02.1998)

foto: Z.L. ZW: Kiedy po raz pierwszy zetknął się Ksiądz z problemem Tradycji? EW: Gdy w latach siedemdziesiątych docierały do nas pierwsze wiadomości o arcybiskupie Marcelu Lefebvre i o gwałtownych zmianach w Kościele na Zachodzie, pamiętam, że go rozumiałem. Jednak uważałem, że w Polsce, gdzie zmiany przeprowadzano z większą rozwagą, dzięki mądrości Wielkiego Prymasa, taka działalność byłaby bezprzedmiotowa. Dziś wiem, że się wtedy myliłem. Wprowadzane wtedy zmiany okazały się zapowiedzią nadciągającej dziś katastrofy.

ZW: Napisał Ksiądz w swoim życiorysie, że nie chce już nigdy odprawić Novus Ordo. Jak osobiście postrzega Ksiądz różnicę pomiędzy starym a nowym rytem? EW: Tradycyjną Mszę św. odprawiłem po raz pierwszy w Wiedniu 18 czerwca 1997 r. W tym miejscu chciałbym zaznaczyć, iż pomógł mi w tym ks. Dariusz Olewiński, związany z Bractwem Św. Piotra. Tę Mszę św. przeżyłem jako Tajemnicę. Miałem odtąd jedno pragnienie: jak najprędzej skończyć z Novus Ordo Missae. Teraz zaś mam inne pragnienie: przy grobie arcybiskupa Marcela Lefebvre’a przeprosić go za wszystkie powtarzane przeze mnie oszczerstwa pod jego i Bractwa adresem. Dziś pragnę podkreślić, że Msza Wszechczasów przetrwała dzięki heroicznej postawie Arcybiskupa. Zdaję sobie sprawę również z tego, że gdyby nie konsekracje biskupów, Tradycja znalazłaby się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

ZW: Wiemy, że przez pewien czas odprawiał Ksiądz Msze św. trydenckie dla zwolenników Bractwa św. Piotra. Ostatecznie jednak postanowił Ksiądz związać się na stałe z Bractwem św. Piusa X. Co zatem zadecydowało, i czy fakt, że na Bractwo padają oskarżenia o schizmę i ekskomunikę nie jest dla Księdza przeszkodą? EW: Ponieważ szczerze szukałem prawdy, całej prawdy o kryzysie w Kościele, o stanowisku hierarchii kościelnej wobec Bractwa Św. Piusa X, a także wobec Bractwa Św. Piotra doszedłem do przekonania, że właśnie Bractwo Św. Piusa X naśladuje św. Pawła w jego wierności Ewangelii: „… gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy niech będzie przeklęty!” (Ga 1,8). Natomiast słowa „schizma” i „ekskomunika” w ustach tych, którzy głoszą jawne herezje są co najmniej nieporozumieniem. Będąc wiernym czytelnikiem „Niedzieli”, w której przeczytałem stronniczy artykuł ks. Stanisława Nagy’ego, byłem zdziwiony stwierdzeniem autora, że Msza Trydencka jest zakazana. Podczas odwiedzin redakcji próbowałem sprostować błąd, twierdząc, że przykładowo Bractwo Św. Piotra, działające na podstawie Motu proprio Ecclesia Dei, zachowało starą liturgię. Usłyszałem tam, że oni są na marginesie Kościoła a nie w jego wnętrzu. Później byłem zasmucony tym, że „Niedziela” nie zamieściła polemiki ks. Karla Stehlina, a tylko kolejny artykuł ks. Nagy’ego. I choć wtedy nie byłem po stronie Bractwa Św. Piusa X, zastanawiałem się, czegóż to „Niedziela” bała się wydrukować. W ten sposób „Niedziela” w jakimś stopniu przyczyniła się do pilniejszego poszukiwania całej prawdy o Bractwie Św. Piusa X.

ZW: Wiemy, że naśmiewano się z Ojca z powodu noszenia sutanny. EW: Kiedy rok temu byłem w Rzymie, naprzeciw naszego domu generalnego spotkałem brata sekretarza wrzucającego listy do skrzynki pocztowej. Zagadnąwszy go, wyraziłem pewne zdziwienie z powodu noszenia przez niego sukni zakonnej. On odpowiedział: „C’e nostra bandiera!”, tzn. „To jest nasz sztandar!”. Zdarzało mi się być zaskakiwanym podczas odwiedzin plebanii czy klasztorów, że księża zachęcali mnie do „rozebrania się”, tzn. zdjęcia sukni, bo przecież tak wygodniej. A przecież samo życie nie zawsze jest wygodne. Zresztą to ci „postępowi” duchowni zachowujący „pełną łączność z Papieżem” zupełnie lekceważą jego wielokrotne wezwania do noszenia stroju duchownego.

foto: Z.L. ZW: Czy uważa Ksiądz, że istnieją w Polsce księża rozumiejący problem Tradycji? Czy Kościół w Polsce zdoła się obronić przed sekularyzacją i zalewem modernizmu, czy też spotka nas ten sam kryzys, który obserwujemy na Zachodzie? EW: Wielu księży w Polsce widzi oznaki kryzysu w Kościele, jednak nie potrafią oni znaleźć wyjścia z tego położenia. Ich wiek często wydaje się im usprawiedliwieniem. Młodzi zaś najczęściej są tak wychowywani, aby widzieć cel swojego powołania w samych zmianach. Obecnie kiedy w Kościele w Polsce „gonimy Europę”, zdaje się, że to wszystko, co stało się na Zachodzie, musi przyjść i do nas. Czyżbyśmy nie wiedzieli o pustych kościołach, profanacji Najświętszego Sakramentu, powszechnego odstępstwa duchowieństwa od katolickiej wiary? I to ma być posoborowa „wiosna Kościoła”?

foto: Z.L. ZW: Dziękuję za rozmowę. Myślę, że będzie to wyrazem oczekiwań naszych czytelników, jeżeli poproszę księdza o aktywny udział w redagowaniu naszego dwumiesięcznika. EW: Ze swej strony i ja chciałbym podziękować redakcji „Zawsze Wierni” za możliwość powiedzenia tych kilku słów. Dodam tylko, że już od dawna byłem w posiadaniu pierwszych czterech numerów „Zawsze Wierni”, którego treść sobie ceniłem. Byłem gotowy się z wami solidaryzować, lecz na przeszkodzie stało moje niezrozumienie aktu konsekracji i związanej z tym rzekomej schizmy i ekskomuniki. Dziś, dziękując Bogu, jesteśmy już razem, aby pracować Ad maiorem Dei gloriam!

foto: Z.L.

foto: P.B.

foto: Z. L.

foto: P.B.

foto: Z.L.

foto. Z.L.

Przegląd tradycjonalistyczny #186 wielkopostny

Keeping the Faith Alive: The FSSPX Mission in Brazil

Ostro jak brzytwa, czyli rzecz o książkach: "Maria Tudor. Pierwsza królowa" [materiał archiwalny]

Nouvelle Église Holy Cross Catholic Church SSPX Nairobi, Kenya | Visite et Messe Latine

#FSSPX Dans cette vidéo, nous vous faisons découvrir cette magnifique église catholique traditionnelle et vous montrons la messe latine selon la forme extraordinaire. Que vous soyez un passionné de l’histoire de l’Église, intéressé par le SSPX, ou que vous souhaitiez simplement découvrir une église catholique à Nairobi, cette vidéo est pour vous !

List ks. Pagliaraniego do kard. Fernándeza

Menzingen, dnia 18 lutego 2026 r. Środa Popielcowa Najczcigodniejsza Eminencjo, przede wszystkim dziękuję za przyjęcie mnie dnia 12 lutego, jak również za upublicznienie treści naszego spotkania, co sprzyja całkowitej przejrzystości w komunikacji. Nie mogę nie przyjąć z zadowoleniem otwarcia na dyskusję doktrynalną, okazanego dziś przez Stolicę Apostolską, z tej prostej przyczyny, że ja sam zaproponowałem ją dokładnie siedem lat temu, w liście z dnia 17 stycznia 2019 r.1 Wówczas Dykasteria nie wyraziła większego zainteresowania taką dyskusją, argumentując – ustnie – że porozumienie doktrynalne pomiędzy Stolicą Apostolską a Bractwem św. Piusa X jest niemożliwe. (...) https://news.fsspx.pl/2026/02/list-ks-pagliaraniego-do-kard-fernandeza /

Carta del Padre Pagliarani al Cardenal Fernández

Respuesta del Consejo General de la Fraternidad San Pío X al Prefecto del Dicasterio para la Doctrina de la Fe. Menzingen, 18 de febrero de 2026 Miércoles de Ceniza Eminencia Reverendísima, Ante todo, le agradezco haberme recibido el pasado 12 de febrero, así como haber hecho público el contenido de nuestro encuentro, lo cual favorece una perfecta transparencia en la comunicación. No puedo sino acoger favorablemente la apertura a una discusión doctrinal, manifestada hoy por la Santa Sede, por la sencilla razón de que fui yo mismo quien la propuso hace exactamente siete años, en una carta fechada el 17 de enero de 20191. En aquel momento, el Dicasterio no mostró realmente interés por tal discusión, aduciendo —de forma oral— que era imposible llegar a un acuerdo doctrinal entre la Santa Sede y la Fraternidad San Pío X. (...) https://fsspx.news/es/news/carta-del-padre-pagliarani-cardenal-fernandez-57309?

Letter from Father Pagliarani to Cardinal Fernández

Response of the General Council of the Society of Saint Pius X to the Prefect of the Dicastery for the Doctrine of the Faith. Menzingen, 18 February 2026 Ash Wednesday Most Reverend Eminence, First of all, I thank you for receiving me on 12 February, and for making public the content of our meeting, which promotes perfect transparency in communication. (...) źródlo: https://fsspx.news/en/news/letter-father-pagliarani-cardinal-fernandez-57309?

Przegląd tradycjonalistyczny #185 - Spotkanie na szczycie

Z kalendarza liturgicznego: Środa Popielcowa

Posypywanie głów popiołem powstało w związku z praktyką publicznej pokuty. W Środę Popielcową pokutnicy wyznawali grzechy i przywdziewali włosiennice, a biskup posypywał ich głowy popiołem. Po odmówieniu psalmów pokutnych biskup wydalał ich ze świątyni przy śpiewie słów, którymi Pan Bóg zapowiedział Adamowi wygnanie z raju. Po ostatnim upomnieniu przez biskupa zamykano drzwi zostawiając pokutników na zewnątrz. Dzielili się oni na cztery grupy zależnie od stopnia winy. Najniższą stanowili «płaczący», którym nie wolno było wchodzić do kościoła. Pozostawali oni na dziedzińcu i ze łzami prosili wchodzących o modlitwy. Na drugim stopniu byli «słuchający», którzy stojąc razem z katechumenami w przedsionku świątyni słuchali pouczającej części Mszy świętej. Pokutnicy trzeciego stopnia, «klęczący», zajmowali miejsce w głównej nawie i po wyjściu słuchających otrzymywali błogosławieństwo biskupa. Pokutnicy czwartego stopnia, «stojący», mieli prawo uczestniczyć w całej Mszy świętej, ale byli wyłączeni od Komunii św. Pokutnicy byli zobowiązani do surowych praktyk pokutnych, przez które mieli zadośćuczynić za grzechy i dać dowód poprawy. Pojednanie pokutników z Kościołem odbywało się w Wielki Czwartek. Z czasem także inni wierni zaczęli poddawać się obrzędowi posypania popiołem. Papież Urban II na synodzie w Bonewencie w roku 1091 rozszerzył ten obrzęd na wszystkich wiernych.

Popiół jest symbolem znikomości świata oraz pokory i pokuty. Poddając się obrzędowi posypania głów popiołem uznajemy publicznie naszą grzeszność i wyrażamy chęć poprawy. Na mocy zasług Kościoła otrzymujemy pomoc Bożą do gorliwego odbycia Wielkiego Postu.