Czerwona Zaraza niszczy Kościół na Węgrzech | A. Mandrela (Czerwony Terror)

Abp Fulton J. Sheen: zapowiedź kryzysu Kościoła, zapowiedź czasu mroku...

Pielgrzymki Tradycji na Jasną Górę (2019)

PCh24TV · Polonia Christiana – Podsumowanie Synodu

List otwarty bp. Athanasiusa Schneidera, poświęcony sprawie obecności w Watykanie amazońskich figurek "Pachamamy"

Publikujemy mocny list otwarty bp. Athanasiusa Schneidera, poświęcony sprawie obecności w Watykanie amazońskich figurek "Pachamamy". 

1. "Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną” mówi Pan Bóg, dając te słowa jako pierwsze spośród przykazań (Wj 20,3). Nakaz ten, skierowany pierwotnie do Mojżesza i narodu żydowskiego, pozostaje ważny dla wszystkich ludzi i wszystkich czasów, jak mówi nam Bóg: „Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył” (Wj 20,4-5). Nasz Pan Jezus Chrystus dochował tego przykazania w sposób doskonały. Gdy zaoferowano Mu królestwa tego świata pod warunkiem, że odda pokłon diabłu, Jezus odpowiedział: „Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz” (Mt 4,10; Pwt 6,13-14). Dlatego przykład, jaki dał nam Chrystus, ma najwyższe znaczenie dla wszystkich ludzi, którzy pragną „prawdziwego Boga i życia wiecznego”; jak napomina nas św. Jan Apostoł: „Dzieci, strzeżcie się fałszywych bogów!” (1 J 5, 20-21).

W naszych czasach przesłanie to nabiera szczególnego znaczenia, ponieważ synkretyzm i pogaństwo są niczym trucizna wdzierająca się do żył Mistycznego Ciała Chrystusa, Kościoła. Jako następca Apostołów, któremu powierzono troskę o Bożą owczarnię, nie mogę milczeć w obliczu jawnego pogwałcenia świętej woli Boga i wobec katastrofalnych skutków, jakie będzie ono miało na pojedyncze dusze, na Kościół jako całość i, w istocie, na cały rodzaj ludzki. Dlatego, przepełniony wielką miłością do dusz moich braci i sióstr, piszę te słowa.

2. 4 października 2019 r., w wigilię rozpoczęcia Synodu Amazońskiego, w Ogrodach Watykańskich, w obecności papieża Franciszka oraz niektórych biskupów i kardynałów, miała miejsce ceremonia religijna, której częściowo przewodniczyli szamani i podczas której zostały użyte symboliczne przedmioty, a w szczególności drewniana rzeźba nagiej, ciężarnej kobiety. Takie podobizny są znane i należą do rdzennych rytuałów plemion amazońskich, konkretnie służąc kultowi tak zwanej Matki Ziemi, Pachamamy. W kolejnych dniach drewniane, nagie figurki kobiece czczone były również w Bazylice św. Piotra, przed grobem świętego Piotra. Papież Franciszek powitał również dwóch biskupów niosących na ramionach figurę Pachamamy i udających się z procesją do Sali Synodalnej, gdzie owa figura została ustawiona na honorowym miejscu. Figurki Pachamamy zostały również wystawione na widok publiczny w kościele Santa Maria in Traspontina.

W odpowiedzi na głośne protesty wiernych katolickich wobec tych rytuałów oraz użycia tych figurek, rzecznicy Watykanu i członkowie komitetów Synodu Amazońskiego bagatelizowali lub zaprzeczali ewidentnie religijnemu, synkretycznemu charakterowi tych rzeźb. Jednakże ich odpowiedzi były wymijające i sprzeczne; były one aktami intelektualnej akrobatyki oraz negacją oczywistych dowodów.

Amerykańska agencja mediów wizualnych „Getty Images” wykonała oficjalną fotografię prasową tego rytuału i opatrzyła ją następującym podpisem: „Papież Franciszek i kardynał Cláudio Hummes, arcybiskup senior diecezji São Paulo, przewodniczący Panamazońskiej Sieci Kościelnej (REPAM), stoją przed statuą przedstawiającą Pachamamę (Matkę Ziemię)”. Ks. Paulo Suess, uczestnik Synodu Amazońskiego, nie pozostawił cienia wątpliwości w kwestii pogańskiego charakteru ceremonii z udziałem drewnianych podobizn w Ogrodach Watykańskich i śmiał wręcz powitać z zadowoleniem pogańskie rytuały, mówiąc: „Nawet jeśli był to obrządek pogański, jest to jednak pogański kult Boga. Nie można odrzucać pogaństwa, jak gdyby było ono niczym” (17 października, wywiad dla Vatican News). W swoim oficjalnym oświadczeniu z 21 października, Panamazońska Sieć Kościelna (REPAM) potępiła bohaterski czyn mężczyzn, którzy wyrzucili drewniane podobizny do Tybru, nazywając go aktem „religijnej nietolerancji”. W ten sposób obnażyli swe kłamstwa i wykręty, za pomocą których zaprzeczali religijnemu charakterowi otaczanych kultem drewnianych figur. Wolontariusze karmelitańskiego kościoła Santa Maria in Traspontina, w którym ustawione były te figurki, potwierdzili to oświadczenie, mówiąc: „[Rzeźbiona] matka, którą przywiozłam z Brazylii… była niesiona w procesji, przywieźliśmy ją z Brazylii. Wykonał ją lokalny artysta i poprosiliśmy go o dzieło sztuki, które symbolizowałoby wszystko, co wiąże się z Matką Ziemią, z kobietami, z kobiecym aspektem Boga, z tym, że to Bóg chroni i podtrzymuje życie” – powiedziała [wolontariuszka], nazywając rzeźbę symbolem „Matki Ziemi” i „Pachamamy”.

Obiektywne źródła podkreślają, że Pachamama jest obiektem kultu, boginią, której niektórzy Boliwijczycy składają w ofierze lamy; jest ziemskim bóstwem czczonym przez niektórych Peruwiańczyków, zakorzenionym w pogańskich inkaskich wierzeniach i praktykach.

3. Katolicy nie mogą akceptować żadnego kultu pogańskiego ani jakiegokolwiek synkretyzmu między praktykami i wierzeniami pogańskimi a praktykami i wiarą Kościoła katolickiego. Akty kultu polegające na zapalaniu światła, kłanianiu się, upadaniu na twarz lub głębokich ukłonach aż do ziemi oraz tańcach przed nagą figurą kobiecą, nieprzedstawiającą ani Najświętszej Maryi Panny, ani żadnej kanonizowanej świętej Kościoła, są pogwałceniem pierwszego przykazania Bożego: „Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną”; są pogwałceniem wyraźnego zakazu Boga, który upomina: „Gdy podniesiesz oczy ku niebu i ujrzysz słońce, księżyc i gwiazdy, i wszystkie zastępy niebios, obyś nie pozwolił się zwieść, nie oddawał im pokłonu i nie służył, bo Pan, Bóg twój, przydzielił je wszystkim narodom pod niebem” (Pwt 4, 19) oraz „Nie będziecie sobie czynili bożków, nie będziecie sobie stawiali posągów ani stel. Nie będziecie umieszczać w waszym kraju kamieni rzeźbionych, aby im oddawać pokłon, bo Ja jestem Pan, Bóg wasz” (Kpł 26,1).

Apostołowie zakazywali nawet najdrobniejszych aluzji lub dwuznaczności w odniesieniu do aktów kultu bożków: „Co wreszcie łączy świątynię Boga z bożkami?” (2 Kor 6, 16) oraz „Dlatego też, najmilsi moi, strzeżcie się bałwochwalstwa! (…)Ależ właśnie to, co ofiarują poganie, demonom składają w ofierze, a nie Bogu. Nie chciałbym, byście mieli coś wspólnego z demonami. Nie możecie pić z kielicha Pana i z kielicha demonów; nie możecie zasiadać przy stole Pana i przy stole demonów. Czyż będziemy pobudzali Pana do zazdrości? Czyż jesteśmy mocniejsi od Niego?” (1 Kor 10,14, 20-22).

Do wszystkich, którzy aktywnie uczestniczyli w aktach kultu figurek Pachamamy, symbolizujących rzeczy materialne lub mające postać stworzenia, święty Paweł bez wątpienia skierowałby następujące słowa: „Teraz jednak, gdyście Boga poznali i, co więcej, Bóg was poznał, jakże możecie powracać do tych bezsilnych i nędznych żywiołów, pod których niewolę znowu chcecie się poddać?” (Gal 4, 9). W istocie, poganie czcili żywioły, jak gdyby były one czymś żyjącym. A obserwując synkretyczne lub co najmniej wysoce niejednoznaczne akty religijne w Ogrodach Watykańskich, św. Paweł powiedziałby: „[S]tworzeniu oddawali cześć, i służyli jemu, zamiast służyć Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki” (Rz 1, 25).

Wszyscy prawdziwi katolicy, którzy wciąż posiadają ducha Apostołów i męczenników chrześcijańskich, powinni zapłakać nad pogańskimi ceremoniami, które miały miejsce w Wiecznym Mieście – Rzymie – i powiedzieć, parafrazując słowa psalmu 79:1: „Boże, poganie przyszli do Twego dziedzictwa, zbezcześcili Twój święty przybytek, Rzym obrócili w ruiny”.

4. Nieprzerwana tradycja Kościoła unikała najdrobniejszych niejednoznaczności lub kolaboracji z aktami bałwochwalczymi. Wyjaśnienia, których udzielili rzecznicy watykańscy lub osoby powiązane z Synodem Amazońskim, by usprawiedliwić religijną cześć oddawaną figurze ciężarnej nagiej kobiety, bardzo przypominały argumenty, które podawane były przez pogan w czasach Ojców Kościoła, jak pisze św. Atanazy. Ten ostatni odparł pseudoargumenty pogan, a jego słowa w pełni można odnieść do wyjaśnień podawanych przez władze Watykanu. Św. Atanazy powiedział: „Będą się chełpić tym, że oddają cześć i służą nie tylko pniom i kamieniom oraz postaciom ludzi oraz dziwnym ptakom i pełzającym rzeczom i zwierzętom, lecz także słońcu, księżycowi i wszelkiemu niebieskiemu wszechświatowi oraz ziemi, w ten sposób ubóstwiając stworzenie” (Contra Gentiles, 21, 1-3) oraz „Wszystko ze sobą połączą, niczym w jedno ciało, i powiedzą, że ta całość jest Bogiem” (Contra Gentiles, 28,2). „Zamiast [ubóstwiać] rzeczywistego, prawdziwego Boga, ubóstwili rzeczy, które Nim nie są, służąc stworzeniu, a nie Stwórcy (por. Rz 1, 25), popadając w ten sposób w głupotę i bezbożność” (Contra Gentiles, 47, 2).

Atenagoras, apologeta żyjący w II wieku, skomentował kult materialnych żywiołów przez pogan następującymi słowy: „Ubóstwiają żywioły i niektóre ich części, stosując wobec nich różne nazwy w różnych epokach. Mówią, że Kronos jest czasem, a Rea ziemią, i że staje się ona brzemienna dzięki Kronosowi i wydaje potomstwo, przez co uważana jest za matkę wszechrzeczy. Nie odkrywszy wielkości Boga i nie będąc w stanie wspiąć się na wyżyny za pomocą własnego rozumu (albowiem nie łączy ich z niebem żadna więź duchowa), marnieją pośród różnych form materii i – zrośnięci z ziemią – ubóstwiają zmiany pierwiastków materialnych” (Apol. 22).

Następujące słowa Drugiego Soboru Nicejskiego znajdują pełne zastosowanie do wszystkich ludzi Kościoła, którzy popierali wspomniane powyżej, synkretyczne akty religijne mające miejsce w Rzymie: „Wielu pasterzy zniszczyło moje wino i zdeptało mój dział. Albowiem naśladowali ludzi nieświętych i pogrążając się we własnych szaleństwach, znieważyli Kościół święty, który został poślubiony przez Chrystusa, naszego Boga, i nie potrafili rozróżnić tego, co święte, od tego, co bluźniercze, twierdząc, że wizerunki naszego Pana i Jego świętych nie różnią się niczym od drewnianych obrazów szatańskich bożków”.

Jak ustanowił Drugi Sobór Nicejski, Kościół nie pozwala na oddawanie kultu przy pomocy zewnętrznych gestów czci, takich jak ukłony, pocałunki oraz błogosławieństwo, żadnym symbolom, obrazom i figurom oprócz „wizerunków naszego Pana Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, Matki Bożej, Bogurodzicy, czcigodnych aniołów i wszystkich świętych ludzi. Gdziekolwiek ma miejsce kontemplacja tych wizerunków, sprawi ona, że ci, którzy na nie spoglądają, będą wspominać i miłować ich pierwowzory”.

5. Ci, którzy wierzą w Jedynego Prawdziwego Boga, zawsze starali się wyeliminować kult fałszywych bożków i usunąć ich wizerunki spośród świętego narodu Boga. Gdy Hebrajczycy kłaniali się figurze złotego cielca – zachęcani i podjudzani przez wysokich kapłanów – Bóg potępił ich czyny. Jego sługa Mojżesz również potępił te akty „powitania i tolerancji” wobec lokalnych rdzennych bóstw tamtych czasów i starł figurę cielca na proch, rozsypując go w wodzie (zob. Wj 32,20). Podobnie synowie Lewiego zostali pochwaleni za to, że powstrzymali wszystkich, którzy czcili złotego cielca (Wj 32,20,29). Poprzez wieki, prawdziwi katolicy działali na rzecz obalenia „rządc[ów] świata tych ciemności” (Ef 6, 12) i zlikwidowania kultu ich wizerunków.

Pośród konsternacji i szoku w obliczu ohydy, jakiej dopuszczono się w Watykanie poprzez synkretyczne akty religijne, cały Kościół i świat były świadkami wysoce chwalebnego, odważnego i chlubnego czynu pewnych dzielnych chrześcijańskich mężczyzn, którzy 21 października usunęli drewniane figurki bożków z kościoła Santa Maria in Traspontina w Rzymie i wrzucili je do Tybru. Niczym nowi „Machabeusze”, panowie ci działali w duchu świętego gniewu naszego Pana, który przy pomocy bicza wygonił kupców ze świątyni w Jerozolimie. Czyny tych chrześcijańskich mężczyzn zostaną zapisane w annałach historii Kościoła jako heroiczny akt, który przyniósł chwałę mianu chrześcijanina, podczas gdy czyny wysokich rangą ludzi Kościoła, którzy zdeptali miano chrześcijanina w Rzymie – przeciwnie – zostaną zapamiętane przez historię jako tchórzliwe i zdradzieckie akty dwuznaczności i synkretyzmu.

Papież Grzegorz Wielki w liście do św. Ethelberta, pierwszego chrześcijańskiego króla Anglii, wzywa go do zniszczenia bałwochwalczych wizerunków: „Zmiażdż kult bożków; zniszcz ich budynki i świątynie” (Bede, Ecclesiastical History, Book I).

Św. Bonifacy, apostoł Niemiec, własnoręcznie ściął dąb poświęcony bożkowi Thorowi lub Donarowi, który był nie tylko symbolem religijnym, lecz także symbolem ochrony żołnierzy, wegetacji, a nawet płodności w rdzennej kulturze plemion germańskich.

Św. Włodzimierz, pierwszy chrześcijański książę Kijowa, obalił i rozrąbał na kawałki drewniane bożki, które uprzednio wzniósł. Wrzucił do Dniepru drewnianą figurę głównego bożka pogańskiego, Peruna. Ten czyn św. Włodzimierza bardzo przypomina heroiczny akt owych chrześcijańskich mężczyzn, którzy 21 października 2019 r. wyrzucili do Tybru drewniane figury wywodzące się z pogańskiej, rdzennej kultury plemion amazońskich.

Gdyby czyny Mojżesza, naszego Pana Jezusa Chrystusa brutalnie wyrzucającego kupców ze Świątyni, czyny św. Bonifacego i św. Włodzimierza miały miejsce w naszych czasach, rzecznicy Watykanu z pewnością potępiliby je jako akty religijnej i kulturalnej nietolerancji i jako akty kradzieży.

6. Zdanie z dokumentu z Abu Dhabi, które brzmi: „Pluralizm i różnorodność religii, koloru, płci, rasy i języka są rzeczami, których Bóg chce w swojej mądrości”, znajduje swe praktyczne zastosowanie w watykańskich ceremoniach oddawania czci drewnianym figurom, przedstawiającym bóstwa pogańskie lub rdzenne kulturalne symbole płodności. Jest to logiczny skutek praktyczny stwierdzenia z Abu Dhabi.

7. W obliczu wymogu autentycznego kultu i adoracji Jedynego Prawdziwego Boga, Trójcy Przenajświętszej i Chrystusa, naszego Zbawiciela, w cnocie moich święceń biskupa katolickiego i następcy Apostołów oraz w prawdziwej wierności i miłości wobec Biskupa Rzymu, Następcy świętego Piotra oraz wobec jego zadania przewodniczenia „Katedrze Prawdy” (cathedra veritatis), potępiam kult pogańskiego symbolu Pachamamy w Ogrodach Watykańskich, w Bazylice św. Piotra i w rzymskim kościele Santa Maria in Traspontina.

Byłoby dobrze, gdyby wszyscy prawdziwi katolicy, w szczególności biskupi, a następnie również kapłani i wierni świeccy, utworzyli na całym świecie łańcuch modlitwy i aktów wynagrodzających za ohydę kultu drewnianych bożków, której dopuszczono się w Rzymie podczas Synodu Amazońskiego. W obliczu tak ewidentnego skandalu, niemożliwością jest, aby katolicki biskup zachował milczenie; byłoby to niegodne następcy Apostołów. Pierwszym w Kościele, który powinien potępić takie akty i wynagrodzić za nie, jest papież Franciszek.

Szczera i chrześcijańska reakcja na watykański taniec wokół Pachamamy, nowego złotego cielca, powinna polegać na pełnym godności proteście, korekcie tego błędu, a przede wszystkim na aktach wynagrodzenia.

Ze łzami w oczach i ze szczerym bólem w sercu, powinniśmy ofiarować Bogu modlitwy wstawiennicze i wynagradzające w intencji wiecznego zbawienia duszy papieża Franciszka, Wikariusza Chrystusowego, i za zbawienie tych katolickich kapłanów i wiernych, którzy dopuścili się takich aktów kultu, zabronionych przez Objawienie Boże. W tym celu można by zaproponować następującą modlitwę:

Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty, przyjmij od naszego skruszonego serca, poprzez dłonie Niepokalanej Matki Boga, Maryi Zawsze Dziewicy, szczery akt wynagrodzenia za akty kultu drewnianych bożków i symboli, jakie miały miejsce w Rzymie, Wiecznym Mieście i sercu katolickiego świata, podczas Synodu Amazońskiego. Wylej w serce naszego Ojca Świętego, Papieża Franciszka, w serca kardynałów, biskupów, kapłanów i wiernych świeckich Twego Ducha, który rozproszy ciemność umysłów, aby mogli zrozumieć bezbożność tych czynów, które obraziły Twój Boski majestat, i aby ofiarowali Ci publiczne i prywatne akty wynagrodzenia.

Rozlej na wszystkich członków Kościoła światło pełni i piękności wiary katolickiej. Roznieć w nich płonącą gorliwość niesienia zbawienia Jezusa Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka, wszystkim ludziom, w szczególności narodom regionu amazońskiego, które wciąż są zniewolone w służbie rzeczy ułomnych, materialnych i przemijających, gdyż są one głuchymi i niemymi symbolami i bożkami „Matki Ziemi”; wszystkim ludziom, w szczególności ludziom plemion amazońskich, którzy nie mają wolności dzieci Bożych, i którzy nie dostąpili niewypowiedzianego szczęścia poznania Jezusa Chrystusa i posiadania w Nim udziału w życiu Twojej Boskiej natury.

Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty, która jesteś jedynym prawdziwym Bogiem, poza którym nie ma żadnego innego boga i zbawienia, zmiłuj się nad swoim Kościołem. Wejrzyj szczególnie na łzy i skruszone, pokorne westchnienia maluczkich Kościoła, wejrzyj na łzy i modlitwy małych dzieci, nastolatków, młodych mężczyzn i kobiet, ojców i matek rodzin oraz owych prawdziwych bohaterów chrześcijańskich, którzy w swej gorliwości dla Twojej chwały i w miłości dla Matki Kościoła wyrzucili do wody symbole ohydy, które znieważyły Kościół. Zmiłuj się nad nami: odpuść nam, Panie, parce Domine, parce Domine! Zmiłuj się nad nami: Kyrie eleison!”

Bp Athanasius Schneider, biskup pomocniczny w Astanie

Read more: http://www.pch24.pl/mocny-list-biskupa-schneidera-o-pachamamie-w-watykanie,71739,i.html?fbclid=IwAR1jbUSS7oyROmw_newIUpJLTQxBGr8g0ngoWidsLu8flME_tFvsZN_mxKA#ixzz63Zr7o3aE

Michael Voris: co interesuje papieża Franciszka?

Księża z Communio Veritatis o apokaliptycznej walce i masońskim spisku przeciw Kościołowi

Communio veritatis, grupa niemieckich księży z archidiecezji Paderborn opublikowała oświadczenie dotyczące kryzysu w Kościele. Kapłani cytują fragmenty Księgi Apokalipsy mówiące o ostatecznej bitwie ze złem. Piszą także o masońskich knowaniach wymierzonych w Kościół.  

Księża odwołują się do cudu słońca z 13 października 1917 roku, w którego rocznicę opublikowali swe oświadczenie. Zauważają, że w tym samym czasie co cud (jesień 1917 roku) na niebie pojawił się znany z apokalipsy czerwony smok w postaci bolszewickiej rewolucji.

Duchowni piszą również o innej bestii znanej z apokalipsy – podobnej do leoparda. Według duchownych chodzi tu o masonerię. Jej skryte działania służą odwiedzeniu ludzi od Boga i łaski uświęcającej. Masoni walczą z Dekalogiem i wiodą ludzi do czczenia idoli.

Duchowni piszą również o trzeciej apokaliptycznej bestii z dwoma rogami (niczym u jagnięcia), lecz mówiącej niczym smok. Dąży ona do skłonienia ludzi do oddawania czci pierwszej bestii i to od niej bierze swą władzę. Według niemieckich duchownych mowa tu o „kościelnej masonerii”, dążącej do pokonania Kościoła katolickiego od środka.

Autorzy przywołują tu paradę wolnomularzy w Rzymie w 1917 roku z okazji dwustolecia powstania masonerii. Na sztandarach paradujących sług zła widniały zapowiedzi rządów Nieprzyjaciela w Watykania i podporządkowania mu papieża.

Commmunio Veritatis zauważa również, że biskup Rudolf Graber w książce „Atanazy i Kościół naszych czasów” (1973) pisze o planie organizacji „Alta Vendita”, ujawniającej swe oczekiwanie papieża na masońską miarę. W innej książce biskup Graber pisał o dążeniach wrogów Kościoła do przekształcenia papiestwa w pontyfikat o charakterze wielowyznaniowym.

Z kolei Paweł VI 13 października 1977 mówił o apostazji szerzącej się na świecie i sięgającej do najwyższych poziomów hierarchii kościelnej. Zdaniem autorów listu na krótko przed swą nieoczekiwaną śmiercią Jan Paweł I zamierzał podjąć działania przeciwko masonerii infiltrującej Watykan.

Niemieccy kapłani piszą także o zamachu na Jana Pawła II, który ich zdaniem nieprzypadkowo dokonał się o 17:17. To w 1717 roku bowiem powstała masoneria (jednak niektóre źródła podają 17:19 jako godzinę zamachu).  Autorzy listu piszą również o opozycji wobec pontyfikatu Benedykta XVI.

Na koniec Communio Veritatis podkreśla potrzebę zwrócenia się do Matki Bożej, pośredniczki łask. Podkreśla również, że na koniec Jej Niepokalane Serce zatriumfuje.

„W wyznaczonym czasie po tej apokaliptycznej i zdecydowanej bitwie nadejdzie czas na epokowy triumf Jej Niepokalanego Serca. Zawsze zachowujemy w sercach słowa Królowej Różańca Świętego Moje Niepokalane Serce będzie twoją ucieczką i drogą, która doprowadzi cię do Boga” – piszą duchowni należący do „Communio Veritatis”.

W trudnych czasach Kościoła warto modlić się za papieża Franciszka, wiernych Tradycji biskupów i kapłanów, by nie ulegli siłom zła. Choć sytuacja jest trudna w mocy pozostanie obietnica Chrystusa złożona świętemu Piotrowi „Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół Mój, a bramy piekielne go nie przemogą”.

Źródło: lifesitenews.com / communioveritatis.de 

mjend

Read more: http://www.pch24.pl/ksieza-z-communio-veritatis-o-apokaliptycznej-walce-i-masonskim-spisku-przeciw-kosciolowi,71486,i.html#ixzz62WaKaVVT

x. Karol Stehlin | Fatima: Duchowe światło naszych czasów

Konferencja Fatimska 2019

Konferencja Fatimska 2019
Organizatorzy: Konferencja Fatimska 2019 i FSSPX Silesia
11 – 13 październik
Novotel Warszawa Centrum, ul. Marszałkowska 94/98


W październiku, w 102. rocznicę Cudu Słońca, Centrum Fatimskie z siedzibą w Stanach Zjednoczonych zaprasza na przełomową Konferencję Fatimską do Warszawy. Konferencja jest współorganizowana z polskimi środowiskami Tradycji katolickiej.
Dołącz do nas, aby dowiedzieć się więcej o przesłaniu Matki Bożej Fatimskiej i by pomóc w rozpowszechnianiu Jej orędzia.

W programie:
- Wykłady kluczowych prelegentów, zajmujący się tematyką Objawień Fatimskich, kryzysem w Kościele oraz tematyką zbawienia duszy;
- Codzienne Msze Święte w tradycyjnym rycie oraz Różaniec;
- Możliwość spotkania z wiernymi z Ameryki Północnej i Europy.

Prelegenci:
O. Isaac Mary Relyea - Franciszkanin, tradycyjny ksiądz z Nowego Jorku. Ojciec Relyea przed swoim nawróceniem na katolicyzm i wstąpieniem do zakonu prowadził zwyczajne życie. Obecnie jest znanym mówcą, nauczającym na licznych misjach i konferencjach tradycji. W swoich konferencjach skupia się w szczególności na rzeczach ostatecznych człowieka.

O. Michael Rodriguez - Urodzony w El Paso, w Teksasie, przyjął święcenia kapłańskie w 1996. Posługiwał jako kierownik ds. powołań w swej diecezji, w licznych parafiach miejskich i wiejskich. Od 2011 roku odprawia wyłącznie Tradycyjną Mszę Święta. Mówi po angielsku, hiszpańsku, niemiecku i włosku. Obecnie posługuje jako członek Doradczego Kolegium dla Księży przy Centrum Fatimskim, jest również częstym prelegentem na fatimskich konferencjach.

Ksiądz Karol Stehlin - Przełożony Dystryktu Europy Wschodniej Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X. Jest ekspertem w mariologii (gałęzi teologii katolickiej, zajmującej się rolą Matki Bożej w planie zbawienia). Jest autorem wielu publikacji na temat świętego Maksymiliana Kolbe oraz autorem książek o tematyce fatimskiej, między innymi trzytomowego cyklu "Gwiazda przewodnia czasów ostatecznych".

Christopher Ferrara - Doktor prawa Uniwersytetu Fordham w Nowym Jorku. Jest prezydentem Amerykańskiego Stowarzyszenia Prawników Katolickich i od dziesięcioleci broni katolików i działaczy pro-life przed próbami ich uciszania. Jest autorem książek, między innymi wydanej również w Polsce pozycji pt. "Wolność, bóg, który zawiódł". Pisze regularnie dla Centrum Fatimskiego oraz dla Catholic Family News.

Michal Semin - Dyrektor Instytutu Św. Józefa w Pradze i wydawca czeskiego dwumiesięcznika "Te Deum". W późnych latach '80. był studenckim działaczem antykomunistycznym, co spowodowało, że został wydalony z uniwersytetu i krótko internowany. Obecnie posługuje jako wiceprezes Akce D.O.S.T., organizacji zaangażowanej w antyunijna opozycję. Jest ojcem dziewięciorga dzieci; wraz z żoną przetarł szlaki katolickiej edukacji domowej w Czechach.

Anna Mandrela - doktor filozofii, pisarka i dziennikarka katolicka. W swojej pracy doktorskiej zatytułowanej "Tomizm Garrigou-Lagrange'a wobec wizji filozoficznej Teilharda de Chardin" wykazała różnicę pomiędzy filozofią bytu a filozofią stawania się. Jest autorką książki eksplorującej różnice między buddyzmem a katolicyzmem, a obecnie w swojej pracy skupia się na badaniach nad polskimi bohaterami narodowymi, ciemiężonymi przez reżim komunistyczny po zakończeniu II wojny światowej. Dr Mandrela niedawno opublikowała książkę o jednym z największych polskich bohaterów, rotmistrzu Witoldzie Pileckim, ochotniku do Auschwitz, dzięki którego odwadze państwa alianckie zyskały wiedzę na temat funkcjonowania obozów koncentracyjnych. Dr Mandrela prowadzi także wykłady o rotmistrzu Pileckim, przybliżające słuchaczom nie tylko czyny tego wyjątkowego człowieka, ale i głębię jego duchowości.

Paweł Lisicki - urodzony w 1966 r., znany dziennikarz, eseista i pisarz. Od roku 2013 jest redaktorem naczelnym konserwatywnego tygodnika "Do Rzeczy". W latach 2011-2013 był redaktorem naczelnym "Rzeczpospolitej" oraz "Uważam Rze". W latach 2015 - 2017 opublikował dwie książki, "Dżihad i samozagłada Zachodu" oraz "Poza polityczną poprawność". Jego analizy i komentarze polityczne pojawiają się w kluczowej prasie - w "Rzeczpospolitej", "Fakcie", "Dzienniku", "Uważam Rze", "Gazecie Wyborczej", "Wprost", "Znaku" i "Frondzie". Lisicki jest częstym gościem programów radiowych i telewizyjnych, takich jak Loża Prasowa, Minęła dwudziesta i jest gospodarzem Salonu politycznego Trójki. Jego badania nad filozoficznym i religijnym podłożem przekształcania holokaustu w swoistą religię, opublikowane w książce pt. "Krew na naszych rękach", zostały w 2016 r. uhonorowane Nagrodą Wolności Słowa SDP.

Wojtek Golonka - Doktor filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego, założyciel i dyrektor wydawnictwa DeReggio. Do niedawna wykładowca filozofii i zastępca rektora na Uniwersytecie Św. Piusa X w Paryżu. Jest autorem kilku książek o G.K. Chestertonie oraz tłumaczem jego dzieł na język polski i francuski. W swoich badaniach skupia się na filozofii chrześcijańskiej i historii współczesnej. Gdy nie tłumaczy i nie pisze można go spotkać w Kopalni Soli w Wieliczce, gdzie pracuje jako przewodnik.

Brendan Young - Nowojorski dziennikarz tradycji katolickiej. Studiował i pracował w Rzymie, asystując o. Grunerowi przy projektach specjalnych. Pisał dla Catholic Family News oraz dla Fatima Crusader. Prelegent na szeregu konferencji, szuka inspiracji w przykładzie i metodach Św. Maksymiliana Kolbe, zależy mu na konsekracji Rosji oraz każdej ludzkiej duszy.

*** PROGRAM ***
Dzień I, piątek, 11 października 2019
17:30 Różaniec (tajemnice bolesne)
18:00 Msza Święta
19:00 Kolacja
Dzień II, sobota, 12 października 2019
07:10 Różaniec (tajemnice radosne)
07:30 Msza Święta (z kazaniem po angielsku)
09:45 Fatima: prawdziwość i konieczność Objawień - wykład Brendana Younga
10:45 Przerwa
11:05 Fatima: duchowe światło naszych czasów - wykład x. Karola Stehlina
12:05 Obiad
13:10 Różaniec (tajemnice bolesne)
13:30 Epoka antychrysta czy epoka Maryi? - wykład Pawła Lisickiego
14:30 Przerwa
14:50 Dlaczego i w jaki sposób stawiać opór liberalnemu chaosowi Zachodu – wykład Michala Semina
15:50 Przerwa
16:10 Życie wiarą w czasach apostazji - wykład o. Michaela Rodrigueza
17:30 Różaniec (tajemnice chwalebne)
17:50 Msza Święta
19:00 Kolacja
Dzień III. niedziela, 13 października 2019
07:10 Różaniec (tajemnice radosne)
07:30 Msza Święta
09:45 Trzecia Tajemnica Fatimska a kryzys w Kościele - wykład Christophera Ferrary
10:45 Przerwa
11:05 Błędy Rosji - wykład Anny Mandreli
12:05 Obiad
13:10 Różaniec (tajemnice bolesne)
13:30 Św. Maksymilian Maria Kolbe: wzór dla naszych czasów - wykład o. Isaaca Mary Relyea
14:30 Przerwa
14:50 Przyszłość katolicyzmu w Polsce - wykład Wojciecha Golonki
15:50 Przerwa
16:10 Sesja pytań do księży (oo. Relyea i Rodriguez, x. Stehlin)
17:30 Różaniec (tajemnice chwalebne)
17:50 Msza Święta
Uczestnictwo w konferencji jest darmowe. Istnieje możliwość odpłatnego zamówienia wyżywienia - więcej informacji podamy wkrótce.

https://wrealu24.pl/konferencja-fatimska-2019/

Kobiety księżmi? LISICKI o Epoce Antychrysta, Synodzie Amazońskim i Fatimie