piątek, 18 września 2020

Szlakiem Piastowskich Stolic - koncert w Łęczycy

https://www.youtube.com/watch?v=S2zRiSZUtSk



czwartek, 17 września 2020

Paweł Lisicki: "DOGMAT I TIARA. Esej o upadku rzymskiego katolicyzmu"

 




Paweł Lisicki: DOGMAT I TIARA. Esej o upadku rzymskiego katolicyzmu.

Kościół w historii był Kościołem walczącym, bo nie da się głosić prawdy wiary bez potępienia jej przeciwieństwa.

NOWOŚĆ FRONDY. Już za 10 dni do księgarni trafi najnowsza książka redaktora Pawła Lisickiego o upadku rzymskiego katolicyzmu.

Dzisiejszy świat, zamiast podlegać władzy Boga, ulega tyranii doczesności i włącza się w budowę globalnej, lepszej przyszłości.

Władza, która miała formalne umocowanie w urzędzie papieskim, stała się pierwszą ofiarą soboru. A jeśli władza nie działa, nie wskazuje, kto jest, a kto nie może być nauczycielem katolickim, zanika autorytet papieża. Prawda, której byli strażnikami, została zmuszona do milczenia. Dogmat już nie wiąże - stał się opinią i poglądem.

Nie wystarczy powiedzieć, że Chrystus jest Synem Bożym, zawsze trzeba dodać, że każdy, kto tak nie uważa, jeśli tylko nie znajduje się w stanie nieprzezwyciężonej niewiedzy, błądzi, okazuje Bogu nieposłuszeństwo, lekceważy Boży nakaz. Powiedzieć to pierwsze bez dodania tego drugiego, to nic nie powiedzieć.

„Dogmat i tiara” to książka o porzuceniu i paraliżu zasady dogmatycznej. O zjawisku, które widać gołym okiem, kiedy jawni heretycy nie tylko są tolerowani, ale wręcz robią kościelne kariery, kiedy wielu biskupów chce błogosławić czynnych homoseksualistów, a siostry zakonne - bronić aborcji.

Wydawnictwo Fronda, Warszawa 2020, s. 496, cena 34,90 zł

Do nabycia w księgarni XLM.pl - Księgarnia Ludzi Myślących


czwartek, 10 września 2020

“Mroczne wspomnienia”: Leon X – Decet Romanum Pontificem - o Lutrze




“Mroczne wspomnienia”: Leon X – Decet Romanum Pontificem

Leon X w Decet Romanum Pontificem tak ocenił Marcina Lutra i idących za nim:
“(…) Sam Marcin Luter (…) zniewolony przez swój niegodziwy rozum, wzgardził obowiązkiem odwołania swych błędów w określonym czasie i zlekceważył nakaz przesłania Nam formuły takiego odwołania, ani nie przybył do Nas osobiście. Mało tego, niczym kamień obrazy, nie lękał się pisać i głosić znacznie gorszych nauk niż wcześniej, przeciwko Nam oraz wobec Stolicy Apostolskiej i Wiary katolickiej, wiodąc innych tą samą drogą. Niniejszym ogłaszamy, że jest on uznany za heretyka, podobnie jak pozostali, niezależnie od zajmowanego stanowiska lub godności, którzy wzgardzili troską o własne zbawienie i jawnie, w oczach całego świata, stali się zwolennikami niegodziwej i heretyckiej sekty Marcina Lutra, jawnie i otwarcie udzielając mu pomocy, rady i wsparcia, umacniając go w jego nieposłuszeństwie i zawziętości, albo utrudniając ogłoszenie Naszej bulli. Ludzie ci zaciągnęli kary ustalone w Naszej bulli i mają być słusznie uważani za heretyków i unikani przez wszystkich wiernych chrześcijan, stosownie do słów św. Pawła (Tt 3, 10–11). Nasza wola jest taka, aby słusznie zaliczyć tych ludzi, wraz z Marcinem Lutrem i innymi przeklętymi do grona heretyków i ekskomunikowanych. O ile zaś oni sami zaliczyli się do tego grona wskutek zawziętości w grzechu wspomnianego Marcina Lutra, to podobnie winni dzielić z nim jego kary i brać wszędzie od niego swe miano jako luteranie, którzy popadają w te same co on kary. Nasze wcześniejsze nakazy były tak jasne i skutecznie ogłoszone, My zaś mamy zamiar egzekwować tak skutecznie Nasze obecne postanowienia i wyjaśnienia, że nie brak im mocy dowodowej, ostrzeżenia bądź wezwania.

Nasze poniższe postanowienia dotyczą Marcina Lutra i innych, którzy idą za nim w zawziętości jego niegodziwego i godnego potępienia zamysłu, a także przeciwko tym, którzy go bronią i ochraniają zbrojną ręką, nie lękając się wspierać go własnymi środkami, albo w inny sposób i odważyli się oraz nadal odważają proponować i dostarczać mu pomocy, rady i wsparcia. Chcemy, aby imiona, nazwiska i funkcje ich wszystkich, niezależnie jak wysokie i szokujące by nie były te stanowiska, były włączone do tego postanowienia z taką samą mocą, jak gdyby były tutaj kolejno wymienione jedno po drugim i powinny być wymienione podczas ogłaszania tego postanowienia, które musi być przeprowadzone z mocą dorównującą jego zawartości.
Nakładamy na nich wszystkich karę ekskomuniki albo anatemy, wieczystego potępienia i interdyktu, pozbawienia godności, zaszczytów i dóbr, zarówno ich samych, jak i ich następców, a ponadto ogłaszamy ich jako niezdolnych do ich posiadania, a także karę konfiskaty dóbr oraz winnych zdrady. Stwierdzamy, że wszyscy ci ludzie popadają pod wyrok skazujący, podobnie jak pod inne postanowienia, cenzury i kary ustanowione w prawie kanonicznym wobec heretyków i określone we wspomnianej już bulli. (…)”


Za: Drzewo Figowe
za Facebook: Maria Wiśniewska

#wrealu24#kościołiwiara

niedziela, 6 września 2020

środa, 2 września 2020

wtorek, 1 września 2020

1 IX wspomnienie liturgicznie bł. Bronisławy

Błogosławiona Bronisława (określana również jako Bronisława Odrowążówna; ur. ok.1200-1203, zm. 29 sierpnia 1259 w Krakowie na górze św. Bronisławy; polska zakonnica w Zgromadzeniu Sióstr Kanoniczek Regularnych Zakonu Premonstratensów (norbertanek), dziewica, mistyczka, kseni klasztoru norbertanek w Krakowie oraz błogosławiona Kościoła Katolickiego.
W najtrudniejszych chwilach udawała się na Górę św. Bronisławy, gdzie oddawała się modlitwie i medytacji. Tam również miała widzenia Chrystusa, który w mistycznym widzeniu stwierdzi: Bronisławo, krzyż Mój jest twoim, lecz i chwała Moja twoją będzie.



Na dwa lata przed śmiercią miała następne szczególne widzenie duchowe, w którym dowiedziała się o śmierci św. Jacka. Podała ona wówczas siostrom treść tego widzenia. Będąc zatopioną w modlitwie ujrzała nad dominikańskim kościołem Świętej Trójcy w Krakowie wielką jasność i postępujący orszak Matki Bożej prowadzącej św. Jacka. Po skierowanym pytaniu do Maryi otrzymała od niej następującą odpowiedź: Bronisławo, córko moja, jestem matką miłosierdzia, a ten którego widzisz, to brat twój Jacek, którego do wiecznej chwały prowadzę.

Biografowie jej życia stwierdzili, że zaprowadziła ona w klasztorze – z polecenia św. Jacka – praktykę codziennego odmawiania różańca świętego. Cechowało ją ponadto umiłowanie modlitwy indywidualnej, szczególnie do Męki Pańskiej . Chętnie też udzielała pomocy potrzebującym i cierpiącym wskutek najazdu Tatarów.

Zmarła 29 sierpnia 1259 na wzgórzu Sikornika podczas modlitwy, nazwanym później górą św. Bronisławy i tam została początkowo pochowana, ponieważ kościół i klasztor nie był jeszcze w pełni odbudowany po zniszczeniach tatarski. Nieznana jest dokładna data złożenia przez nią ślubów zakonnych, nastąpiło to najpóźniej w 1217. Wiadomo jest natomiast, że po przejściu Tatarów i spaleniu przez nich klasztoru w 1241, była ona wówczas – według przekazanej tradycji – już przełożoną (ksieni) tego klasztoru. Podczas tego najazdu siostry w obawie o swoje życie zmuszone były do opuszczenia klasztoru i udania się do kryjówek w skałach pobliskich lasów, które odtąd noszą nazwę Skał Panieńskich.

W 1838 po ustaniu epidemii cholery w Krakowie, co przypisywano modlitwom wstawienniczym ku s. Bronisławie, ówczesna ksieni klasztoru s. Ewa Stobiecka poczyniła starania w celu wyniesienia jej na ołtarze

Bł. Bronisława poświęcono publikację (staraniem Karoliny Kuczewskiej): Cześć Boga w błogosławionej Bronisławie zakonnicy świętego Norberta, klasztoru Zwierzynieckiego przy Krakowie profesce, dla wygody pobożnych i pomnożenia chwały Pana Boga. Wyd. 4. Kraków: Stanisław Gieszkowski, 1861. OCLC 831358640.
Błogosławiona Bronisława została zaliczona do rzędu błogosławionych patronów Polski przez papieża Grzegorza XVI. Ponadto jest patronką diecezji opolskiej oraz dobrej.




Do 1855 r.  wspomnienie liturgicznie bł. Bronisławy obchodzono w dniu 3 września, a następnie je przesunięto na 1 września.

Foto, źródło i całość na Wikipedia.
obrazewk wyróżniony - Ilustracja bł. Bronisławy z książki „Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie dnie roku"

Obraz Widzenie bł. Bronisławy (1849, mal. Wojciech Eljasz-Radzikowski) pochodzący z bocznego ołtarza kościoła św. Augustyna i św. Jana Chrzciela w Krakowie.

https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C5%82ogos%C5%82awiona_Bronis%C5%82awa

Kurator Barbara Nowak: jesteśmy świadkami starcia cywilizacji chrześcijańskiej i neobarbarzyńskiej