Katolik Tradycji Przegląd Prasy

Wizyta J.E. Bpa Fellaya w Gdyni

2012-02-11T14:56:00.003+01:00

Święcenia kapłańskie ks. Daniela Chavarria w St Mary, Kansas, USA, 4 lutego 2012, za: La Porte Latine

Dnia 17.02.2012 w Gdyni będzie mieć miejsce

WIZYTA PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO BRACTWA ŚWIĘTEGO PIUSA X

O godz. 18:00 Msza Święta, następnie wykład J.E. bpa B. Fellaya dla wiernych

jaselka w Gdyni w Przeoracie Bractwa A.D. 2012

2012-02-04T14:39:00.001+01:00

Untitled on Vimeo.

Tonsura i obloczyny we Flavigny oraz w Zaitzkofen

2012-02-03T15:39:00.005+01:00

W dniu wczorajszym w seminariach Bractwa we Francji i w Niemczech miało miejsce przyjecie sutanny oraz tonsura. W Zaitzkofen kandydatów do kapłaństwa było siedmiu, we Flavigny - siedemnastu. Fotografie z tych ceremonii mozna obejrzec na stronie internetowej Dystryktu Niemiec:

Flavigny

Zaitzkofen

2 luty w Gdyni

2012-02-03T10:13:00.004+01:00

pomoc dla Alana Celera

2012-02-02T14:44:00.002+01:00

Aby zobaczyć dane w powiększeniu, kliknij na obrazek

Alan Celer od lat choruje na mukowiscydozę. To straszna i na razie nieuleczalna choroba. Alan ma 23 lata.To jeden z najdłużej żyjących z tą chorobą ludzi w Polsce. Alan jest na specjalnej diecie ułożonej przez gastrologa. Dziennie trzeba mu dostarczyć 4 tys.kalorii. Musi przyjmować specjalne enzymy trawienne, które pomagają mu przyswoić białko i inne składniki. To nie jest tylko kwestia płuc zaczopowanych gęstym śluzem. To jeszcze chora wątroba, trzustka, cały układ wydalniczy.
Lekarze już dawno chcieli go przykuć do wózka, On się nie dał. Walczy. Robi filmy, fotografuje, pisze wiersze, jeździ rowerem... ŻYJE !!!! Od lat pomaga innym chorym. U Alana pracuje tylko jedno płuco i to w 30%. Ten chłopak tak wiele daje innym... Pomimo że wciąż żyje w cieniu śmierci, która skrada się niepostrzeżenie (latem prawie by wygrała) jest radosnym i skorym do żartów człowiekiem.
Alan ma konto założone przez fundację MATIO. Może ktoś chciałby go wspomóc. Dla Alana liczy się każda złotówka. Do ziarnka ziarnko... Może ktoś chciałby pomóc rzeczowo - przez środki spożywcze. Jeden chłopak z Radomia wpadł właśnie na taki pomysł i u siebie w pracy gromadzi produkty z listy Alana (do przesłania przez Redakcje Katolika Tradycji).

http://www.b-one.yoyo.pl/Promo/alan.html

30 lecie zdobycia kosciola St Nicolas du Chardonnet

2012-02-01T06:02:00.003+01:00

1. Paryż tkwił w braku pobożności, Ofiara Odkupienia przekazana na rozkaz Pana została wygnana z naszego miasta. Ref. St Nicolas du Chardonnet, świątynio którą Bóg nam dal byśmy zdobyli życie wieczne, zawsze bedziemy twoimi wiernymi. 2. To byla obelga wobec Nieba by cos podobnego wymyslic. Wowczas, wstapiwszy do tego miejsca, wiara oddala je Bogu. Ref. 3. Zachowaj nas o Matko Najswietsza w swej horagwi, z dala od obaw, ktore sprawiaja, ze sie ucieka i zla, ktore prowadzi do zdrady. Ref.

Prosze wybaczyc "surowosc" tego filmu ale to nasz pierwszy samodzielny montaz :)

Biskup Bernard Fellay: Wbrew temu, co pisze Tornielli…

2012-01-24T10:49:00.003+01:00

Na stronie FSSPX ukazał się komentarz dotyczący odpowiedzi Bractwa na preambułę doktrynalną.

Warto się z tą informacją zapoznać. Droga do "zgody" z Rzymem wydaje się długa...

CZYTAJ NA STRONIE: http://news.fsspx.pl/?p=253

Święty Rajmund - 23 stycznia

2012-01-23T16:36:00.004+01:00

Grób świętego w katedrze w Barcelonie

Święty Rajmund z Pennafortu - Wyznawca

Święty Rajmund urodził się w 1175 w szlacheckiej rodzinie Pennafort, w Hiszpanii. Przez swoją doktrynę i cuda Chrystus okazał się Synem Bożym; to przez naukę i cuda świętego Rajmunda Kościół pokazuje nam dzisiaj w swoich Świętych boskie promienie życia Chrystusa. Opuściwszy wszystko po to, by wstąpić do zakonu świętego Dominika, których jest jedna z gwiazd, święty Rajmund napisał Sumę przypadków sumienia, bardzo cenny zbiór chrześcijańskiej moralności, który uczynił z niego « znaczącego sługę sakramentu pokuty ». Oracja wspomina cud, przez który, jak się mówi, święty Rajmund, rozciągnąwszy swój płaszcz na wodzie, w sześć godzin przebył 53 mil morskich oddzielających wyspę Majorkę od Barcelony. Zachęcił świętego Piotra Nolasqua by poświęcił swoją fortunę dziełu wykupu chrześcijan więzionych w krajach barbarzyńskich, i pomagał w utworzeniu Zakonu Miłosierdzia. Troszcząc się, by nie zaskoczyło go niespodziewane przyjście Pana, święty Rajmund spędził swoich 35 ostatnich lat życia szczególnie na przygotowanie do śmierci. Oddał świątobliwie swoją duszę Bogu w wieku 99 lat, w roku 1275.

Co z Rzymem i FSSPX? DICI odpowiada...

2012-01-18T13:45:00.002+01:00

Wielu zastanawia się nad treścią korespondencji skierowanej na początku grudnia do Rzymu przez biskupa Bernarda Fellaya w odpowiedzi na Preambułę doktrynalną, która została mu przedłożona przez kardynała Williama Levadę 14 września ubiegłego roku. Możemy przekazać, iż jako załącznik tej odpowiedzi Przełożony Generalny Bractwa Świętego Piusa X wysłał do Rzymu dobrze uargumentowane studium księdza Jeana-Michela Gleize'a opublikowane w Courrier de Rome (nr 350 – grudzień 2011), którego DICI opublikowało (...) najistotniejsze fragmenty. [zobacz]

To studium, nazwane Rozstrzygająca kwestia, odpowiada na artykuł prałata Fernando Ocariza opublikowany w Osservatore Romano z 2 grudnia – obaj uczestniczyli bowiem w rozmowach doktrynalnych o Soborze Watykańskim II, które miały miejsce w Rzymie między październikiem 2009 a kwietniem 2011.

Zamiast spekulować o naturze odpowiedzi biskupa Fellaya, należy raczej przestudiować cały tekst księdza Gleize'a w Courrier de Rome, którego grudniowy numer został przekształcony w « Courrier à Rome » [List z Rzymu, którego grudniowy numer został przekształcony w "List do Rzymu"].

Ksiądz Alain Lorans

DICI : http://www.dici.org/actualites/le-courrier-a-rome/

Fragmenty studium ks. Gleize'a po polsku: http://news.fsspx.pl/

Ufność Najświętszej Maryi Pannie

2012-01-17T15:16:00.002+01:00

„(...) Tak samo i serce prawdziwie miłujące Maryę - woli być z Nią w smutku, aniżeli bez Niej w radości. I wie, że serce Maryi zawsze czuwa, ale najbliżej w godzinie smutku. Och! kielich tego życia często nad wyraz gorzki, ale jak słodkim się staje, jeśli powiemy sobie wspaniałomyślnie: Dla Ciebie Maryo!

Gdy przeciwności przygnębiają was, naśladujcie małą dziecinę która się rzuca w objęcia matki. Ramiona Maryi zawsze otwarte, ale rozszerzają się dla nieszczęśliwych...”

„Róża Duchowna”, 1908, można przeczytać całość na stronie: dominican digital library, ARMARIUM - należy kliknąć na link po prawej stronie: "Pokaż treść"

grota Matki Bożej przy kościele FSSPX w Gdyni

2012-01-15T16:57:00.005+01:00

Powstała jako wotum anonimowej osoby, a była w planach księdza Edmunda już od dawna. Pięknie oświetlona i zawsze przyozdobiona kwiatami, przyciąga wiernych na króciutkie modlitwy. Bo komu, jak nie Jej, powierzyć nasze życie? Święci mówią nam nieustannie o wzywaniu Maryi, bądźmy ich naśladowcami w czasie tej burzy, jaka nadciągnęła nad Kościół. Nie zapominajmy o Krucjacie Różańcowej, która ciągle trwa! Do dzieła więc i... sursum corda!

A o pomoc nie zapominajmy również poprosić oblubieńca Bogarodzicy, świętego Józefa. Przecież nie na darmo jest patronem Kościoła Świętego. Józef, sprawiedliwy, w swej skromności pozostawał zawsze w cieniu, ale Pan Bóg powierzył mu swój skarb, samego Syna Bożego, i drugi największy skarb, Niepokalaną. A teraz powierza mu swój Kościół... ufajmy bardziej nadprzyrodzonej mocy modlitw i ofiar niż ludzkim zabiegom i nie dajmy się unieść ani zbytniemu optymizmowi, który widzi wiosnę Kościoła tam, gdzie panuje jeszcze zima, ani czarnowidztwu, które nie jest katolickie. In medio stat virtus... cnota lezy pośrodku. A gdzie? U stóp świętego Józefa...

Święty Antoni i cud z mułem

2012-01-14T11:23:00.004+01:00

Święty Antoni, który jest tak dobry dla tych, którzy go wzywają, potrafił się okazać żarliwym obrońcą wiary katolickiej, przez co zasłużył na miano młota na heretyków. Musiał się zmierzyć z heretykiem katarskim, który pustoszył w owym czasie sporą część Francji. Kiedy głosił kazania w Bourges, jeden z najzacieklejszych prozelitów albigeńskich spierał się z nim, szczególnie zaś negował rzeczywistą obecność Pana Jezusa w Eucharystii. "Nie wystarczy mi wierzyć, ja muszę zobaczyć!" mówił.

Przepełniony współczuciem na widok takiej zaciekłości, przyjmując wyzwanie, święty Antoni zaproponował co następuje: "Jeżeli twój muł uklęknie przed Eucharystią, czy uwierzysz w dogmat rzeczywistej obecności?" "Przyjmuję to wyzwanie", odpowiedział heretyk. "Zamknę mojego muła i nic mu nie dam do jedzenia przez trzy dni. Potem go tu przyprowadzę, i pokażę mu owies. Ty przyniesiesz hostię. Jeśli zgłodniałe zwierzę zostawi owies i uklęknie przed hostią, wówczas uwierzę".

Święty spędził trzy dni na poście i modlitwie. Chodziło o Bożą cześć. Ustalonego dnia, święty wstępuje na plac z Przenajświętszym Sakramentem, w głębokim skupieniu. Heretyk przyprowadza muła. Ten, ku zdziwieniu tłumu, zdecydowanie zbliża się ku świętej Hostii, klęka przed nią, i wstaje dopiero na rozkaz świętego Antoniego. "Wstydźcie się, niewierzący", woła ten ostatni, "kiedy zwierzę bezrozumne daje wam podobną lekcję!"

Wierny swojej obietnicy, heretyk się nawrócił, pociągając za swoim przykładem tych, którzy jeszcze się chwieli w wierze.

Święty Antoni, przyjdź z pomocą naszej wierze!

Za: Le Pain des Pauvres de Saint Antoine, nr 11, 6 stycznia 2011, Morgon, Kapucyni Tradycji

Serca Jezusa i Maryi

2012-01-12T16:03:00.004+01:00

Kardynał Pierre de Bérulle (1575-1629), teolog, "Życie Jezusa" 497, 502

« Jego Matka te wszystkie rzeczy zachowywała wiernie w swoim sercu »

"Serce Dziewicy jest pierwszym ołtarzem, na którym Pan Jezus ofiarował swoje Serce, swoje Ciało, swego Ducha jako hostię wiecznej chwały, i na którym Chrystus składa swą pierwszą ofiarę i wieczną oblację z samego Siebie."

NASZ KOMENTARZ:

Często nasza pobożność oddziela Chrystusa od Maryi Panny. Nic bardziej błędnego. Przecież Ona była Świątynią Boga od pierwszej chwili swego istnienia, od Niepokalanego Poczęcia, zjednoczona z Trójcą tak, jak to tylko możliwe dla człowieka. A gdy nadeszła chwila Wcielenia, Bóg Syn zamieszkał w ciele w tej Świątyni i zaczął w niej swoje kapłańskie i królewskie dzieło. Dzieło Ofiary Ojcu dla naszego Zbawienia. Jakie musiały być Jego modlitwy w tym przeczystym mieszkaniu Jej łona? Jakie pragnienie, by kiedyś umrzeć na krzyżu dla naszego zbawienia? I Ona tego pragnęła. I tak bicie tych dwóch Serc już od Wcielenia jest wspaniałą harmonią, słodką muzyką na chwałę Najwyższego. Te dwa Serca biły i biją zawsze razem, w tym samym celu, dla tych samych wzniosłych planów Bożych. Dlatego idąc do Chrystusa, idziemy przez Maryję, a idąc do Maryi, idziemy do Chrystusa. Nie rozdzielajmy tego, co Bóg na wieki połączył.

6 stycznia A. D. 2012

2012-01-06T14:40:00.010+01:00

Ogłoszono spis powszechny - i to dlatego Zbawca narodził się w Betlejem

Pastuszkowie grali Jezuskowi

Trzej Królowie przybyli do Heroda pytać o Zbawiciela

Diabeł kusił złego władcę żądnego władzy, by zgładził Dzieciątko

Ale to śmierć była karą za grzechy Heroda

Trzej Królowie u Chrystusa Pana

Koniec przedstawienia

Jasełka w Gdyni

W dniu dzisiejszym po uroczystej Mszy Świętej i poświęceniu Przeoratu w dniu Trzech Króli, czyli Objawienia Pańskiego, odbyły się jasełka. Dzieci i młodzież, oraz kilku dorosłych aktorów, pięknie przygotowało przedstawienie o przyjściu na świat Syna Bożego i pokłonie trzech Mędrców ze Wschodu. Prowadzeni przez gwiazdę, dotarli najpierw do Heroda, który, bardzo przestraszony nadejściem Króla Wiecznego, postanowił podstępem dowiedzieć się, gdzie jest Dzieciątko. Jednak jego plan się nie powiódł. Tymczasem Trzej Królowie dotarli do Bożego Króla - Dzieciątka, znaleźli Go z Maryją, Jego Matką, i złożyli Mu w darze mirrę, kadzidło i złoto. Mirrę jako znak przyszłego cierpienia, kadzidło, które ofiaruje się Bogu, a złoto - znak władzy królewskiej.

Piękne przedstawienie zgromadziło całą sale wiernych.

2 stycznia w Gdyni

2012-01-04T12:09:00.001+01:00

Nabożeństwo do Dzieciątka Jezus - ks. Koller - fragmenty

2012-01-01T16:33:00.003+01:00

"Im bardziej będziecie Mnie czcić, tym więcej was wysłucham"

Dzieciątko Jezus z Pragi

(...) ci, którzy wykazują się inteligencją, nie zatrzymają się po prostu na aspekcie małego dzieciątka, ale będą widzieć dalej, zagłębią się w przesłanie, jakie przekazać chce im Jezus przez Swoje Święte Dzieciństwo.

Pierwszą cnotą, której Jezus nas uczy, jest pokora: "Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem". Trzeba, byśmy zmierzyli głębokość naszej nędzy, głębokość naszej bezradności. "Beze Mnie nic uczynić nie możecie" powiedział Nasz Pan do swoich uczniów. Potrzebujemy Boga, ponieważ jesteśmy w głębokiej nędzy. Więc pierwszą i wielką cnotą, którą musimy praktykować, jest dokładnie ta pokora.

Powinniśmy uznawać naszą zależność wobec Boga, wobec przykazań, naszego obowiązku stanu, naszej reguły. Lucyfer krzyczał: "Non serviam!" podczas gdy Pan Jezus mówi: "Przyszedłem po to, by służyć".

Inną cnotą, którą możemy zauważyć, jest zawierzenie; trzeba się nauczyć zawierzyć Opatrzności.

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus nam wyjaśnia w trzech punktach: po pierwsze jest konieczne, byśmy przyjęli okoliczności życia takimi, jakie one są, a nie jak sobie wyobrażamy; następnie, zobaczmy się takimi, jakimi jesteśmy w tych okolicznościach, to znaczy małymi, zdolnymi do niewielu rzeczy, wrażliwymi, czasem może niezdolnymi, a wreszcie, zanurzmy się natychmiast w Sercu Boga i tam pozostańmy.

Gdyż bardzo często, kiedy się modlimy podczas jakiejś trudności, pozostajemy w Bogu podczas modlitwy, a potem wracamy do naszej trudności, przełykamy ją i nie jesteśmy w stanie jej strawić. Stąd ta konieczność by się rzucić w Serce Boga i w Nim pozostać.

Dochodzimy do trzeciej cnoty, która jest przedłużeniem zawierzenia, to znaczy do ufności. Całkowitej i niewzruszonej ufności w Bogu, ale ufności, która nie przeczy pewnemu działaniu. A miłość Boga rodzi takie zaufanie.

Dobry Bóg nie żąda od nas rzeczy niemożliwych. Jesteśmy zdolni do niewielkich rzeczy, ale czyńmy to niewiele jak najlepiej umiemy, wypełniajmy nasze obowiązki stanu a jest pewne, że On nam pomoże.

Inną z wielkich cnót, których uczy nas Jezus - Dziecię, jest ofiara.

Stwórca nieba i ziemi zniża się stając się ludzkim stworzeniem, i zgadza się poddać swoją inteligencję i swoją wolę Maryi i Józefowi; a poza tym, głowa rodziny to święty Józef, najmniej doskonały ze Świętej Rodziny.

Musimy się więc nauczyć ofiarować, oddawać, pozostawiać naszą wolę Woli Bożej.

Musimy też przyznać, że bardzo często nie zgadzamy się z Opatrznością. Jak wiele kosztuje, by szybko uznać Wolę Bożą! Uczucia są częścią ludzkiej natury, ale, chociaż to wymaga siły, ofiary z naszej strony, powinniśmy mówić: zostawiam je, moje uczucia, to, co mnie obchodzi, to Wola Boża.

Dobry Bóg nie wymaga od nas, byśmy nie myśleli, byśmy już niczego nie chcieli, ale byśmy chcieli i myśleli tak, jak On chce.

Jak święty Paweł, musimy mówić: "Moje życie to Chrystus".

Za: Ks. Michel Koller, FSSPX, Dzieciątko Jezus z Pragi

Z listu mniszek dominikańskich z Francji do przyjaciół i dobroczyńców

2011-12-30T16:00:00.007+01:00

Drodzy przyjaciele!

Czcimy naszych kapłanów, tych "alter Christus", i czynimy dobrze, i nigdy dość tego czynić nie będziemy, w duchu nadprzyrodzonej wiary i miłości. Ale czy dość myślimy o Tym, którego reprezentują, i do którego się upodabniają? On jest przecież jedyną Ofiarą, ofiarującą jedyną Ofiarę, na Ołtarzu, którym Sam jest.

Słowo Boże się w istocie wcieliło, aby być Kapłanem i Ofiarą. Jego kapłańskie święcenia miały miejsce w niepokalanym łonie Dziewicy Maryi w samej chwili Wcielenia. Od tej chwili i potem, Serce Jezusa wypełnia swe kapłańskie funkcje, skąd płynie cała nasza odnowa i nasze uświęcenie.

W klasztorze, mamy zwyczaj w pierwsze czwartki, gdy liturgia to umożliwia, śpiewać Mszę Naszego Pana Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Msza jest wotywna, która wymaga, aby podczas dziękczynienia jednoczyć się bliżej z Naszym Panem jako Kapłanem, obecnym w naszej duszy w Komunii, ale także w otwartym tabernakulum. W istocie, otwarte tabernakulum zaznacza silniej ten związek naszych dusz z Naszym Panem. Co czyni Jezus w tabernakulum? Jest w stanie ofiary. My przyjmujemy Go aby stać się również jedną ofiarą z Naszym Panem.

Odprawiajmy z całej duszy dziękczynienie w tym duchu, z pragnieniem, by stać się jedną ofiarą z Jezusem. I ofiarujmy się za naszych kapłanów, aby naprawdę ofiarowani, byli wciąż bardziej "sacra dans", dającymi rzeczy święte, łaski odwiecznego Kapłana.

Matka Przełożona

Mniszki dominikańskie - aby wiedzieć o nich więcej: FSSPX Asia

Cały list do przyjaciół i dobroczyńców J. E. Bpa Fellay

2011-12-30T15:50:00.002+01:00

(...)

Król pokoju, Rex pacificus. W tym miejscu chcielibyśmy napisać nieco więcej o tej prawdzie, która tkwi, można rzec, w samym sercu kryzysu wstrząsającego Kościołem i wpływającego na relacje Bractwa Św. Piusa X ze Stolicą Apostolską.

Istotnie, sądzimy, że sednem obecnego problemu jest utrata wiary w Bóstwo Jezusa Chrystusa. Oczywiście wielu zaprotestuje i odpowie, że wierzą, iż Jezus jest Bogiem – ale bardzo niewielu ma zamiar wyciągnąć praktyczne konsekwencje z tej prawdy, która na końcu czasów zostanie publicznie zamanifestowana na oczach całego świata. Wówczas Chrystus pozwoli, aby Jego chwała ostatecznie zajaśniała wobec wszystkich w całej swej pełni. Wielkość Jego władzy nad każdym stworzeniem stanie się widoczna dla wszystkich ludzi – pogan, chrześcijan, ateistów, niewierzących, grzeszników i wiernych. Wszyscy padną przed Nim na twarz, a na dźwięk Jego Imienia zegnie się każde kolano istot niebieskich i ziemskich (por. Flp 2, 10).

(...)

Czytaj całość: http://news.fsspx.pl/?p=183

Z listu bpa Fellaya o Narodzinach Pana Jezusa

2011-12-28T15:41:00.003+01:00

Dzieciątko Jezus z Pragi

Za kilka dni będziemy obchodzić szczęśliwe wydarzenie Narodzin Naszego Pana Jezusa Chrystusa. Święta liturgia Adwentu i czasu Bożego Narodzenia jest pełna wiary w Bóstwo Pana Naszego. Odwołując się przede wszystkim do Starego Testamentu, gdzie przepowiedziane było Jego przyjście, zanurza naszą inteligencję i nasze serce w nieskończonej wielkości przywilejów i praw nowo narodzonego Dzieciątka.

« Ten, który od wieków rodzi się z Ojca bez matki, narodził się w czasie z Matki bez ojca! » (Wyznanie wiary XI Soboru z Toledo).

Otrzymując swoją ludzką naturę od Najświętszej Dziewicy Maryi, swojej Matki, której Dziewictwo zachowuje, udowadnia tym samym, iż nic nie stracił ze swojego Bóstwa. « W krzewie, który widział Mojżesz, a który się nie spalał, widzimy Twoje chwalebne zachowane Dziewictwo. » (Antyfona na Laudes, 1 stycznia) Prawdziwy Bóg, prawdziwy człowiek - i podoba się Kościołowi przywitać Zbawiciela, Jezusa, czcząc Go jako Króla.

Za: La Porte Latine

Kilka zdjęc z Gdyni z kościoła Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny FSSPX

2011-12-26T15:28:00.006+01:00

Ołtarz przed Mszą poranną w dniu Bożego Narodzenia 2011

Uroczysta Msza Św. w dniu św. Szczepana 2011

Żłóbek - Gdynia 2011

Boże Narodzenie

2011-12-24T15:25:00.004+01:00

Na radosny dzień Bożego Narodzenia życzymy naszym drogim czytelnikom błogosławieństwa Bożego Maleństwa - niech On, który jest Królem i Kapłanem, rozświetli nasze życie swoim Nauczaniem, prowadzi nas drogami pewnymi, błogosławi nam i uświęca nas, przez Swoją Bożą Matkę, Dziewicę Niepokalaną.

Wesołych Świąt!

Redakcja

Święci Starego Zakonu z wielkim upragnieniem czekają przyjścia Mesjasza (rozmyślanie na Adwent)

2011-12-20T17:21:00.001+01:00

Niebiosa zlejcie swą rosę! – Spuście sprawiedliwość obłoki; otwórz się ziemio i wydaj Zbawiciela swojego.

(Iz 15, 8).

Panie! zeszlij nam Baranka, Pana świata całego; daj nam Zbawcę przyrzeczonego.
Od czasu jak Bóg w swym miłosierdziu przyrzekł Odkupiciela upadłemu i na piekło skazanemu człowiekowi, święci i prorocy Starego Zakonu nie ustawali zanosić do nieba gorące modlitwy o przyjście pożądanego Zbawiciela. – „Panie, wołali, spojrzyj z wysokości niebios i wejrzyj na nieszczęsne stworzenia Twoje – gdzież jest miłość i miłosierdzie wnętrzności Twoich?” (Iz 63, 15). „Wspomnij na niedolę i utrapienia nasze, wejrzyj na sromotę i stan bolesny, w jakim jesteśmy pogrążeni. Niewolnicy zagarnęli nas i okuli w ciężkie kajdany; staliśmy się igraszką namiętności naszych, a nieprzyjaciele nasi urągali się słabościom naszym. Panie, czyli na zawsze o nas zapomnisz i czyli nigdy nie przyjdzie Odkupiciel, którego tak uroczycie przyrzekłeś?” (Jer Tren. 5). „Ach! błagamy Cię, ześlij nam obiecanego. Nakłoń ucha swojego i wysłuchaj nas, spojrzyj na nas, a zobacz utrapienie nasze. Panie, wysłuchaj nas i nie ociągaj się, ześlij nam Prawodawcę naszego, błagamy Cię o to dla chwały Twojej własnej” (Dan 9, 18).
Takie to były pożądania patriarchów. Ach, jakże gorące były ich westchnienia! z jakim zapałem pragnęli przyjścia Mesjasza! Z jaką niecierpliwością Jego czekali! Czegoż by nie dokonali, żeby się przypodobać Boskiemu Zbawicielowi gdyby Go byli widzieli! Jak troskliwie by dowodzili gorącej swojej miłości ku Niemu! Z jakim by zapałem i wdzięcznością dziękowali za łaski, które im przyniósł.

A my, chrześcijanie, którzyśmy widzieli Jezusa Chrystusa, którzy Go posiadamy w naszych świątyniach, którzy jesteśmy otoczeni Jego dobroczynnymi darami, upojeni Jego najświętszą Krwią, jakież jest nasze postępowanie? „Niebiosa, bądźcie zdziwione!” Zaledwie zastanawiamy się nad tym wszystkim, co Pan Jezus dla nas uczynił! A miłość nasza ku temu czułemu i troskliwemu przyjacielowi, jakże jest słabą i nieudolną! Zdaje się, że czynimy Jemu łaskę, kiedy za nieskończone Jego dobrodziejstwa nie przesycamy Go zniewagą i wzgardą. Ach! rzućmy nareszcie z siebie te pęta niewdzięczności i kochajmy Pana Jezusa, o ile nasze serca są zdolne kochać. Jeśli Go mało kochamy, pragnijmy przynajmniej kochać Go bardzo; bo święte pragnienia, skoro tylko są szczere, podobają się Bogu i wkrótce bywają spełnionymi.
A tak pragnijmy gorąco kochać Pana Jezusa, lecz strzeżmy się pilnie, żeby nasze pragnienia nie były opieszałymi. Bo człowiek opieszały żywi w swym sercu żądzę miłości Pana Jezusa, ale niestety, poprzestaje na płonnej tylko żądzy, która mu zadaje śmierć. Nie naśladujmy go, bracia, kochajmy dobrego naszego Pana, ale kochajmy Go raczej sercem i czynem niż usty i słowy; bądźmy wiernymi obowiązkom stanu jaki nam dała Opatrzność, a gdy dla miłości Pana Jezusa ściśle wykonamy nasze powinności, pragnijmy jeszcze więcej uczynić, żeby zasłużyć na większą Jego miłość. Oto pragnienia, jakie żywić powinniśmy w naszym sercu, bo w oczach Boga święte pragnienia mają równe zasługi jak święte uczynki.
„Otwórz niebiosa Panie, wołał Izajasz prorok, zstąp na ciemię, a na widok Twój runą góry olbrzymie i spalą się ogniem wszystko niszczącym i wody się wzruszą!” (Iz 64, 12). Ach, Panie, gdy ludzie Cię ujrzą zstępującego na ziemię dla ich miłości, „rozstąpią się góry”, to jest, ludzie dla przypodobania się Tobie zwalczą wszystkie trudności, wszystkie przeszkody, które im przedtem zdawały się niedostępnymi górami. „Wody się wyruszą”, to jest, że dusze najobojętniejsze, na widok Boga Człowieka, zapalą się nadprzyrodzoną miłością. To święte proroctwo ziściło się w błogosławionych duszach tylu Twoich wybranych, a szczególniej w Maryi Magdalenie, w św. Ignacym męczenniku, w św. Augustynie, św. Teresie, św. Filipie Neryjskim, św. Franciszku Ksawerym, św. Stanisławie Kostce i tylu innych, którzy jeszcze na tej ziemi gorzeli tym świętym ogniem. Lecz niestety! jakże są rzadkie podobne dusze w porównaniu z niezliczonym tłumem dusz obojętnych na tkliwą miłość naszego Boga. O jakże są rzadkie! powtarzam.

O Jezu dobry, ja także pragnę wejść w liczbę tych dusz wybranych, które goreją miłością ku Tobie! Niestety! od dawna już musiałbym się palić w ogniu piekielnym, wydarty Tobie na zawsze, pałający nienawiścią ku Tobie, przeklinający na wieki Twoje święte Imię. Lecz Twoje miłosierdzie nie ustawało czuwać nade mną; cierpliwie znosiłeś moje nieprawości i łaskawie czekałeś, żebym uniknął mściwych płomieni piekielnych, a zaczął goreć ogniem niebieskim, błogosławionym płomieniem Twojej miłości. Dla tego też gdym żył daleko od Ciebie, nie raz mię oświecałeś promieniem Twojego światła, hojnie darzyłeś świętym natchnieniem; w takim to celu użyłeś dla mnie całej Twojej czułości, przyciągnąłeś mię swoją miłością, dobrodziejstwami, uczyniłeś wszystko, co mogłeś dla pozyskania miłości mojej.
Ach! mój Boże! to biedne moje serce, jeszcze pokryte trądem grzechowym, a jednak Ty się go domagasz. A więc oto jest, mój Boże, zabierz je sam ode mnie i uzdrów na wieki; chcę, żeby odtąd należało tylko do Ciebie... Lecz niestety! znam ja moją niestałość i słabość. Ty sam tylko, sam, o mój Jezu, możesz mię zatrzymać przy sobie i dać mi tę siłę, żebym pozostał wiernym Tobie na zawsze; tej to więc łaski spodziewam się od nieskończonej Twojej dobroci. Czyż i teraz, o Boże, będę tak nikczemnym, że Cię opuszczę i że się obejdę bez Twojej miłości! Kocham Cię, mój Jezu, nad wszystkie rzeczy światowe; ale zbyt słabą jest taka miłość; kocham Cię nad siebie samego, i to za mało; kocham cię z całego serca, z całej duszy, ze wszystkich moich sił; niestety! i to wszystko jest niczym. Wysłuchaj że mnie, mój Jezu! daj mi więcej miłości, o tak zawsze i coraz więcej! O Maryjo! módl się za mną i uproś mi tę łaskę, iżbym począł kochać mojego Boga prawdziwie i coraz mocniej, aż Go wreszcie ukocham z Tobą na wieki, w przybytkach niebieskich. Amen.

(Ks. Pinart, Ogień miłości Jezusa Chrystusa, Wilno 1899, s. 45)

http://gdynia.piusx.org.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=321%3Awici-starego-zakonu-z-wielkim-upragnieniem-czekaj-przyjcia-mesjasza-rozmylanie-na-adwent&catid=3%3Aduchowo&Itemid=12&lang=pl

Feministki na straconej pozycji?

2011-12-20T13:23:00.002+01:00

"Rozmowa z panem Mariuszem Dierżawskim z Fundacji Pro — Prawo do życia (organizującej wystawy przedstawiające zdjęcia z aborcji), pełnomocnikiem komitetu, który zebrał 600 tys. podpisów pod projektem ustawy wprowadzającej ochronę życia wszystkich nienarodzonych dzieci."

Ciekawy wywiad podsumowujący walkę o nienarodzone dzieci i tendencje społeczne w Polsce:

http://www.legitymizm.org/kleska-feministek

brat Jacek Maria OP

2011-12-18T14:11:00.006+01:00

Profesja na ręce Ojca Przełożonego, Innocentego Marii.

subdiakonat

Z radością informujemy, że dawny parafianin trójmiejskiej kaplicy (obecnie już kościoła) pod wezwaniem Niepokalanego Serca Marii, złożył 20 września 2011 roku wieczyste śluby zakonne w klasztorze braci kaznodziei (dominikanów) tradycji katolickiej we Francji, w Avrillé. Natomiast w święto wszystkich Świętych Dominikańskich, 12 listopada 2011, otrzymał wraz z dwoma współbraćmi świecenia subdiakonatu z rąk J. E. Ks. Bpa Tissiera de Mallerais.

Duchowość dominikańska zakłada nie tylko umiłowanie Prawdy, ale jej kontemplację w samym źródle, jakim jest Boskie Słowo, i przekazywanie jej spragnionym duszom. Źródłem duchowego życia dominikanów jest zarówno studium, jak i liturgia, a nabożeństwa Zakonu to nabożeństwa szczególnie drogie Kościołowi - do Najświętszego Sakramentu, do Niepokalanej Matki Boga, do dusz czyśćcowych.

Panie, daj nam wiele świętych powołań dominikańskich!

Więcej o Zakonie Braci Kaznodziei na stronie: http://swietydominik.republika.pl/

8 grudnia 2011 - 11 seminarzystów z U.S.A. złożyło swoje przyrzeczenia w Bractwie Świętego Piusa X

2011-12-18T14:05:00.003+01:00

W seminarium świętego Tomasza z Akwinu w U. S. A. 11 seminarzystów złożyło swoje pierwsze przyrzeczenia w Bractwie Świętego Piusa X podczas Mszy pontyfikalnej sprawowanej przez J. E. Ks. Bpa Bernarda Tissiera de Mallerais. Tym samym Bractwo liczy sobie 11 nowych członków w U. S. A.

Mitt Romney, kandydat na prezydenta w U.S.A, przeciw laickości państwa

2011-12-17T14:10:00.003+01:00

Mitt Romney, republikański kandydat na prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki, stara się w swoich wystąpieniach bronić prawa wierzących do publicznego świętowania np. Bożego Narodzenia, a nie, jak to ma się w zwyczaju, po prostu "holidays", czyli "czasu wakacji". Jeden z obywateli poskarżył się mu, że dzieci nie mogą obchodzić Świąt Bożego Narodzenia jako takich np. w szkołach, gdyż naraża je to na zarzut obrazy uczuć niewierzących. Romney tak się na ten temat wypowiedział:

"Wiem, ze są pewni ludzie, którzy chcieliby uczynić z tego narodu naród świecki, którzy chcą usunąć Boga ze wszystkiego, co w tym kraju istnieje... Wierzę, że powinniśmy mieć w przestrzeni publicznej religijne ozdoby i celebracje. I czy to miałby być żłóbek czy menora, czy rzeczy przedstawione w innych religiach, jest ważne dla nas jako dla społeczeństwa uznanie, że oczekujemy od Boga wielu naszych błogosławieństw."

To dobrze, że kandydujący na prezydenta broni miejsca dla religii w przestrzeni publicznej. Szkoda tylko, że ta obrona ma tak międzywyznaniowy charakter. Niestety, brak dziś polityków otwarcie przyznających prymat jedynej Prawdy w życiu publicznym. Dodajmy tylko, że Romney nie jest niestety katolikiem.

Planem Romneya na poprawę sytuacji w U.S.A. jest odbudowa Amerykańskiej ekonomii na fundamencie wolnej przedsiębiorczości, ciężkiej pracy i innowacji. Pragnie on zmniejszyć podatki, wydatki, ingerencje i rządowe programy. Chce zwiększyć handel, produkcję energii, zasoby ludzkie, oraz elastyczność zatrudnienia.

Przeciw znieważaniu Chrystusa we Francji - pod pozorem wolności myśli, satanizm

2011-12-14T17:23:00.009+01:00

Ks. Régis de Cacqueray, Przełożony Dystryktu Francji, FSSPX, kazanie na 8 grudnia 2011, fragment

Gdy już sobie przypomnimy prawdy z Historii naszego Zbawienia, jest łatwo zrozumieć, iż te rożne sztuki, przeciwko którym protestujemy od wielu miesięcy, nie zostały stworzone przypadkiem, że połączenie pogardy, ośmieszania i nienawiści wobec jedynej Osoby Chrystusa nie jest trywialną rzeczą. Te spektakle nie mają za jedyny cel wyśmiania katolików, wywołania ich złości i czekania na to, aż się zmęczą po wielkiej ilości obelg na nich rzucanych.

Ich autorzy, dyrektorowie teatrów, aktorzy, ci, którzy je oglądają, pysznią się, ze są ludźmi o niezależnych umysłach, wolnych od starych złudzeń religii, zdolnymi mówić otwarcie o wszystkim. Oświadczają głośno i wyraźnie, że chcą mówić swobodnie na każdy temat, również o Chrystusie i religii, nie prosząc o pozwolenie kogokolwiek. Mówią, że są dumni ze swojego wolnego myślenia.

Ale ja zadaję pytanie: czy to jest rzeczywistość? Wolność tworzenia i wyrazu, której jak mówią bronią jest rzeczywiście ostatecznym przekonaniem, które nimi kieruje? Nie wierzymy w to; jeśli kiedykolwiek wierzyliśmy, to już w to nie wierzymy. Ale być może oni, ci ludzie, uważają się za ludzi wolnych?

My im mówimy, z naszej strony, iż tak, jak oni nas uważają za otumanionych dogmatami Katolicyzmu, my myślimy, że są pariasami i sługami, z mniejszą lub większą świadomością, nie wolności myślenia, ale satanizmu. Będą się przed tym powiedzeniem zapewne bronić i się tego zapierać.

Ale jeśli się będą bronić i zapierać, wówczas znajdą się w konieczności, by wytłumaczyć się ze spektakli, które proponują, gdyż nietrudno nam będzie dowieść, że to istotnie religia, której nazwa brzmi "satanizm", jest inspiracją tych sztuk. Wolna myśl, ta wolna myśl, którą się szczycą, zamiast czynić z nich wolnych ludzi, czyni z nich wasali piekła. Powinno się nazwać takie myślenie "myśleniem wasali", albo "poddaną myślą", nie wolną myślą.

Pospieszymy się. Pokażemy znaki, przykłady i dowody na ten wymiar religijny zupełnie odwrócony, który jest prawdziwym źródłem inspiracji anty-sztuki współczesnej. Na waszych scenach celebrujecie kult diabła, kultywujecie na nich prawdziwy satanizm, satanizm, do którego otwarcie się przyznajecie. Tego wieczora chcemy zerwać maskę tego wolnego myślenia, którą się zakrywacie, i oskarżyć o obecność subwencjonowanego satanizmu, który znajduje się w waszych teatrach, a one, przy tej okazji, stały się satanistycznymi świątyniami.

W istocie, za całkowicie przepełnioną hipokryzją fasadą słów Serrana, Castelluciego, którzy mówią, że są poszukującymi chrześcijanami, czy Garcii, rzekomego rozczarowanego chrześcijanina, kryje się zupełnie coś innego. Jedni i drudzy zarzekają się, że nie chcieli obrażać chrześcijan i lamentują nad brakiem poziomu intelektualnego i artystycznego katolików hiszpanskich czy francuskich, a zapewne niedługo belgijskich, ograniczonych, którzy pozostają podobno zamknięci na ich dzieła. (To ci sami katolicy, o których kardynał Vingt-Trois, ze znaną sobie zgodnością, powiedział, iż są « sympatycznymi idiotami ») - Prawda jest całkiem inna. Przypomnijmy sobie pewne fakty i pewne zdania.

Ze względu na liczne obecne tu dzieci, nie zagłębię się nad wyborem, jakiego dokonał Serrano, uwięziwszy i zanurzywszy Chrystusa w naczyniu ze swoim moczem. Wystarczy przypomnieć ten fakt. Czy wierzycie, ze to, na co nie zgodziłby się dla siebie żaden człowiek, ani na co nie zgodziłby się wobec innego, zostało zarezerwowane tylko dla Chrystusa przez przypadek?

Przejdę również szybko przez nieznośnie gwałtowne sceny sztuki Castelluciego, gdzie posłużono się dziesięcioletnimi dziećmi, rzucającymi sztucznymi granatami w oblicze Chrystusa, po czym to oblicze zostaje pokryte fekaliami. Czy myślicie, że taka zjadliwość wobec oblicza Chrystusa, zjadliwość jakiej nie spotkano wobec żadnej innej twarzy, wyszła po prostu z serca człowieka? Dlaczego ta nienawiść? Skąd pochodzi ta złość? To są prawdziwe pytania! Czy wierzycie, że ta niechęć, która się wlewa w serca dzieci od najmłodszych lat, przeciwko samemu Jezusowi Chrystusowi, jest po prostu z tej ziemi?

Castelluci wiele razy zupełnie otwarcie mówił o swoich źródłach inspiracji. Jego umysł został zatruty odwróconą lekturą Genesis, lekturą, której zresztą nie wymyślił. Ta lektura, inspirowana Gnoza i Kabala oraz różokrzyżowcami pokazuje po prostu, w scenie upadku naszych pierwszych rodziców, że Bóg Stworzyciel jest w rzeczywistości diabłem a diabeł jest Bogiem. Ten, który prześladuje naszych pierwszych rodziców i zakazuje im zjeść owocu z drzewa dobra i zła to miałby być ten zły i diabeł.

Natomiast wąż, który uspokaja Adama i Ewe, że mogą przekroczyć zakaz i zjeść ten owoc, jest Bogiem. To on przychodzi uwolnić naszych pierwszych rodziców od tego zakazu (niezgodnego z godnością człowieka), który padł, broniąc im zjedzenia tego owocu. Oto myśli, które znajdują się w duchu Castelluciego. Ten autor, bez żadnej trudności oświadcza, a propos swojej sztuki o Genesis, że ten, który go inspiruje, to Lucyfer: « Aniołem sztuki jest Lucyfer. » Przynajmniej rzeczy są nazwane po imieniu!

Jeśli chodzi o sztukę Garcii - tę, która jest grana dziś wieczorem w tym teatrze - jej lucyferyczna inspiracja jest wszechobecna w tym spektaklu. Centralnym tematem tej sztuki jest upadek: « Cieszcie się upadkiem i niech nikt wam w tym nie przeszkodzi. » Widać również kobietę, która rzuca się z samolotu w nicość. Na jej piersi jest taki napis: « upadły anioł ». Słychać aktora, który mówi: « Imitujcie mnie w upadku, czyńcie to, co ja ». Potem ukazuje się pisane wielkimi literami zdanie: « wiara w każdy grzech ». Temat upadku jest dokładnie tematem pobudzania do grzechu, jak to udowadnia, kilka chwil później, ekran, na którym świecą się słowa: « Wiara w samobójstwo ». Garcia również oświadcza: « Oto słowa upadłego anioła: szczęśliwi ci, którzy się rozbijają (...), którzy kończą pod kolami tramwaju. » Poza namawianiem do samobójstwa, apologią upadku i grzechu, słowa i zachowania, które się potem pojawiają, przeciwko Chrystusowi na krzyżu są tak straszne, ze nie mogę o nich mówić! Niedługo będziemy mogli dowieść, jak ta sztuka jest w rzeczywistości inspirowana lucyferycznymi rytuałami!

Oto jaka jest rzeczywistość. Posłuchajcie zresztą sloganów kontrmanifestantów. Po wykrzyczeniu « Wolność wyrazu », co skandują? Wołają: « Neron, wróć, są jeszcze chrześcijanie! » Oto więc ich słynna wolność myślenia? Co jeszcze mówią? « Trzy gwoździe, dwie deski, oto rozwiązanie! » Co za przykład tolerancji, neutralności i braku przemocy! A cytujemy jedynie najdelikatniejsze slogany, które wychodzą z ich ust! Zrozumcie: ta wolność wyrazu jest tylko złudzeniem. Jest fałszywą zasadą i jej głosiciele kryją się przed tym sofizmem, aby przemycić dosłownie piekielne przesłanie.

Za: La Porte Latine

Wielka manifestacja preciwko antychrystianizmowi w Paryżu

2011-12-13T16:13:00.011+01:00

Zdjęcie: Republika jest laicka, Francja jest katolicka! Głosi transparent. Źródło: La Porte Latine

Kilka tysięcy katolików, przybyłych z całej Francji, manifestowało w niedzielę 11 listopada 2011 odpowiadając na apel Instytutu Civitas, pomiędzy placem Alma i Rond-Point na Polach Elizejskich, protestując przeciwko antychrześcijańskim sztukom teatralnym, a w szczególności przeciw "Golgotha Picnic" ("Piknik na Golgocie") wystawianej w to samo popołudnie w Teatrze Rond-Point.

Za: DICI

pokaz slajdów: http://www.dici.org/actualites/milliers-catholiques-ont-manifeste/

artykuł na ten temat: http://news.fsspx.pl/?p=133

WIELKI SUKCES PRZED TEATREM ROND-POINT W PARYŻU

Przemarsz zorganizowany tego 11 grudnia przez Instytu Civitas pomiędzy placem Alma i Rond-Point na Polach Elizejskich okazał się prawdziwym sukcesem.

Prawie siedem tysięcy katolików, tak z tradycyjnych kaplic jak i z sąsiednich kościołów, wspieranych przez obecność księży z rożnych środowisk, przede wszystkim modliło się wynagradzając za okrutne zniewagi wyrządzone Chrystusowi i chrześcijanom w sztuce, która była wystawiana w to popołudnie w Paryżu.

Dołączyli do nich nawet nie katolicy, a leżało im na sercu, by przekazać swoim wybranym i rodakom posłanie, iż nie chcą więcej widzieć, jak obraz Boga jest traktowany w najbardziej obrzydliwy ze sposobów.

Zdrowy rozsądek pozwoli zrozumieć, że nie chodzi tutaj o zamach na jakąś sztukę czy wolność, których to słów nadużywano przy tej okazji, ale po prostu o zagwarantowanie najbardziej elementarnej formy szacunku.

Podczas tego zgromadzenia panowała żarliwość i spokój. Jedyna "przemoc", którą mogli zauważyć dziennikarze, to obecność na ulicach Paryża młodego, niosącego nadzieję tłumu, zdecydowanego, by nie unikać debaty w najbliższych miesiącach, co niektóre media zdyskredytowały i obraźliwie nazwały "fundamentalizmem". Ale ci, którzy bronią Chrystusa, pamiętają o Jego Słowach, które zapewniały ich, ze będą błogosławieni, gdy będą cierpieć prześladowanie dla Jego Imienia.

Alain Escada, sekretarz generalny Institutu Civitas

źródło: http://www.laportelatine.org/communication/presse/2011/manifestationcivitas111211/paris111211.php

III Niedziela Adwentu

2011-12-11T16:14:00.004+01:00

niedziela 11 grudnia 2011

Trzecia Niedziela Adwentu (Gaudete)

Ewangelia wg św. Jana 1,19-28.

Gdy Żydzi wysłali do niego z Jerozolimy kapłanów i lewitów z zapytaniem: «Kto ty jesteś?», on wyznał, a nie zaprzeczył, oświadczając: «Ja nie jestem Mesjaszem». Zapytali go: «Cóż zatem? Czy jesteś Eliaszem?» Odrzekł: «Nie jestem». «Czy ty jesteś prorokiem?» Odparł: «Nie!» Powiedzieli mu więc: «Kim jesteś, abyśmy mogli dać odpowiedź tym, którzy nas wysłali? Co mówisz sam o sobie?" Odpowiedział: «Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską, jak powiedział prorok Izajasz». A wysłannicy byli spośród faryzeuszów.
I zadawali mu pytania, mówiąc do niego: «Czemu zatem chrzcisz, skoro nie jesteś ani Mesjaszem, ani Eliaszem, ani prorokiem?» Jan im tak odpowiedział: «Ja chrzczę wodą. Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała».

Działo się to w Betanii, po drugiej stronie Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu.

Fragment liturgicznego tłumaczenia Biblii

Komentarz do Ewangelii:

Św. Grzegorz Wielki (ok. 540-604), papież, doktor Kościoła
Homilia do Ewangelii, nr 7

"Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie"

"Ja chrzczę wodą, ale w pośrodku was stanął, którego wy nie znacie." Jan chrzci nie duchem, lecz wodą - nie będąc bowiem zdolny do odpuszczania grzechów, obmywa ciała chrzczonych wodą, a jednak nie obmywa ducha przebaczeniem. Czemu więc chrzci ten, który przez chrzest nie odpuszcza grzechów, jeśli nie po to: zachowany oto zostaje porządek jego Poprzednictwa i on, który przez swoje narodzenie szedł przed Mającym Się Narodzić, ma też przez udzielanie chrztu iść przed Panem, który przyniesie Chrzest; i on, który stał się Poprzednikiem Chrystusa przez przepowiadanie, ma się też stać Jego Poprzednikiem przez udzielanie chrztu, dając obraz Sakramentu.

Jednocześnie, ogłaszając tajemnicę, zaświadcza, że On zarówno stanął pośrodku ludzi, jak i pozostaje nieznany - ukazując się bowiem w ciele Pan istnieje zarówno widzialnie - ciałem, jak i niewidzialnie - w majestacie. O Nim też dodaje: "Ten jest, który za mną przyjdzie, który przede mną stał się" (J 1,15)... Nieco wcześniej mówiąc o tym, ujawnił też przyczyny Jego wyższej pozycji, gdy dodał: "bo był pierwszy niźli ja". Jakby otwarcie powiedział: Tym mnie, choć później narodzony, przewyższa, że On nie jest ograniczony czasem Swego narodzenia. On bowiem, który przez matkę narodził się w czasie, jest zrodzony poza czasem przez Ojca."

Jaką zaś wielką, płynącą z poszanowania pokorę jest Mu winien, okazuje to przez dodanie słów: "Nie jestem godzien, rozwiązać rzemyka obuwia Jego." Był u starożytnych obyczaj, że jeśli kto nie chciał przyjąć za żonę kobiety, która mu przypadała, to ten, który z kolei zgodnie z prawem bliższości miał ją poślubić, rozwiązywał my trzewik. Jako któż zatem pojawił się między ludźmi Chrystus, jeśli nie jako Oblubieniec Świętego Kościoła?... A że ludzie uważali Jana za Chrystusa (czego sam Jan się wypiera) przeto słusznie daje on świadectwo, że jest niegodny, by rozwiązać rzemyk u Jego obuwia. Jakby otwarcie mówił: Nie przypisuję sobie niezasłużenie imienia Oblubieńca (por. J 3,29).

Za: Ewangelia na co dzień

Piąta pikieta pod szpitalem Bielańskim w Warszawie

2011-12-09T09:04:00.004+01:00

Piąta Pikieta w obronie zabijanych w Szpitalu Bielańskim dzieci z zespołem Downa rozpoczęła się punktualnie o godzinie 11.00. W deszczu i na wietrze Kinga, Agata, potem Sylwester, Witek, Kasia, Leszek, Damian, Marcin, ks. Tomasz, później Bartek i inni pikietowali, i informowali przechodniów o morderczym procederze w Szpitalu Bielańskim. Po raz kolejny okazało się, że Jezus Chrystus nie potrzebuje ludzi w "miękich szatach odzianych." Więcej na:

http://www.stopaborcji.pl/pikietujacy-na-wietrze-i-w-deszczu,419,794,a.html

za
"Fundacja Pro- Prawo do życia"

Przełożony FSSPX w Polsce ks. Karol Stehlin na Onet.pl

2011-12-09T08:57:00.002+01:00

Odtrutka na panujący liberalizm i modernizm

http://wiadomosci.onet.pl/kiosk/polska-bez-rozwodow-i-niemoralnych-praktyk,1,4939941,kiosk-wiadomosc.html

WYKŁAD JANA VENNARIEGO W PRZEORACIE FSSPX w GDYNI, 4 XII 2011 „III Asyż”

2011-12-05T12:08:00.004+01:00

Jan Vennari, jeden z czołowych publicystów Tradycji katolickiej, redaktor pisma „Catholic Family News” specjalnie udał się 27 października 2011 roku do Włoch, do Asyżu, by naocznie przekonać się, jak wyglądało świętowanie 25. rocznicy Dnia Modlitwy o Pokój, czyli tzw. Asyżu I. Jego relacja z asyskich wydarzeń, z żelazną konsekwencją konfrontowanych z odwiecznym nauczaniem Kościoła, pozwoliła na zweryfikowanie twierdzenia organizatorów tego ekumenicznego przedsięwzięcia, którzy zapewniali że nie będzie ono propagowaniem indenferentyzmu religijnego. W rzeczywistości przekaz, który poszedł w świat, głównie dzięki mediom, ten właśnie indyferentyzm utrwalał.

W spotkaniu w Asyżu uczestniczyło około 300 delegatów katolickich, w tym, oprócz samego papieża Benedykta XVI, niemal wszyscy kardynałowie i prefekci kurii rzymskiej, obecni i byli, w tym np. kardynałowie Sodano, Etchegaray, Kasper i inni. Jednak większość barwnego tłumku, który przybył papieskim pociagiem z Rzymu do miasta św. Franciszka tworzyli przedstawiciele religii pogańskich.

Co ciekawsze, w ulotce udostępnionej dziennikarzom katolicyzm nie był przedstawiony jako osobne wyznanie, napisano jedynie, że na spotkaniu obecne jest chrześcijaństwo, reprezentowane m.in. przez Ekumeniczną Radę Kościołów (protestanckich), hierarchów prawosławnych oraz papieża (!). I tu pierwsze veto. Według prawdziwej nauki tylko Kościół Katolicki jest Kościołem Chrystusa.

Przed południem, w bazylice Matki Bożej Anielskiej w Asyżu (jednej z czterech najbardziej czczonych świątyń chrześcijańskich, obok Bazyliki Św. Piotra w Rzymie, Bazyliki Grobu Bożego w Jerozolimie i Bazyliki Św. Jakuba w Santiago de Compostella), przedstawiciele różnych fałszywych religii wyrażali zaangażowanie swoich wyznań na rzecz pokoju.

Wbrew oficjalnym zapowiedziom, już na tym spotkaniu liderzy fałszywych religii propagowali swoje wyznania. Na przykład reprezentant tradycyjnej religii afrykańskiej Joruba wygłosił pochwałę boga Ifa i jego małżonki (!) Jego przemówienie zostało nota bene opublikowane w ulotce, którą 26 X dostali dziennikarze, więc nie można było mówić o jakimś zaskoczeniu. Hinduista z kolei zaczął od panteistycznej inwokacji, zakończonej stwierdzeniem „wychwalam boga w każdym z was”. Przedstawicielka agnostyków (to novum na tego rodzaju spotkaniach), profesor Julia Kristeva, wychwalała humanizm i feminizm, a samo jej przemówienie było na tyle ezoteryczne, że zgromadzeni, w tym dziennikarze, niewiele z niego zrozumieli.

Ciekawe, że nikt poza Rowanem Williamsem, tzw. „arcybiskupem Canterbury”, nie wymienił w swoim przemówieniu imienia Jezus. Nawet papież. Wiele mówiono o pokoju, ale pokoju osiąganym dzięki czerpaniu z wartości moralnych różnych religii. Veto! Pokój jest tylko w Chrystusie, a nie w sprzecznych, wykluczających się wzajemnie systemach moralnych proponowanych przez fałszywe wyznania. Pokój nastanie wtedy, kiedy spełnione zostaną prośby Matki Bożej z Fatimy o poświęcenie Rosji Jej Niepokalanemu Sercu.

W tym miejscu Jan Vennari zrobił dygresję i przypomniał, że wszystkie te ekscesy miały miejsce w bazylice zbudowanej nad kaplicą Porcjunkuli, czyli tam, gdzie św. Franciszek i jego pierwsi naśladowcy prowadzili swoje życie wspólnotowe. W miejscu opisywanym w „Kwiatkach św. Franciszka”. Przypomniał również rzadko przywoływane, twarde wypowiedzi biedaczyny z Asyżu, mówiącego o tych co nie przyjęli Bóstwa Chrystusa, że „są przeklęci”. To ważne przypomnienie, zwłaszcza kiedy z katolickiego świętego, zatroskanego o nawrócenie pogan, błądzących w ciemnościach fałszywych religii, do prawdziwej wiary i jedynego Kościoła Chrystusowego, robi się patrona takiego przedsięwzięcia. Jest prawie pewne, że gdyby św. Franciszek zobaczył przedstawicieli pogańskich religii wzywających swoich bożków w katolickiej świątyni, dokonałby jej rekonsekracji, a sam biczowałby się do krwi, by wynagrodzić Bogu to bluźnierstwo. Natomiast brat odpowiedzialny za dopuszczenie do czegoś takiego, jeśli nie okazałby skruchy, zostałby z miejsca wydalony z zakonu.

Publicysta skonstatował, że dzięki takim inicjatywom jak „Asyż” chrześcijanie przyzwalają na wpływ fałszywych religii na siebie, a poganom dają możliwość prezentacji ich faszywych wierzeń. Podkreślił, że mamy do czynienia z całkowitym zerwaniem z przeszłością oraz z grzechem przeciwko I Przykazaniu Bożemu „nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną”. Również z zerwaniem w dziedzinie liturgii, gdyż wiele tekstów liturgicznych sprzed soboru watykańskiego II odnosi się wprost do konieczności nawrócenia heretyków, schizmatyków, żydów i pogan. Jan Vennari przypomniał encyklikę Grzegorza XVI „Mirari Vos”, która krytykuje bardzo dobitnie indenferentyzm religijny, będący ideologicznym przesłaniem masonerii, podczas gdy ekumenizm jest jej dzieckiem (o czym świadczą wypowiedzi samych wolnomularzy).

Idąc dalej w opisie wydarzeń Asyżu III, redaktor „Catholic Family News” zrelacjonował, że po lunchu odbyły się modlitwy przedstawicieli różnych religii - w Bazylice Matki Bożej Anielskiej. Katolicka świątynia wydana na pastwę bałwochwalczych modlitw! (I co z tego, że osobnych, a nie wspólnych?) Mamy do czynienia z całkowitym zerwaniem z nauczaniem Kościoła. „Asyż” jest, jak sami moderniści (nie bez pewnej logiki) twierdzą, „rozwinięciem Ducha Soboru”.

Przeciętni katolicy taki stan rzeczy akceptują i cieszą się, że podobne wydarzenia mają miejsce, czego sam publicysta doświadczył, jadąc na miejsce spotkania i rozmawiając ze spotkanymi po drodze osobami. Prawdziwa nauka Kościoła jest zakryta. Ekumenizm, ze swymi „panreligijnymi” spotkaniami, utwierdza niekatolików w trwaniu poza Kościołem, a katolikom zaciemnia prawdziwe jego nauczanie. Media, zwłaszcza telewizja i internet, utrwalają ten stan. We współczesnym świecie to obraz kreuje rzeczywistość, obraz zapada w pamięć i przekazuje więcej niż tysiące słów. W świadomości milionów katolików Asyż III nie będzie kojarzony z mniej lub bardziej mętnymi wyjaśnienami sprzed i po tego wydarzenia, tylko z widokiem zapalonych „świec pokoju”, trzymanych przez uczestników, gołąbkami pokoju wypuszczonymi przez Franciszkanów, śpiewami i tańcami ruchu Focolari oraz papieżem usadzonym na wspólnej platformie z liderami innych religii i wyznań.

Innym wątkiem, który przewijał się przez wypowiedż Jana Vennariego była kwestia kary Bożej. Publicysta przypomniał, że miesiąc przed drugim „Asyżem” z udziałem Jana Pawła II, odbyło się jeszcze jedno spotkanie w mieście świętego Franiszka, spotkanie, o którym mało kto pamięta. 26 IX 1986 r. fundacja WWF (World Wildlife Fund) urządziła tam właśnie po raz pierwszy spotkanie „panreligijne”, ogłaszając św. Franciszka „patronem ruchu ekologicznego”. To tam wtedy po raz pierwszy hinduista wygłaszał w kościele swoje bałwochwalcze mantry. Dokładnie 11 lat później, 26 IX 1997, dwa trzęsienia ziemi o sile 5,5 i 5,7 stopni w skali Richtera bardzo poważnie uszkodziły kościół. Jan Vennari przypomniał, powołując się na słowa kardynała Merciera, że I wojna światowa była karą za grzech indenferentyzmu właśnie, a z kolei Fatima zapowiada wojnę, w której znikną całe narody. Podkreślmy, że to wszystko jeszcze przed nami, gdyż poświęcenie Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi nie dokonało się.

A jak mówiła Matka Boża w 1917 roku, pokój będzie dany światu wtedy, gdy Ojciec Św. wspólnie z wszystkimi biskupami świata poświęci Rosję Jej Niepokalanemu Sercu. Wezwała też do codziennego odmawiania różańca i praktykowaniu napożeństwa pięciu pierwszych sobót miesiąca. W tym leży jedyna nadzieja dla świata, nie w inspirowanych masońskim duchem spotkaniach międzyreligijnych.

Z ciekawostek, wspomnianych podczas wykładu, warto przytoczyć tę o przyjacielu papieża, luteraninie, który błagał Benedykta XVI, aby nie świętował rocznicy Asyżu. Równie interesująco dla ucha katolickiego tradycjonalisty brzmiało przypomnienie autentycznego zdarzenia, które miało miejsce po soborze konstantynopolitańskim II, wokół którego było wiele zamieszania. Ówczesny następca św. Piotra miał powiedzieć jednemu katolikowi: „żyj tak, jakby go nie było”. Per analogiam można zastosować to wskazanie do soboru watykańskiego II.

Równie ciekawe były pytania z Sali zadawane po konferencji. Jan Vennari zgodził się z wyrażoną przez jednego z pytających tezą, że Benedykt XVI jest, jeśli chodzi o poglądy, dokładnie w tym samym miejscu, w którym był na ostatnim soborze jako ks. Józef Ratzinger. Podkreślił też, że wciąż niezwykle aktualne pozostaje wezwanie Matki Bożej z Fatimy, by modlić się wiele za Ojca Świętego. Z pewnością bardzo potrzebuje tej modlitwy, by „nie uciekać przed wilkami” i znaleźć w sobie siłę i odwagę, by przeciwstawić się duchowi antychrysta, który swoją diaboliczną dezorientacją omotał współczesną hierarchię Kościoła.

Konferencję zakończyły brawa dla prelegenta, a redakcja nie omieszkała wręczyć Janowi Vennari naszego ostatniego, 33, numeru „Katolika Tradycji” ze wpisem „From Polish Friends” („Od polskich przyjaciół”).

4 XII 2011 Gdynia

Inf. własna

Jan Vennari publicysta CATHOLIC FAMILY NEWS podczas konferencji w Gdyni

2011-12-05T08:14:00.002+01:00

Bractwo Świętego Piusa X i „preambuła doktrynalna”. Wywiad z J.E. bp. Bernardem Fellayem

2011-12-04T20:57:00.001+01:00

J.E. bp Bernard Fellay, przełożony generalny Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X.

Dlaczego „preambuła doktrynalna”, którą 14 września kard. Levada przekazał Waszej Ekscelencji, nadal jest otoczona tak wielką tajemnicą, i to zarówno przez Kongregację Nauki Wiary jak i przez Bractwo Świętego Piusa X? Co takiego skrywa się w tej ciszy przed kapłanami i wiernymi Tradycji?

Dyskrecja jest czymś normalnym w każdym tak ważnym przedsięwzięciu — gwarantuje zachowanie jego powagi. Dzieje się tak, bowiem przekazana nam „preambuła doktrynalna” jest dokumentem, który może być wyjaśniany i modyfikowany, jak to wynika z towarzyszącej jej noty. To nie jest tekst ostateczny. Niebawem wyślemy odpowiedź na ten dokument, otwarcie wskazując na punkty doktryny, które muszą się tam znaleźć. Od początku rozmów ze Stolicą Świętą przedmiotem naszej szczególnej troski było — jak nasi rozmówcy znakomicie wiedzą — otwarte prezentowanie tradycyjnego punktu widzenia.

Dyskrecja jest wymagana również ze strony Rzymu, ponieważ dokument ten — nawet w swym obecnym stanie, wymagającym wielu poprawek — rodzi ryzyko zdecydowanego sprzeciwu progresistów. Nie dopuszczają oni do siebie nawet myśli, że można dyskutować na temat II Soboru Watykańskiego, uważając, że ten sobór — który był przecież soborem duszpasterskim — nie podlega dyskusji ani negocjacjom, tak jakby był soborem dogmatycznym.

Mimo wszystkich tych środków ostrożności wnioski z posiedzenia przełożonych Bractwa, które zorganizowano 7 października 2011 r. w Albano, zostały ujawnione w Internecie przez różne, a mimo to zgodne ze sobą źródła.

Niedyskrecji w Internecie nie brakuje! Tak, to prawda, że „preambuła doktrynalna” w obecnym kształcie nie może zyskać naszej akceptacji, choć dopuszczono pewien zakres swobody, zezwalając na „uprawnioną dyskusję” o niektórych wskazaniach soboru. Jaki jest zakres tej swobody? Propozycja, którą w najbliższych dniach przedstawię władzom kościelnym, a także ich odpowiedź pozwoli nam określić pozostałe możliwości. Niezależnie od tego, jaki będzie wynik rozmów, ostateczna wersja preambuły, która zostanie przyjęta bądź odrzucona, będzie podana do wiadomości publicznej.

Skoro zdaniem Waszej Ekscelencji dokument ten nie jest jasny, to czy nie byłoby najprościej przesłać jego autorom zdecydowaną odmowę [jego przyjęcia]?

Być może byłoby to najprostsze, ale nie najbardziej uprzejme. Skoro towarzysząca preambule nota przewiduje możliwość poprawek, wydaje mi się konieczne zwrócić się do autorów dokumentu, a nie odrzucać go a priori. To przecież wcale nie przesądza, jaką ostatecznie damy odpowiedź.

Ponieważ nasze debaty z Rzymem są zasadniczo doktrynalne i dotyczą głównie soboru, wyjaśnienia, które otrzymamy — lub ich brak — będą miały tę niebagatelną zaletę, że wyraźniej ukażą zagadnienia, w których tkwią trudności, oraz to, gdzie szukać rozwiązań. To ważne również dlatego, że prowadzona debata dotyczy nie tylko naszego Bractwa, ale całego Kościoła. Taki właśnie zamysł w ciągu ostatnich dwóch lat niezmiennie kieruje naszymi dyskusjami teologicznymi.

Przyjęcie tego dokumentu ma stanowić wstęp do uzyskania statusu kanonicznego. Czy nie doprowadzi to do zarzucenia zdefiniowanego przez Waszą Ekscelencję planu działania, w którym rozwiązania doktrynalne mają pierwszeństwo przed wszelkimi porozumieniami praktycznymi?

Preambuła jest rzeczywiście doktrynalnym „krokiem wstępnym”. Jej przyjęcie lub odrzucenie zdecyduje o uzyskaniu statusu kanonicznego. Kwestie doktrynalne absolutnie nie są spychane na plan dalszy. Zanim zgodzimy się na ewentualny status kanoniczny, drobiazgowo zbadamy tę preambułę, stosując kryterium Tradycji, przy której wiernie trwamy. Nie należy bowiem zapominać, że różnice doktrynalne, które leżą u podłoża sporu między Rzymem a nami od 40 lat, zamiecione pod dywan po to, by zyskać status kanoniczny, nieuchronnie wyjdą na jaw, co z kolei może uczynić status kanoniczny nie tylko niepewnym, ale wręcz nieznośnym.

Zatem w zasadzie nic się nie zmieniło po tych dwóch latach dyskusji teologicznych między Rzymem a Bractwem?

Rozmowy te pozwoliły naszym teologom jasno przedstawić najważniejsze spośród punktów nauczania soborowego, które w świetle Tradycji Kościoła powodują trudności. Równolegle, a być może właśnie dzięki tym dyskusjom teologicznym, w ostatnich dwóch latach można było usłyszeć inne, nie tylko nasze, głosy krytyki wobec soboru. Tak więc ks. Bruno Gherardini w swoim studium Concilio Ecumenico Vaticano II: Un discorso da fare (‘II Sobór Watykański II: Otwarta dyskusja’) z naciskiem pisał o różnych stopniach ważności dokumentów soborowych i o „duchu sprzeciwu”, który wślizgnął się do wnętrza II Soboru Watykańskiego u samego jego początku. Również bp Atanazy Schneider podczas konferencji w Rzymie pod koniec 2010 roku zdobył się na odważne wystąpienie z prośbą o wydanie syllabusa błędów w zakresie interpretacji soboru. Podobnie historyk Robert de Mattei w swej najnowszej książce Il Concilio Vaticano II. Una storia mai scritta (‘II Sobór Watykański: Historia nigdy wcześniej nienapisana’) umiejętnie ukazał zmagania się sprzecznych tendencji podczas soboru. Należy również wspomnieć petycję wysłaną do Benedykta XVI przez włoskich intelektualistów katolickich, wzywających do bardziej pogłębionej analizy soboru.

Wszystkie te inicjatywy, wszystkie te interwencje wyraźnie pokazują, że Bractwo nie jest odosobnione, gdy dostrzega problemy doktrynalne, które niesie ze sobą Vaticanum II. Ruch ten rozszerza się i nie może już zostać zatrzymany.

Tak, ale te akademickie dyskusje, te uczone analizy nie skutkują znalezieniem konkretnych rozwiązań problemów, które ten sobór wywołuje tu i teraz.

Badania te naświetlają trudności doktrynalne spowodowane przez II Sobór Watykański i w konsekwencji pokazują, dlaczego trzymanie się wskazań soboru bywa problematyczne. Jest to zasadniczy pierwszy krok.

Zmieniające się w samym Rzymie rozumienie wolności religijnej, modyfikacje, których dokonano w tej dziedzinie w Katechizmie Kościoła katolickiego i w jego Kompendium, rozważane obecnie poprawki w prawie kanonicznym… wszystko to ukazuje trudności, jakie można napotkać, próbując za wszelką cenę przestrzegać zapisów dokumentów soborowych. Z naszego punktu widzenia znakomicie ukazuje to niemożność trwałego, stabilnego trzymania się niestabilnej, zmiennej doktryny.

Co zdaniem Waszej Ekscelencji można dziś uznać za doktrynalnie stałe?

Niezmienną doktryną jest oczywiście Credo — wyznanie wiary katolickiej. Sobór Watykański II został zamierzony jako duszpasterski — nie zdefiniował żadnych dogmatów. Nie dodał do artykułów wiary słów: „Wierzę w wolność religijną, w ekumenizm, w kolegialność…”. Czy wyznawanie prawd zawartych w Credo już nie wystarczy, by móc nazywać kogoś katolikiem? Czy Credo nie wyraża już całej wiary katolickiej? Gdy ktoś wyrzeka się swoich błędów i przyłącza się do Kościoła katolickiego, to czy obecnie wymaga się od niego wyznania wiary w wolność religijną, ekumenizm lub kolegialność? Gdy idzie o nas, duchowych synów arcybiskupa Lefebvre’a, który nigdy nie zamierzał zakładać równoległego Kościoła i zawsze chciał być wierny Wiecznemu Rzymowi, nie mamy żadnych trudności z przestrzeganiem wszystkich artykułów Credo.

Czy w tym kontekście istnieje sposób na rozwiązanie kryzysu w Kościele?

O ile nie zdarzy się cud, rozwiązanie nie będzie natychmiastowe. Parafrazując św. Joannę d’Arc — pragnąć, by Bóg dał zwycięstwo, a jednocześnie nie wzywać rycerzy do boju jest równoznaczne z podaniem tyłów. Chęć wyjścia z kryzysu bez angażowania się naprawdę nie świadczy o miłości do Kościoła. Opatrzność nie zwalnia nas z obowiązków naszego stanu, gdziekolwiek nas postawiła, lub od przyjęcia naszych obowiązków i odpowiedzi na łaski, których nam udziela.

Obecna sytuacja Kościoła w naszych niegdyś chrześcijańskich krajach cechuje się tragicznym spadkiem powołań: czterech kapłanów wyświęconych w Paryżu w 2011 roku, zaledwie jeden w diecezji rzymskiej w latach 2011–2012. To zatrważający brak kapłanów: myślę o jednym z proboszczów w departamencie Aude w południowej Francji, który obsługuje 80 miejsc kultu. Diecezje we Francji są tak anemiczne, że w niedalekiej przyszłości będą musiały zostać zgrupowane tak, jak już zostały zgrupowane parafie… Jednym słowem, dzisiejsza hierarchia kościelna stoi na czele struktur, które są zbyt duże w stosunku do stale malejącej liczby personelu, co jest, ściśle rzecz biorąc, sytuacją niemożliwą do opanowania, i to nie tylko na płaszczyźnie ekonomicznej… Aby to zobrazować: będzie konieczne utrzymanie klasztoru zaprojektowanego dla 300 sióstr zakonnych, w którym pozostały tylko trzy zakonnice. Czy wszystko to przetrwa kolejnych dziesięć lat?

Młodzi biskupi i kapłani, którzy odziedziczyli tę sytuację, są coraz bardziej świadomi jałowości 50 lat otwarcia na współczesny świat. Nie szukają przyczyn wyłącznie w sekularyzacji społeczeństwa; pytają o odpowiedzialność soboru otwierającego Kościół na świat, który stawał się całkowicie zsekularyzowany. Zastanawiają się, czy Kościół mógł do tego stopnia dostosować się do nowoczesności bez przyjęcia ducha tego świata.

Ci biskupi i kapłani zadają sobie pytania, a niektórzy zwracają się o odpowiedź do nas… dyskretnie, jak Nikodem. Odpowiadamy im, że w konfrontacji z posoborową jałowością każdy musi się przekonać, czy Tradycja to katolicyzm: czy jest to rozwiązanie konieczne, czy jest jedynie opcją. Ktoś, kto uważa, że jest to jedynie opcja, minimalizuje kryzys Kościoła albo wręcz zaprzecza jego istnieniu i stara się kontentować działaniami, które już wcześniej okazały się nieskuteczne.

Jeśli nawet Bractwo uzyska status kanoniczny, to jednak nie zapewni mu bezproblemowej działalności w diecezjach, ponieważ biskupi będą się mu przeciwstawiać, tak jak walczyli z motu proprio dotyczącym Mszy w rycie tradycyjnym.

Sprzeciw biskupów wobec Rzymu w odniesieniu do motu proprio o Mszy trydenckiej był niemy, ale skuteczny i nadal przejawia się choćby w uporczywym trwaniu niektórych biskupów przy pro multis w kanonie Mszy. Tymczasem papież Benedykt XVI, zgodnie z katolicką doktryną, chce, by te słowa tłumaczono jako „za wielu” — a nie „za wszystkich”, jak to jest w większości liturgii sprawowanych w językach narodowych. I rzeczywiście, niektóre konferencje biskupów zgodnie obstają przy błędnym tłumaczeniu; całkiem niedawno miało to miejsce we Włoszech.

Sam papież doświadcza zatem sprzeciwu niektórych konferencje biskupów w tej i w wielu innych kwestiach. Pozwala mu to z łatwością zrozumieć, że również nasze Bractwo bez najmniejszych wątpliwości napotka na zaciekły opór ze strony biskupów w ich diecezjach. Mówi się, że Benedykt XVI osobiście pragnie rozwiązania kanonicznego –powinien on być również gotowy do podjęcia kroków, które uczynią to rozwiązanie naprawdę skutecznym.

Czy to waga obecnego kryzysu stanowi powód, dla którego Ekscelencja zainicjował nową krucjatę różańcową?

Wzywając do tych modlitw, pragnąłem nade wszystko, aby kapłani i wierni ściślej zjednoczyli się z Chrystusem Panem i Jego Najświętszą Matką poprzez codzienne odmawianie różańca i przez głęboką zadumę nad jego tajemnicami. Nie znajdujemy się w sytuacji zwyczajnej, która pozwalałaby nam zadowolić się zwykłą rutyną. Zrozumienie obecnego kryzysu nie dokona się dzięki plotkom rozsiewanym przez Internet, a jego rozwiązanie nie będzie wynikiem politycznej przebiegłości ani dyplomatycznych negocjacji. Trzeba spojrzeć na ten kryzys oczami wiary. Tylko niezmienna ufność w Panu Jezusie i Matce Bożej umożliwi wszystkim kapłanom i wiernym, którzy są oddani Tradycji, utrzymanie jedności poglądów, którą zapewnia nadprzyrodzona wiara. Dzięki temu pozostaniemy zjednoczeni w obecnym czasie wielkiego zamieszania.

Modląc się za Kościół, o poświęcenie Rosji, jak prosiła Matka Boża w Fatimie, i o tryumf Jej Niepokalanego Serca, wznosimy umysły ponad nasze światowe aspiracje i przekraczamy nasze ludzkie obawy. Dopiero wówczas możemy naprawdę służyć Kościołowi wypełniając obowiązki stanu, które ciążą na każdym z nas.

Menzingen, 28 listopada 2011 r.

Msza Trydencka w Gnieźnie

2011-11-29T18:29:00.001+01:00

Po 40 latach Msza Trydencka wraca do Gniezna! Na razie tylko w Kościele Farnym w Gnieźnie. Początek powrotu Mszy Wszechczasów od 11 grudnia 2011. Najświętsza Ofiara zaczyna się o godz. 16.00, a sprawować ją będzie ks. kan. dr Andrzej Grzelak. za: http://gniezno.com.pl/wiadomosci/czytaj/5220/msza_trydencka_w_gnieznie.html

Jan Vennari w Gdyni 4 XII 2011

2011-11-27T18:17:00.005+01:00

4 grudnia 2011 w Gdyni, po Mszy św., która zaczyna się o g. 10.00 w kościele Niepokalanego Serca NMP na ul. Wiczlińskiej 11, odbędzie się wykład czołowego publicysty tradycjonalistycznego Jana Vennari. Temat wykładu DUCH ASYŻU.

Katolik Tradycji nr 33 - zapowiedź numeru

2011-11-16T18:47:00.002+01:00

Laudetur Iesus Christus,

Zaczęło się! To, o czym już piszemy od pewnego czasu, tj. pełzająca apostazja i konsekwencje społeczno-polityczne z tym związane właśnie odsłoniły kolejny akt dramatu życia - bytowania ludzkości na ziemi czy nadejścia czasu prześladowań chrześcijan przed końcem dziejów.

Nie pisaliśmy wcześniej o wyborach i innych politycznych zagadnieniach, ale ostatnie wydarzenia już w sposób oczywisty rysują przyszły scenariusz wydarzeń. Jeden z dziennikarzy pracujący dla pewnej stacji telewizyjnej, a przyznający się otwarcie do katolicyzmu potwierdza nasze przypuszczenie, że w Polsce nadszedł właśnie czas prześladowania katolików, choć na razie w formie złośliwości i szyderstwa. Na początek, dodajmy od siebie drugi wątek, to obecność w telewizji publicznej zadeklarowanego satanisty, który znalazłszy się w centrum krytyki znalazł wielu protektorów. „Aby wyszły zamysły serc wielu” spuentujemy. Jako, że nic dzieje się bez planu Boskiej Opatrzności miejmy nadzieję, że obecny ujawniony radykalny antyklerykalizm i nienawiść do Kościoła mogą stać się detonatorem chrześcijańskiej reakcji. Że wiernych utwierdzą, a letnich obudzą.

Dlatego ten symboliczny 33 nr naszego pisemka poświęcamy Boskiej Osobie Jezusa Chrystusa. O głupcy! Na Kogo się ważycie! Chciałoby się krzyknąć w twarz nienawistnym. Nic Mu zrobić nie możecie, a wasze włosy na głowie są policzone! On osądzi nas wszystkich i sprawiedliwie i miłosiernie. Czy naprawdę chcecie, by Pan Natury przemówił, wzburzając oceany i góry! Czy naprawdę myślicie, że jesteście niezależni od Stwórcy?!

A my będziemy modlić się więcej i goręcej. Wynagradzając Mu obelgi i bluźnierstwa. W spokoju ducha i miłości oczekując przyjścia Naszego Króla Jezusa Chrystusa.

Redakcja

Przeciw zniewazaniu Chrystusa we Francji

2011-11-11T11:05:00.002+01:00

Zgromadzenie katolików w Rennes przeciwko chrystianofobii

11-11-2011

DICI.ORG

Blisko 2000 katolików było obecnych w Rennes 10 listopada 2011 śpiewając i modląc się po apelu Instytutu Civitas z powodu wystawienia w narodowym Teatrze Bretanii bluźnierczej sztuki Romeo Castellucci "O koncepcie oblicza syna Boga".

Zobacz video na stronie DICI: http://www.dici.org/multimedia/rassemblement-des-catholiques-a-rennes/

URATOWAC ASIE BIBI

2011-10-29T11:35:00.001+02:00

Wciąż za mało podpisów, by uratować od śmierci przez powieszenie pakistańską chrześcijankę

2011-10-27

UWAGA: Podpisać petycję można na anglojęzycznej stronie: http://www.callformercy.com.

Na polskiej stronie: http://www.gpch.pl/index.php/akcje/48-akcje-wsparcia/575-pomoz-uwolnic-asie-bibi można znaleźć instrukcję w języku polskim, która może ułatwić złożenie tego podpisu.

Trwa akcja zbierania podpisów pod petycją do władz pakistańskich, by zrezygnowały z egzekucji chrześcijanki Asii Bibi, która została skazana na karę śmierci za rzekomą obrazę islamu.

Asia Bibi to matka pięciorga dzieci, która ma być powieszona przez władze pakistańskie za poglądy chrześcijańskie. Kobieta powiedziała do swoich islamskich koleżanek, które natarczywie domagały się od niej zmiany wiary: „Jezus Chrystus umarł za moje grzechu i za grzechy świata. Nie zrobił tego dla was Mahomet.” Po tej wypowiedzi Asia został pobita wraz z trójką córek i zaciągnięta siłą przed sąd muzułmański, który skazał ją na powieszenie za „bluźnierstwo przeciw Mahometowi.”

Bibi jest jedyną osobą w Pakistanie, którą ma spotkać tak surowa kara za wyrażenie poglądów religijnych. Obecnie, w związku z narastającymi prześladowaniami chrześcijan przez islamistów, którzy coraz łatwiej dochodzą do władzy w krajach Biskiego Wschodu i Azji - prowadzona jest akcja zbierania podpisów pod petycją do władz pakistańskich, by wywrzeć na nie presję i nie dopuścić do haniebnej egzekucji niewinnej kobiety. Sprawa jest bowiem precedensowa.

Jak na razie udało się zebrać pod petycją jedynie ponad 324 tys. podpisów. Organizatorzy protestu chcą, by inicjatywę poparło przynajmniej milin osób. Stąd apel do wszystkich chrześcijan, by włączyli się w akcję.

W sumie swoje poparcie dla Bibi zamanifestowało ponad 150 tys. Pakistańczyków, 130 tys. Amerykanów i 8 tys. mieszkańców Federacji Rosyjskiej. Po niedawnym tekście „Gościa Niedzielnego,” Polska przesunęła się pod względem liczby zebranych podpisów z ósmego na czwarte miejsce na świecie. Nadal jest to jednak bardzo niewiele, jak na 38 - milionowy kraj, w dodatku katolicki: zaledwie 4984 podpisów.

Postawa Asi Bibi powinna dać wiele do myślenia katolikom w tych państwach, w których na co dzień nie muszą się oni obawiać o śmierć, w przeciwieństwie do krajów Bliskiego Wschodu i Azji, gdzie dominuje islam. Bibi mogłaby ocalić swoje życie, gdyby wyrzekła się wiary w Chrystusa. Nie zrobiła tego, mimo, że ma pięcioro dzieci i przebywa od czerwca 2009 r. w zatęchłej, pozbawionej okien i bardzo ciasnej celi Przy życiu wciąż trzyma ją myśl o dzieciach, które są jej największą nadzieją.

Osoby, którym los Asii Bibi nie jest obojętny, mogą włączyć się wakcję, składając swój podpis za pośrednictwem Organizacji Głos Prześladowanych Chrześcijan.

Organizacja zabiega o uwolnienie odważnej chrześcijanki i zapewnienie całej jej rodzinie bezpieczeństwa. – Bo jeśli tylko ją uwolnią, islamiści ich wymordują – tłumaczy pastor Maciej Wilkosz z Głosu Prześladowanych Chrześcijan. Podobny przypadek zdarzył się w zeszłym roku, gdy pakistański sąd uwolnił od zarzutu bluźnierstwa dwóch innych chrześcijan, braci Rashida i Sajda Emmanuelów. Biegli grafolodzy uznali, że to nie oni napisali rzekomo bluźnierczą broszurkę. Islamski fanatyk i tak jednak zastrzelił obu braci przed budynkiem sądu. Islamiści zastrzelili też dwóch polityków, którzy odważyli się zabrać głos w obronie Asii Bibi: gubernatora Salmana Tassera i ministra Shahbaza Battiego, jedynego chrześcijanina w rządzie Pakistanu. Prawdopodobnie rodzina musiałaby wyjechać z Pakistanu. W tej chwili najważniejsze jest jednak, żeby ocalić chrześcijance życie.

Podpisać petycję można na anglojęzycznej stronie: http://www.callformercy.com.
Na polskiej stronie: http://www.gpch.pl/index.php/akcje/48-akcje-wsparcia/575-pomoz-uwolnic-asie-bibi można znaleźć instrukcję w języku polskim, która może ułatwić złożenie tego podpisu.

Źródło: wpolityce.pl, AS.

Dekret Konferencji Episkopatu Anglii i Walii - post w piatek

2011-10-20T09:52:00.003+02:00

Konferencja Episkopatu Anglii i Walii wydała dekret zatytułowany "Katolickie Świadectwo, Piątkowa Pokuta", ważny od 16 września 2011. Ten dekret przypomina że Prawo Kanoniczne stanowi iż "abstynencja od spożywania mięsa albo pewnych innych potraw zgodnie z ustaleniami konferencji episkopatu ma być zachowana w każdy piątek roku" (Kanon 1251). Brytyjscy biskupi przez to zadecydowali, by odnowić tę praktykę, której powinna towarzyszyć modlitwa. Wegetarianie powinni natomiast powstrzymać się od spożywania w piątek jakiegoś innego niż mięso pokarmu.

The Catholic Bishops Conference of England and Wales has issued a decree titled “Catholic Witness, Friday Penance,” effective as of September 16, 2011. This decree recalls that Canon Law stipulates that, “abstinence from eating meat or some other food according to the prescripts of the conference of bishops is to be observed on every Friday of the year.” (Canon 1251) The British bishops have thus decided to re-establish this practice which should be accompanied by prayer. Those who are vegetarian should abstain from some food other than meat on Fridays.

DICI 242

Komunikat prasowy Domu Generalnego Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X

2011-10-10T14:57:00.001+02:00

W dniu 7 października 2011 r., w Albano, we Włoszech odbyło się spotkanie wszystkich osób odpowiedzialnych za Bractwo Św. Piusa X, w czasie którego Przełożony Generalny, JE Biskup Bernard Fellay, przedstawił treść Preambuły Doktrynalnej, wręczonej mu przez kardynała Williama Levadę, prefekta Kongregacji Nauki Wiary, w Watykanie, ...14 września w trakcie ostatniego spotkania.

W tym dniu, dwadzieścia osiem osób z Bractwa Św. Piusa X obecnych na posiedzeniu - rektorów seminarium, przełożonych dystryktów z całego świata - okazało głęboką jedność w woli zachowania wiary w całej jej integralności i jej pełni, wierni lekcji, jaką za wzorem św. Pawła pozostawił im abp Marcel Lefebvre: tradidi quod et accepi (1 Kor 15, 3) – «przekazałem to, co przejąłem». Po tym spotkaniu roboczym studium Preambuły Doktrynalnej, której treść pozostaje poufna, prowadzić się będzie dalej na szczeblu Rady Generalnej Bractwa św. Piusa X. Pogłębiona analiza, którą przeprowadzą Przełożony Generalny i jego obaj Asystenci, księża Niklaus Pfluger i Alain-Marc Nély, pozwoli przedstawić po upływie właściwego czasu odpowiedź na rzymskie propozycje.

Albano, 7 października 2011 r.

2011-10-07T11:57:00.002+02:00

Przełożony Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X J.E. bp Bernard Fellay zwołał na 7 i 8-października, do podrzymskiej miejscowości Albano, przełożonych Bractwa, w celu zaznajomienia i przedyskutowania otrzymanego od władz watykańskich dokumentu doktrynalnego zwanego "preambułą doktrynalną".

Wierni uczęszczający do kościołów i kaplic FSSPX proszeni są o modlitwę.

Wywiad z J.E. bp. Bernardem Fellayem

2011-09-25T19:54:00.000+02:00

Na zakończenie spotkania J.E. bp. Bernarda Fellaya i jego dwóch asystentów z kard. Wilhelmem Levadą, prefektem Kongregacji Nauki Wiary, które rozpoczęło się 14 września 2011 r. o godz. 10, przełożony generalny Bractwa odpowiedział na pytania serwisu informacyjnego DICI.

Ekscelencjo, jak przebiegło spotkanie?

— Spotkanie było prowadzone z wielką kurtuazją oraz równie wielką otwartością, ponieważ przez wzgląd na prawdę Bractwo nie zgadza się na ukrywanie istniejących nadal problemów. Co więcej, dyskusje teologiczne, prowadzone przez ostatnie 2 lata, przebiegały w tym samym duchu.

Gdy 15 sierpnia 2011 r. powiedziałem, że jesteśmy [Rzym i Bractwo] jednomyślni co do tego, iż nie osiągnęliśmy zgody w kwestii II Soboru Watykańskiego, jednocześnie wyjaśniłem, że gdy chodzi o dogmaty, zawarte w dokumentach Vaticanum II, takie jak np. doktrynę Trójcy Przenajświętszej, to oczywiście je przyjmujemy. Żadne zdanie [z mojej wypowiedzi] nie powinno być wyrywane z kontekstu. Wielką korzyścią płynącą z naszych rozmów teologicznych jest dokładne zbadanie i naświetlenie wszystkich problemów doktrynalnych.

Wspólne oświadczenie Stolicy Apostolskiej i Bractwa informuje, że Waszej Ekscelencji przekazano jakiś dokument doktrynalny oraz pewną propozycję rozwiązania sytuacji kanonicznej Bractwa. Czy możemy poznać szczegóły?

— Dokument ten, nazwany „preambułą doktrynalną”, został nam wręczony w celu poddania go dogłębnej analizie. Ponieważ jego treść jest poufna, musicie zrozumieć, dlaczego nie powiem o nim nic więcej. Jednak już sam termin „preambuła” wskazuje, że jej akceptacja jest wstępnym warunkiem kanonicznego uznania Bractwa przez Stolicę Apostolską.

Co do preambuły doktrynalnej – o ile możemy o niej mówić, nie naruszając zasady tajności – to czy Wasza Ekscelencja może potwierdzić, że zawiera ona, jak podano w komunikacie prasowym, rozróżnienie między de fide [tym, w co należy wierzyć] – co jest [wszak] w całości akceptowane przez Bractwo – a tym, co wynika z pastoralnego charakteru Vaticanum II (co głosił przecież sam sobór) i co może być przedmiotem krytyki bez podawania w wątpliwość prawd wiary?

— To nowe rozróżnienie zostało przedstawione nie tylko w oświadczeniu dla mediów; osobiście wiem o nim z różnych źródeł. Kard. Castrillón Hoyos już w 2005 r. powiedział na zakończenie naszej pięciogodzinnej rozmowy, podczas której wyjaśniałem mu wszystkie zastrzeżenia Bractwa odnośnie do Vaticanum II: „Nie mogę powiedzieć, że zgadzam się ze wszystkim, co mówicie, ale to, co mówicie, nie stawia was poza Kościołem. Napiszcie zatem do papieża i poproście go o zdjęcie ekskomunik”.

Dzisiaj, chcąc zachować obiektywizm, muszę przyznać, że w preambule doktrynalnej nie ma jasnego rozróżnienia między nienaruszalną sferą dogmatyczną a sferą pastoralną, o której można dyskutować. Jedyną rzeczą, którą mogę ujawnić – gdyż jest to fragment oświadczenia dla prasy – jest to, że preambuła zawiera „pewne zasady doktrynalne i kryteria interpretacji nauki katolickiej, które są niezbędne, by zapewnić wierność Magisterium Kościoła i «sentire cum Ecclesia» (‘współodczuwanie z Kościołem’). Jednocześnie pozostawia się miejsce na uprawnioną dyskusję, badania i teologiczne wyjaśnienia poszczególnych wyrażeń i formuł zawartych w dokumentach soboru i Magisterium posoborowego”. Tak to właśnie wygląda.

Jeśli chodzi o status kanoniczny, który zaproponowano Bractwu pod warunkiem zaakceptowania preambuły doktrynalnej, to mówiło się raczej o prałaturze [personalnej] niż o ordynariacie. Czy to prawda?

— Jak słusznie zauważyliście, ten status kanoniczny zależy od spełnienia [przez Bractwo] pewnych warunków, dopiero później będziemy mogli poznać szczegóły; wciąż pozostają one przedmiotem dyskusji.

Kiedy Wasza Ekscelencja planuje udzielić odpowiedzi na przedstawioną preambułę doktrynalną?

— Najpierw muszę znaleźć czas na dokładne przestudiowanie tego dokumentu i skonsultowanie go z innymi odpowiedzialnymi w Bractwie, ponieważ obiecałem moim współbraciom, że w tak ważnej sprawie nie podejmę żadnej decyzji bez uprzednich konsultacji.

Mogę was jednak zapewnić, że nasza decyzja zostanie podjęta dla dobra Kościoła i dusz. Nasza krucjata różańcowa, która trwa od kilku miesięcy, musi zostać zintensyfikowana, abyśmy mogli – przez wstawiennictwo Maryi, Matki Kościoła – uzyskać łaskę światła i siły, których potrzebujemy bardziej niż kiedykolwiek.

Sprawa Darskiego jako kamień rzucony w wodę

2011-09-17T21:08:00.007+02:00

Pisaliśmy już o głośniej obecnie sprawie zatrudnienia satanisty Darskiego w programie telewizji publicznej. Codziennie w prasie, radio, internecie i tv słyszymy, że kolejne osoby stają w jego obronie.

Warto więc przyjżeć się tej sprawie z punktu widzenia teologicznego.

Po pierwsze:
- dlaczego Darski nie umarł na białaczkę, na którą śmiertelnie zachorował, a przeszczep szpiku się przyjął?

BO BÓG NIE CHCE ŚMIERCI GRZESZNIKA JAK PISZE PISMO ŚWIĘTE

i po drugie:
- dlaczego wiec Bóg jako wszechwiedzący pozwolił mu działać i uwodzić wielu?

ABY WYSZŁY ZAMYSŁY SERC WIELU JAK POWIEDZIAŁ SAM PAN JEZUS CHRYSTUS.

Teraz więc wiemy, dlaczego tak wielu jawnie staje w jego obronie.
Darski jak kamień rzucony w wodę pokazał jak wielu jest w okulcie lub w grzechu.

inf wł.

2011-09-05T11:05:00.003+02:00

WYKŁAD
x. Karola Stehlina FSSPX

„Gdy więc ujrzycie brzydotę spustoszenia, która jest opowiedziana przez Daniela proroka, zalegającą miejsca święte, kto czyta niech rozumie” (Mt 24, 15).

16 sierpnia 2011 w Gdańsku, w budynku NOT przy ul. Rajskiej 6, w godzinach popołudniowych, miał miejsce wykład pt. „Kryzys w Kościele – środki zaradcze”, prowadzony przez x. Karola Stehlina z Bractwa św. Piusa X. Co warte uwagi, przed wykładem, jak co dzień od rana, kilka uliczek nieopodal, na stoisku Jarmarku Dominikańskiego, odbywał się apostolat Tradycji Katolickiej (m.in. sprzedaż książek i dewocjonaliów), przez kapłanów, kleryków, a także wiernych z różnych części Polski, co cieszyło się sporym zainteresowaniem.
Wykład dotyczący naszej Jedynej, niezmiennej wiary katolickiej, rozpoczął się modlitwą. W sali zgromadziło się około 50 osób. Kapłan na wstępie podkreślił, że jest to smutny, ale bardzo ważny temat, dzięki któremu będziemy mogli zdać sobie sprawę, otwierając oczy, w jakiej sytuacji znajduje się obecnie Kościół Matka nasza. Rozpoczął od zobrazowania, czym jest Kościół, istota Kościoła, definicja kryzysu na płaszczyźnie kościelnej, moralnej i społecznej. Tym Kościołem jest nikt inny, jak sam Jezus Chrystus – Mistyczne Ciało. Kościół jest głową tego Ciała, które pociąga za sobą członki (czyli wiernych) – św. Augustyn. W oparciu o nauczanie samego Pana naszego Jezusa Chrystusa, poprzez objawienia, które były przekazywane Apostołom, następnie bogatą spuściznę ojców Kościoła, która pozostała aż po dziś dzień. Mieliśmy możliwość usłyszeć, zupełnie czyste i prawdziwie katolickie wyjaśnienie, po co tak naprawdę powstał Kościół, co jest celem człowieka, jak korzystać mamy ze środków (Sakramentów św.) by się zbawić. Mówił również o roli kapłana, jaką ma spełniać, by godnie wg Woli Bożej piastować stanowisko, co jak później się dowiemy, jest niestety coraz rzadsze wśród duchownych. Następnie została podjęta ważna sprawa, a mianowicie dotycząca ataków ze strony wroga skierowanego w Królestwo Chrystusa poprzez herezje, prześladowania, niemoralność. Czego jest wynikiem obecny kryzys: wtargnięcie zmian po Soborze Watykańskim II (1962-65), spowodował katastrofę liturgiczną, ekumenizm, wolność religijną, nowe nauki (dodane przez dostojników, hierarchię Kościoła, niezgodną z nauczaniem Jezusa Chrystusa), co więcej zanik powołań, upadek wiary wśród świeckich, bo w centrum uwagi kult człowieka zamiast Boga. „Nie można dwóm Panom służyć, nie ma innego imienia by się zbawić, jak tylko Jezus Chrystus”. Ideologie wszelkiej maści, głównie racjonalistyczne, bez Boga, masoneria weszła do wnętrza Kościoła, dąży do swych niecnych planów, by połączyć się w jedną światową religię, pieniądza i władzy (Nowy Porządek świata). Całkowicie wymazać perspektywę szczęścia wiecznego, zastąpić je tylko doczesnością, unicestwić Kościół Boży, by był brak poczucia sacrum. Jednakże wystarczy przytoczyć słowa, wypowiedziane przez św. Maksymiliana Kolbego: „Uważajcie masoneria, odwracajcie się od nich, nawracajcie się do Chrystusa”. Co po zmianach w bardzo łatwy sposób jest niestety dostrzegalne, np. wśród duchowieństwa, gdzie celem jest prowadzenie do Boga i wręcz zapominanie o sobie – wyniszczanie się. Duchowny powinien być mężem wieczności, poprzez postawę, strój itp. Nastąpiła źle pojmowana wolność i fałszywa godność ludzka, co stało się powodem oddalania się od Boga, a dopasowywanie się do tego świata. Ruchy ekumeniczne (odnowy w Duchu, charyzmaty, neokatechumenaty), potępione przez Papieży przed soborowych, porównane do śmiertelnego noża, który bliźniemu należy odebrać, ponieważ nóż to ciemność. Po dość obszernym wykładzie, można było zadać pytania kapłanowi, co też kilku uczestników uczyniło. Pytania dotyczyły posłuszeństwa względem Papieża, w jaki sposób uczyć dzieci miłości bliźniego, co mamy czynić, żeby zmienić wokół siebie rzeczywistość i jak wśród zagrożeń nas otaczających iść dzielnie, wiernie by wypełnić wolę Bożą. Odpowiedzi ojca duchowego tak jak i pytania zadane przez zgromadzonych dały dużo do myślenia. Dzięki tym pytaniom mieliśmy okazję dowiedzieć się, czym jest posłuszeństwo, niczym innym jak cnotą, tajemnicą, wsłuchaniem się w głos Boga, w Jego Wolę. Posłuszeństwo wg nauki św. Tomasza z Akwinu ma swoje granice, tym bardziej jeśli wymagamy tego od autorytetu Kościoła – Papieża. Niemniej jednak musimy zdać sobie sprawę, że w pierwszej kolejności winniśmy być posłuszni nie człowiekowi lecz niezmiennemu, sprawiedliwemu Bogu w Trójcy Jedynemu. Jeśli chodzi o zaszczepienie miłości do bliźniego naszym dzieciom, wystarczy nauczyć, by żyły w prawdzie objawionej, tak kochały drugiego by był szczęśliwy. Odpowiadając na kolejne zadane pytania, co miejmy nadzieję dla wszystkich było zrozumiałe, by budować lepszą rzeczywistość, należy najpierw zacząć od własnego serca. Ostatnia odpowiedź utwierdziła nas w przekonaniu i pewności, że żadna, burza, ucisk, miecz czy prześladowanie, nie zdoła nas odwieść od miłości Chrystusowej. Smutek wewnętrzny, który zapewne zagościł w trakcie wykładu, tak też na sam koniec okazał się bardzo owocny, ponieważ pozostawił nadzieję i ufność w to, że: „Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje, nie przeminą”, „Bramy piekielne, Go (Kościoła) nie przemogą”. Po zakończeniu można było zakupić bądź obejrzeć wartościową, interesującą dla ducha, umysłu literaturę: m.in. „Życie”; Marcel Lefebvre; autorstwa bp Bernarda Tissiera de Mallerais, promowaną pierwszy raz w Polsce, w tamtym roku.
MD

Satnista w TVP. Bp. Wiesław Mering protestuje.

2011-09-04T22:57:00.005+02:00

Osoby będące w okulcie wzajemnie się popierają, nie dziwi więc zatrudnienie
Adama "Nerdala" Darskiego, lidera satanistycznego, blacmetalowego zespołu Behemoth w TVP.

http://www.rp.pl/artykul/10,712044-Satanista--bluznierca---biskup-potepia-TVP-za-Nergala.html

Hiszpania: atak antyklerykałów na katolików.

2011-08-18T09:29:00.002+02:00

Wyjątkowo ochydny atak nienawidzących Chrystusa, podczas Światowych Dni Młodzieży w Madrycie. Bestia pokazała swą twarz.

http://wiadomosci.wp.pl/kat,1371,title,Butelkami-w-katolikow-Papiez-to-nazista,wid,13695802,wiadomosc.html

Wniebowzięcie Najświętrzej Maryi Panny na Malcie

2011-08-16T08:16:00.012+02:00

Przygotowania do najważniejszego święta na Malcie i Gozo, zaczynają się 15 dni przed samym Świętem. Wiesza się wielkie flagi, w niektórych kościołach piękne draperie, dekoruje ulice, stawia kolumny na których postawione będą figury świetych i aniołów, bo przecież niebiańskie figury Wniebowziętej Dziewicy niesione ulicami miast muszą mieć godną asystę. Buduje się podjum dla orkiestry, iluminacje kościoła i montuje się sztuczne ognie, które zakończą Wielką Fiestę. A zwykłe fiesty, czyli święta parafialne, odpustowe towarzyszą wiernym przez cały rok.

Pożegnianie z ks. Grzegorzem Ślesickim

2011-08-15T14:09:00.000+02:00

Płońskie środowisko wiernych przywiązanych do tradycyjnej liturgii w uzupełnieniu wiadomości z 9 sierpnia b.r. informuje, że Msza Święta Trydencka jaką planowaliśmy zorganizować w dniu 21 sierpnia 2011, a którą chcieliśmy, żeby na zakończenie swojej posługi w Płońsku celebrował Ksiądz Grzegorz Ślesicki - wobec stanowczego sprzeciwu proboszcza parafii p.w. św. Michała Archanioła w Płońsku - nie zostanie odprawiona. Dziękujemy tym wszystkim, którzy szczerze i życzliwie przyjęli naszą prośbę o pomoc w organizacji Mszy.Informujemy jednocześnie, że pożegnanie Księdza Grzegorza planujemy na wtorek 23 sierpnia po Mszy św. o godz. 18-tej, będzie to ostatni dzień posługi kapłańskiej Księdza Grzegorza w Płońsku

Wykład ks. Karola Stehlina, Gdańsk, wtorek 16 VIII g. 18.00-21.00 Dom Technika NOT.

2011-08-12T09:48:00.006+02:00

Zapraszamy na wykład Przełożonego Bractwa św. Piusa X na Europę Środkowo-Wschodnią

ks. Karola Stehlina pt. "Kryzys w Kościele a środki zaradcze", który odbędzie się we wtorek 16 VIII o g. 18.00-21.00 w sali Domu Technika NOT w Gdańsku.

inf. wł.

Płońsk - przeniesienie ks. Grzegorza Ślesickiego

2011-08-10T17:45:00.001+02:00

Płońskie Środowisko Wiernych przywiązanych do tradycyjnej liturgii z przykrością zawiadamia, że decyzją księdza biskupa, Ksiądz Grzegorz Ślesicki został przeniesiony z Płońska do Rypina. Tym samym został nam prawdopodobnie odebrany dar Mszy Świętej Trydenckiej którą z tak wielką czcią, szacunkiem i godnością odprawiał dla nas Ksiądz Grzegorz. Jest to o tyle przykre, że w dniu 31.07.2011 r. w związku ze systematycznym wzrostem liczby stałych uczestników comiesięcznej Mszy Św. w formie nadzwyczajnej, zwróciliśmy się na piśmie o cotygodniową celebrację. Ponieważ w ostatnią niedzielę sierpnia Księdza Grzegorza nie będzie już z nami, będziemy próbowali uzyskać zgodę księdza proboszcza aby w sierpniu Msza Wszechczasów została odprawiona nie w ostatnią niedzielę, ale 21-go. O ile taką zgodę otrzymamy, to naszym pragnieniem jest aby była to Msza bardzo uroczysta, dlatego też już dzisiaj zwracamy się do wszystkich dobrze nam życzących osób o pomoc w jej organizacji, zależy nam szczególnie na przyjeździe ministrantów, i osób które mogłyby uświetnić Mszę śpiewem.

Płońskie Środowisko Wiernych Tradycji Łacińskiej
Prosimy o przekazanie tej informacji znajomym

15 maja 2011 Msza św. Trydencka w Watykanie

2011-05-16T16:27:00.010+02:00

http://www.yotube.com/watch?v=_EvzSPDS83c

Ukochany Ojcze Świety,

Kornie prosimy i błagamy. Zaczni publicznie celebrować Mszę Wszechczasów!
Tak aby to co doskonałe nie było ukryte.
Aby to co piękne wypełniło wnętrza kościołów i kaplic.
Aby lex orandi stał się lex creandi.
Aby Twoja celebracja stała się wzorem i przykładem dla duchowieństwa.

Oddane sługi Jego Świątobliwości
Kolegium Redakcyjne "Katolika Tradycji"

Apel w sprawie modlitwy

2011-05-14T20:42:00.002+02:00

Krucjata 12 milionów różańców

Początek: 24.04.2011 r. (niedziela)

Koniec: 27.05.2012 r. (niedziela)

w intencji uwolnienia Kościoła od zła, które może mu zagrażać w najbliższej przyszłości, nawrócenia Rosji oraz rychłego tryumfu Niepokalanego Serca Maryi

1. Pobierz i wydrukuj przygotowany rejestr (format PDF)

2. Wpisz liczbę wszystkich odmówionych dziesiątek różańca w miejscach przeznaczonych na poszczególne dni.

3. Podlicz wszystkie ofiarowane w danym miesiącu dziesiątki.

4. Po 27 maja 2012 r. oblicz całkowitą liczbę odmówionych dziesiątek różańca i niezwłocznie wyślij na adres email krucjata@fsspx.pl lub na adres korespondencyjny: Przeorat św. Piusa X, ul. Garncarska 32, 04-886 Warszawa lub przekaż kapłanowi opiekującemu się kaplicą.

Na potrzeby tej krucjaty bp Fellay (w Liście do Przyjaciół i Dobroczyńców nr 78) prosi nie tylko ofiarowanie 12 milionów różańców, ale również o odpowiedź na usilną prośbę Naszej Pani o modlitwę i pokutę – odpowiednią liczbę ofiar czynionych w ramach naszych obowiązków stanu. Zalecamy również przyjmowanie Komunii św. wynagradzającej w pierwsze soboty miesiąca oraz podjęcie wszelkich starań, aby zjednoczyć się z Niepokalanym Sercem Najświętszej Maryi Panny.

W sanktuarium La Madonna dei Fiori nie zakwitły śliwki...

2011-05-01T19:36:00.009+02:00

Kiedy świat fascynuje się pewnym ślubem albo pewną kontrowersyjną beatyfikacją, my niepokoimy się, że we włoskim sanktuarium La Madonna dei Fiorii (40 km od Turynu) nie zakwitły w grudniu 2010 śliwki. A kwitną tam one między 8 a 29 grudnia każdego roku, licząc od 1336 roku czyli bez mała 670 lat. A nie zakwitły w sumie tylko trzy razy. Poza wymieniona wyżej datą, jeszcze w grudniu 1913 i grudniu 1938...

za: http://poznajmy-prawde.blog.onet.pl/Cudowny-znak-Matki-Bozej-Kwiat,2,ID418404667,n
patrzcie też inne zapiski.
red.

Znajdź swoje miejsce Mszy św. na mapie świata!

2011-04-30T09:15:00.006+02:00

http://honneurs.free.fr/Wikini/wakka.php?wiki=PagnePrincipalPl
Powodzenia!

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

2011-04-25T14:25:00.004+02:00

Wielu łask życzymy naszym Czytelnikom,
aby Zmartwychwstały dawał nam siłę życia chrześcijańskiego,
abyśmy z Nim królowali kiedyś w Niebie.

Redakcja

Wielkanoc AD 2011

IV Spotkanie Pokolenia Summorum Pontificum

2011-04-21T11:19:00.014+02:00

W dniach 15-17 kwietnia w sanktuarium Matki Boskiej Zwycięskiej w Brdzie odbyło się

IV Spotkanie Pokolenia Summorum Pontificum.

Jego obecnością zaszczyciły i konferencje wygłosiły s. Michaela Pawlik OP, dr Marian Małecki, red. Andrzej Wronka, ks. prałat dr Roman Kneblewski, ks. prof. Waldemar Chrostowski, o. Marcin Kostka OSSPE, Maria Kominek OPs, by wspomnieć na koniec o wykładzie organizatora pana Krzysztofa Zagozdy.

Niezmiernie miłym zdarzeniem było wręczenie ks. Romanowi Kneblewskiemu lauru "Custos Traditionis". I nie sposób było ukryć podziwu nad pracą Wielebnego Prałata, który małymi, acz konsekwentnymi krokami przywraca Tradycję Katolicką u siebie na parafii w Bydgoszczy. Ta zaś napotyka na skamieniały opór materii jak reakcja rodziców na poświęcenie po łacinie tornistrów dzieci: "Jak ksiądz śmiał poświęcić po łacinie!"(czyli obraził bo dzieci nic nie zrozumiały?). Natomiast ks. Waldemar Chrostowski okazał sie mistrzem nie opowidaniu na pytania.

Choć spotkania takie są niewątpliwie potrzebne, to nie da się niestety ukryć przykrego wrażenia, ze Powrót Tradycji realizowany w parafiach diecezjalnych znajduje się w takim samym punkcie wyjścia jak 4 lata temu, kiedy zainicjowano spotkania SPSP.

red.

Christiada 1926

2011-04-09T15:16:00.003+02:00

Bądzmy gotowi żyć, walczyć i umierać dla Pana Jezusa! Czas jest już bliski.

Prześladowanie szkół Bractwa św. Piusa X w Niemczech

2011-03-31T19:04:00.003+02:00

Co jakiś czas, dochodzą nas wieści z Niemiec o problemach wiernych Tradycji Katolickiej. Tym razem zamieszczamy opis próby likwidacji szkoły w Saarbrucken. Pytanie do x. Christiana Schneidera: Kiedy i jak zaczęły się trudności i z jakimi instytucjami państwowymi? „Wojewódzki urząd opieki nad nieletnimi Kraju Saary (Saarland) odebrał nam w lecie pozwolenie na użytkowanie internatu, ponieważ tymczasowo nie wypełniliśmy formalnych postulatów urzędu. Przedtem uzyskaliśmy, po przewlekłych ustaleniach z urzędem opieki miasta Saarbrucken, zezwolenie na przekształcenie budynku szkolnego, zakupionego przez związek szkolny „Don Bosco”, na internat dla 44 dzieci. Już od roku 2007 było tam umieszczonych, za pozwoleniem urzędu d/s opieki, ośmioro dzieci. Reszta była od roku 2006 rozlokowana gościnnie w rodzinach, które się nimi opiekowały. Również nasze wychowawczynie od roku 2007 tymczasowo opiekowały się dziećmi (każda miała pod opieką po 5-6 uczniów) w swoich prywatnych mieszkaniach. Urząd ds. opieki nie mógł ingerować bezpośrednio w sytuację/warunki panujące u rodzin opiekujących się uczniami, natomiast uznał, że to jego kompetencji podlega wyposażenie internatu. Wszyscy rodzice byli zawsze, bez wyjątku i o każdej porze informowani o takim sposobie zakwaterowania dzieci. Zresztą rodzice ci zgadzali się na taką formę zakwaterowania. Tymczasem budynek przyszłego internatu był odbudowywany - krok po kroku, ponieważ nasze pieniądze pochodziły tylko z ofiar. Pod koniec lutego 2010 do internatu wprowadziło się kolejnych siedmioro uczniów, którzy nie mieszkali wcześniej u rodzin. Ministerstwo polityki socjalnej i rodzinnej nie dało nam jednak czasu na dokończenie przebudowy i w tym samym czasie, gdy korzystano z obydwu mieszkań, ministerstwo zarządziło (w kwietniu 2010 roku) o zamknięciu tych mieszkań oraz internatu, dając na to dwa tygodnie. Sąd wypowiedział się w obu punktach (mieszkania i internat) za tym, aby przedłużyć działalność aż do czasu wakacji letnich, po czym decyzja o zamknięciu weszła w życie z powodu braku zaufania – jak napisane było w postanowieniach ministerstwa. Skargi rodziców przeciwko takiemu postanowieniu zostały odrzucone. Wtedy musieliśmy jak najszybciej wszystkie 26 dzieci zakwaterować w rodzinach opiekuńczych, dla których prawo ma miejscowy urząd opieki dla nieletnich. W listopadzie otrzymaliśmy jak grom z jasnego nieba i bez wiedzy odpowiedzialnych urzędników nadzoru – na podstawie samowolnej decyzji samego ministra edukacji (z partii zielonych) – ostrzeżenie o zamiarze zamknięcia obu szkół. Pod koniec grudnia w trybie natychmiastowym zadecydowano o zamknięciu szkół w dniu 24.01.2011. Rzekomym powodem miały być braki, skutkujące zagrożeniem dobra dzieci. W uzasadnieniu ponownie podano brak pewności w związku z internatem, które to zarzuty nie mają nic wspólnego ze szkołą. Moim zdaniem jest tak, że nie chce się nas z powodów politycznych. Minister chce po prostu wywołać szum wokół siebie i zrobić dobre wrażenie, co pozwoliłoby mu na zdobycie większej ilości punktów w kolejnych wyborach. Ponieważ jednak nie zostały uznane żadne braki, decyzja o zamknięciu szkoły została odwołana z skutkiem natychmiastowym. Tekst: Peter Feid 21.01.2011 r. z-ca rodziców i doradca prawny szkół Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X w Saarbrucken. Tłumaczyli: Mariusz Afa – tłumaczenie ogólne Urszula Skoczeń – poprawa i styl Christine Nuchtern – terminy fachowe Tłumaczyły Urszula Skoczeń i Christine Nuchtern Za „Katolik Tradycji” nr 31

Hymn meksykanskiej Akcji Katolickiej z czasów prześladowań

2011-03-19T13:47:00.001+01:00

Klepsydra czasu juz się wypełnia.
W czasie prześladowań bądzmy godni męczenników z Meksyku

http://www.youtube.com/watch?v=DVB9tneQQxc&feature=related

Kataklizm w Japonii a objawienie w Akita z 13 X 1973

2011-03-15T17:24:00.003+01:00

Przy okazji tragicznych doniesień z Japonii niektóre agencje prasowe zwracają uwagę na to, że epicentrum katastrofalnego trzęsienia ziemi znajdowało się niedaleko miejsca objawień Matki Bożej w Akita.

Amerykańska agencja katolicka Catholic News Agency przypomina przy tej okazji o objawieniach Maryjnych w Akita nad Morzem Japońskim, które miały być kontynuacją Fatimy, i mówiły o grożących światu naturalnych klęskach. Widzenia, których nadprzyrodzoność potwierdził w 1982 r. miejscowy ordynariusz i zezwolił na oddawanie czci Matki Bożej z Akita, były udziałem zakonnicy, siostry Agnes Sasagawy ze zgromadzenia Sióstr Służebnic Eucharystii. W objawieniach z 1973 roku, z których jedno nastąpiło dokładnie w 56. rocznicę ostatniego objawienia w Fatimie, zakonnica ujrzała niezwykłe światło wychodzące z tabernakulum. Miała także zobaczyć i usłyszeć Maryję, która wzywała do modlitwy za grzeszników, którzy potrzebują pokuty i nawrócenia. „Będzie to kara większa niż potop, nieporównywalna z niczym, co widział świat. Ogień spadnie z nieba i unicestwi większą część ludzkości, dobrych na równi ze złymi, nie oszczędzając ani kapłanów, ani wiernych” – usłyszała wizjonerka od Maryi. Pojawiła się także zapowiedź podziałów w Kościele. „Działanie szatana przeniknie nawet Kościół, do tego stopnia, że będzie można zobaczyć kardynałów sprzeciwiających się innym kardynałom i biskupów występujących przeciwko innym biskupom. Świątynie i ołtarze będą plądrowane; Kościół będzie pełen tych, którzy pójdą na kompromis, a szatan będzie kusił wielu kapłanów i osoby konsekrowane, by opuścili służbę Panu” – głosi zapowiedź. Orędzie wzywa do codziennej modlitwy różańcowej za papieża, biskupów i kapłanów. 2 lata po ogłoszeniu orędzia figura Matki Bożej zaczęła krwawic i ronić łzy. Ostatni raz to zjawisko zaobserwowano we wrześniu 1981 roku. Na koniec zakonnica, która wcześniej straciła słuch, odzyskała go. Pierwsza diecezjalna komisja, jaką powołano w sprawie widzeń s. Agnes orzekła, że przypadek nie ma charakteru nadprzyrodzonego. W 1979 roku powołano drugą komisję. 22 Kwietnia 1984 r. ówczesny ordynariusz diecezji Niigata bp John Shojiro Ito ogłosił oficjalnie, że objawienia w Akita mają charakter nadprzyrodzony, stwierdzając, że „orędzie to jest identyczne z tym, jakie Matka Boża przekazała w Fatimie”. Najbardziej dotkniętą katastrofalnym trzęsieniem ziemi i powstałymi na skutek niego tsunami jest katolicka diecezja Sendai.

za KAI

Jeśli tym razem kataklizm jest ostatnim oszczerzeniem to znaczy, że czas już jest bliski...

od Redakcji

20 marca Trydentina w intencji kapłanów!

2011-03-05T22:50:00.005+01:00

W niedzielę 20 marca o g. 19.15 w kościele św. Antoniego w Gdańsku-Brzeźnie
ks. Piotr Baranowski odprawi Mszę Wszechczasów w intencji
wszystkich kapłanów odprawiających w Polsce
Mszę św. rytu trydenckiego i o potrzebne im łaski.

Łączmy się duchowo.
(inf. wł.)

Jaselka 9 stycznia AD 2011

2011-02-06T14:48:00.010+01:00

Kronika Przeoratu w Gdyni

2011-01-28T18:25:00.000+01:00

Kronika działalności Bractwa

w Gdyni i Polsce północnej (2008–2010)

Niniejsza Kronika jest kontynuacją opracowania „Kronika powrotu Tradycji katolickiej do Trójmiasta i Polski północnej (1994–2007)”, Gdynia, 2009.

13 października 2007 r. JE bp Bernard Fellay konsekrował kościół pw. Niepokalanego Serca NMP w Gdyni, który stał się nowym ośrodkiem działalności Bractwa na tych terenach. 30.10.2007 r. wierni kościoła napisali list dziękczynny do biskupa.

Gorliwość wiernych spowodowała, że Przełożony Generalny postanowił otworzyć tu przeorat, co zostało zrealizowane 22 sierpnia 2009 r. Ale do tego czasu trzeba było jeszcze przetrwać burzę medialną...

Konflikt z powodu oświadczenia abpa T. Gocłowskiego (8.01–9.06.2008)

Kronika wydarzeń została podana przez Agnieszkę Maliszewską w artykule „Konflikt w Trójmieście” („Zawsze Wierni”, marzec 2008).

Wierni z gdyńskiego kościoła chcieli zaprosić jak najwięcej osób na rekolekcje Rycerstwa Niepokalanej, które w styczniu 2008 r. miał prowadzić ks. Karol Stehlin, przełożony Bractwa Św. Piusa X w Europie Wschodniej. Ich zamiarem było też zawiadomienie innych katolików o możliwości uczestnictwa w jedynej jak dotychczas w Trójmieście Mszy Wszechczasów. Przeprowadzono więc akcję informacyjną. „To była skromna akcja, zaledwie 20 plakatów i 50 biuletynów rozdanych na ulicach. W Trójmieście obecni jesteśmy od 10 lat, ale dopiero teraz dzięki datkom wiernych, głównie Polonii amerykańskiej, udało nam się zbudować kościół. Na nasze msze przychodzi średnio 50 osób” – mówił Piotr Błaszkowski, jeden z wiernych uczęszczających do kościoła Bractwa w Gdyni, do „Gazety Wyborczej – Trójmiasto”.

Reakcja była niespodziewaną: w niedzielę 13 stycznia odczytano w kościołach archidiecezji gdańskiej oświadczenie metropolity gdańskiego abpa Tadeusza Gocłowskiego datowane na 8 stycznia 2008 r., ostrzegające przed Bractwem Kapłańskim Św. Piusa X w Gdyni. W oświadczeniu tym arcybiskup oskarżył Bractwo o schizmę, a abpa Marcelego Lefebvre’a o odrzucenie nauczania Soboru Watykańskiego II i zerwanie łączności z Kościołem.

Po oświadczeniu arcybiskupa jak na zamówienie posypały się publikacje prasowe oskarżające Bractwo o schizmę. Pierwsza z nich pojawiła się już 15 stycznia w gazecie „Polska Dziennik Bałtycki” – był to artykuł Karoliny Kulaszewicz opatrzony znamiennym tytułem: „Odłączeni od Kościoła zapraszają do kościoła”. W tekście tym zacytowano po prostu słowa metropolity gdańskiego i dodano nieprzychylny Bractwu komentarz dominikanina o. Grzegorza Kluza, specjalisty od sekt i nowych ruchów religijnych. O. Kluz, podobnie jak abp Gocłowski, straszył, że uczestnictwo w Mszach odprawianych przez księży Bractwa grozi wyłączeniem z Kościoła. Podał też nieprawdziwą informację, że członkowie Bractwa zostali ekskomunikowani przez papieża. Ks. Karol Stehlin zdecydował się udzielić obszernej odpowiedzi na ten właśnie artykuł, jak również na oświadczenie abpa Gocłowskiego.

Ciekawe, ale 17 stycznia pojawił się na jednym z forum internetowym list o. Grzegorza Kluza OP, który odcina się jakoby miał coś wspólnego z artykułem w „Dzienniku Bałtyckim”:

„W związku z pojawieniem się mojego nazwiska w prasie i korespondencji, oświadczam, że:

1. od lipca 2007 mieszkam w Lublinie – nie znam więc treści publikacji w Dzienniku Bałtyckim – do dnia dzisiejszego jej nie poznałem.

2. nie autoryzowałem żadnej wypowiedzi do żadnego czasopisma nt. Bractwa Św. Piusa X.

3. być może wypowiedź zaczerpnięto z rozmowy telefonicznej, których wiele prowadzę – powołanie się na takową świadczy jedynie o autorze artykułu...

pozdrawiam serdecznie, szczęść Boże!

o. Grzegorz Kluz OP”.

Tego samego dnia 15 stycznia w forum publicystów salon24.pl ukazał się ciekawy komentarz Adama Wielomskiego „Bunt Abp Gocłowskiego przeciw papieżowi?”

16 stycznia w dziale „Opinie” „Dziennika Bałtyckiego” ukazał się wywiad z ks. Karlem Stehlinem pod tytułem „Ekumenizm spowodował kryzys” autorstwa Beaty Jajkowskiej.

Wydrukowano również list czytelnika „Nie straszyć lefebrystami“: „Ksiądz biskup, zanim był wydał tego typu komunikat, mógł sprawdzić dokumenty kościelne (bo nie zakładam złej woli ekscelencji), które wyraźnie mówią, iż można uczestniczyć w mszach św. sprawowanych przez kapłanów bractwa św. Piusa X, a nawet spełnić tym samym niedzielny obowiązek”.

18 stycznia Piotr Błaszkowski wystąpił w TVP Gdańsk w nadawanym o godz. 18.30 programie „Panorama”, omawiającym główne tematy tygodnia. Jego adwersarzem był ks. Filip Krauze z gdańskiej kurii, doktor teologii fundamentalnej. Znamienne, że był on ubrany w przepisową sutannę i reprezentował otwartą postawę, którą widać u niektórych młodych księży. Miłym zaskoczeniem były więc słowa uznania dla misjonarskiej działalności abpa Marcelego Lefebvre’a. Później było już trochę gorzej: ks. Krauze powtórzył tezę, że Bractwo Św. Piusa X znajduje się poza Kościołem. P. Blaszkowski ripostował, że na zapowiadanej konferencji prasowej zostaną zacytowane dokumenty i wypowiedzi hierarchów kościelnych, stwierdzające rzecz zgoła przeciwną. Cały program trwał ok. 9 minut.

Tego samego dnia ks. K. Stehlin napisał listy do abpa T. Gocłowskiego oraz do redaktora naczelnego „Polska Dziennik Bałtycki” Macieja Wośki.

Ks. Karol Stehlin w liście do pasterza archidiecezji gdańskiej tak określił cel swojego wystąpienia: „Przede wszystkim chciałbym stanowczo zaprotestować przeciwko błędnym i niesprawiedliwym tezom zawartym w oświadczeniu Waszej Ekscelencji”. Przypomniał, że abp M. Lefebvre ani nie odrzucił całego nauczania soboru, ani też nigdy nie negował władzy papieskiej.

17 stycznia 2008 r. ogólnopolskie i lokalne media zostały zaproszone na konferencję prasową, która miała się odbyć w sobotę 19 stycznia o godz. 14.00 w kościele Bractwa w Gdyni. Podczas konferencji prasowej w obecności licznych przedstawicieli mediów (byli obecni dziennikarze Radia Gdańsk, „Dziennika Bałtyckiego”, TVN 24, telewizji „Superstacja” oraz lokalnej TVP Gdańsk, redakcja „Panoramy”) ks. Karol udzielił odpowiedzi na zarzuty abpa T. Gocłowskiego zawarte w jego oświadczeniu, a powtórzone przez K. Kulaszewicz w jej artykule. Ks. Karol przedstawił treść listów do arcybiskupa oraz do redaktora naczelnego gazety „Polska Dziennik Bałtycki” Macieja Wośki. Podczas konferencji prasowej dziennikarze usłyszeli o głębokim kryzysie w Kościele katolickim, o miłości abpa Lefebvre’a do Kościoła, w imię której zdecydował się na wystąpienie przeciw niektórym soborowym dokumentom.

O godzinie 18.00 przyjechała ekipa telewizyjna Polsatu, która sfilmowała odprawianą właśnie Mszę św. Po niej ks. Karol udzielił wywiadu. Również wierni zostali poproszeni o wypowiedz.

Informacje o konferencji ukazały się na licznych portalach internetowych, m.in. konserwatyzm.pl, fidelitas.pl, adalbertus.net. 19 stycznia w TVP Gdańsk, w wydaniu „Panoramy” o 18.30, jako główną wiadomość podano informację o konferencji. W TVP Info o godzinie 21.45 konferencja prasowa ks. Stehlina stała się głównym newsem dnia: zamieszczono wypowiedzi przełożonego Bractwa oraz księdza z archidiecezji gdańskiej. Poziom relacji obniżył niestety chaotyczny komentarz redaktora. 20 stycznia o godzinie 18.50 o Bractwie mówiono w nadanym w „Wiadomościach” reportażu TV Polsat, zredagowanym ostatecznie przez red. Agnieszkę Mosór. W programie tym nie wspomniano jednak o kluczowych dla całej sprawy dokumentach watykańskich, a tylko nadal oskarżano Bractwo o pozostawanie poza Kościołem. 21 stycznia informację o podobnym charakterze jak TVP Info zamieścił „Teleekspres”.

W datowanej na 19 stycznia 2008 r. odpowiedzi na list ks. Stehlina metropolita gdański nazwał los Bractwa „tragedią” – polega ona zdaniem abpa Gocłowskiego na tym, że abp Lefebvre sam jeden stanął przeciw wszystkim. Metropolita gdański podkreślił, że uważa, iż Bractwo jest poza Kościołem, ponieważ „selektywnie traktuje dokumenty Soboru Watykańskiego II”. Arcybiskup przywołał też przykład Bractwa Św. Piotra, które według niego „nie stwarza problemów” takich jak Bractwo Św. Piusa X.

21 stycznia ukazał się również artykuł Beaty Jajkowskiej „Bractwo czuje się skrzywdzone”. Była to relacja z sobotniej konferencji prasowej w Gdyni, podczas której ks. Karol Stehlin odnosił się do zarzutów abpa T. Gocłowskiego.

22 stycznia redaktor naczelny „Dziennika Bałtyckiego” w swej odpowiedzi, zasłaniając się prawem prasowym, pisze, że ocena sytuacji kanonicznej Bractwa stanowi część sporu, którego gazeta nie może rozwikłać, więc ma prawo do subiektywnej opinii na ten temat.

23 stycznia „Gazeta Wyborcza – Trójmiasto” w artykule „Zamieszanie w duszach” autorstwa Macieja Sandeckiego zaprezentowała stanowiska obu stron konfliktu: abp. Tadeusza Gocłowskiego i Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X. W artykule przytoczono wypowiedź sekretarza prasowego metropolity gdańskiego ks. Witolda Bocka.

26 stycznia 2008 r. w Radiu Gdańsk o godz. 7.45 nadano audycję poświęconą oświadczeniu metropolity. W audycji zachowano obiektywizm, przypominając m.in. sprawę wiernych z Hawajów, którzy przyjęli bierzmowanie od biskupa Bractwa i zostali za to ekskomunikowani przez tamtejszego ordynariusza. Ekskomunikę tę anulowała Stolica Apostolska, uznając, że nie było ku niej dostatecznych powodów.

Tego samego dnia w niedzielnym kazaniu w katedrze Oliwskiej metropolita znowu w ostrych słowach zaatakował Bractwo.

31 stycznia ks. Karol Stehlin wysłał także drugi list do metropolity gdańskiego. Według arcybiskupa, jak zauważył ks. Stehlin w odpowiedzi z 31 stycznia 2008 r., „we wspólnocie Kościoła jest tylko ten, kto bezkrytycznie akceptuje wszystkie tezy zawarte w dokumentach Soboru Watykańskiego II”. „Dlaczego Ekscelencja nie stwierdzi, że we wspólnocie Kościoła jest ten, kto bez zastrzeżeń akceptuje całe, integralnie ujęte, nauczanie Urzędu Nauczycielskiego Kościoła?” – pytał ks. Stehlin, zaznaczając, że abp Lefebvre miał obowiązek krytykować sobór, selektywnie traktujący dotychczasowe Magisterium Kościoła.

2 lutego w tygodniku „Najwyższy Czas!” i 7 marca w prawica.net ukazał się artykuł Aleksandra Majewskiego „Abp Gocłowski wbrew Papieżowi”.

Ks. Stehlin w odpowiedzi dla „Dziennika Bałtyckiego” z 6 lutego zaznaczył, że nawet uwzględniając prawo do subiektywnego komentarza artykuł zawiera liczne nieścisłości, szczególnie dotyczące statusu kanonicznego księży i wiernych Bractwa, a także uznawania przez abp. Lefebvre’a dokumentów II Soboru Watykańskiego i władzy papieskiej. Dlatego zgodnie z prawem prasowym ks. Stehlin ponownie zażądał sprostowania.

Tego samego 6 lutego ks. Karol Stehlin otrzymał odpowiedź od arcybiskupa T. Gocłowskiego, w której wyrażony oczywisty brak woli podjąć dyskusję merytoryczną: „Dziękuję za list z dnia 31 stycznia br. w którym wiele razy cytujesz różne ważne dokumenty Kościoła, których nie kwestionujemy. I nie na ten temat chcemy wymieniać naszą korespondencję. Dramatem jest to, że pozostajesz poza jurysdykcją Kościoła Katolickiego, nie uznając autorytetu Ojca Świętego”.

22 lutego otrzymana kolejna odpowiedź „Dziennika Bałtyckiego” ze zdecydowaną odmową publikacji sprostowania.

W marcu 2008 r. w publikowanych przez Wyższą Szkołę Komunikacji Społecznej w Gdyni „Zeszytach gdyńskich Nr 3“ ukazał się naukowy artykuł „Bractwo Kapłańskie św. Piusa X w Gdyni“. Autorem jest ks. Adam Romejko, doktor teologii Uniwersytetu w Innsbrucku (Austria) i politologii na Uniwersytecie Gdańskim, badacz zagadnień polonijnych, autor książki „Życie religijne w Gdyni“. W artykule zostało obszernie przedstawiona „sprawa oświadczenia Gocłowskiego“, omówiony status kanoniczny Bractwa i jej działalność w Trójmieście. Podstawą artykułu była rozmowa, prowadzona przez autora z ks. Karolem w Gdyni 10 lutego 2008 r.

19 kwietnia wierni z metropolii gdańskiej piszą list skargę do JE ks. Dario Kardynała Castrillona Hoyos przedstawiając opisane wyżej wypadki. List posiada załączone tłumaczenie w języku francuskim. 21 kwietnia list jest wysłany pocztą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, niestety, odpowiedzi nie było.

26 kwietnia Tadeusz Gocłowski zakończył sprawowanie urzędu arcybiskupa metropolita gdańskiego, który pełnił od 1992 roku. 17 kwietnia Ojciec Święty Benedykt XVI mianował abpa Sławoja Leszka Głódzia Metropolitą Gdańskim. Swoją nową posługę abp metropolita objął podczas uroczystego ingresu do bazyliki archikatedralnej w Gdańsku Oliwie 26 kwietnia 2008 r.

Z tej okazji ks. Karol w „Słowie duszpasterza“ („Biuletyn informacyjny”, 05.2008, Nr 6) przypomina wiernym „dokładne stanowisko, jakie Bractwo Kapłańskie Św. Piusa X zajmuje wobec wszystkich ordynariuszy miejsc, gdzie funkcjonują nasze kościoły, kaplice, przeoraty, szkoły”.

9 maja w „Rzeczpospolitej” została podana relacja o liście wiernych do kardynała D. Castrillona Hoyos. Abp Gocłowski podtrzymuje swoje stanowisko, cedując całą sprawę na swego następcę.

9 czerwca ks. Karol Stehlin pisze list do nowego arcybiskupa gdańskiego, ale odpowiedzi nieotrzymuje.

Inne wydarzenia w Gdyni w 2008 r.

Już sam fakt otwarcia nowego kościoła i potrzeba bronić swą pozycję publicznie pobudziło większą aktywność wiernych. Oświadczenie abpa Gocłowskiego (nawet z ukazaniem miejsca: „W Gdyni-Karwinach obok marketu TESCO”) przyciągało wiernych z całego Trójmiasta. Większość odwiedzało kościół z ciekawości, ale wiele zostało. Podczas niedzielnej Mszy św. bywa już ok. 70-80 wiernych.

Okres do czasu stałego zamieszkania kapłana jest z jednej strony kontynuacją wspólnego starania się o nowy kościół wiernych na „wzór sopocki”, z drugiej strony nabiera z wolna typowej dla Bractwa pracy przy przeoracie. Wierni dalej byli podporą dla kapłana, ale już w pewnych formalnych ramach.

Podstawą był plan „Podział obowiązków” przedstawiony jesienią 2007 r. na specjalnym spotkaniu zwiernymi. Wyznaczono następujące obowiązki:

Kościół:

- udoskonalenie obecnej ministrantury i szkolenie przyszłych ministrantów,

- przygotowanie pieśni, ogłoszenie ich na tablicy, prowadzenie śpiewu podczas liturgii,

- prowadzenie Różańca, Godzinek, modlitw podczas czuwania,

- sprzątanie kościoła, przedsionka, pomieszczeń pod kościołem,

- dostarczenie i przygotowanie kwiatów na ołtarzu,

- znalezienie organisty (to się udało tylko w następnym roku).

Apostolat:

- prowadzenie księgarni wydawnictwa „Te Deum” (kontakt z Warszawą, dostarczanie książek i czasopism, rozliczenie etc.),

- reklama i relacja z Mass-mediami (akcje ulotkowe i plakaty, inserat w czasopismach, kontakty z dziennikarzami),

- tablica ogłoszeń wewnątrz i zewnątrz.

Przyszły przeorat:

- sekretariat: odbieranie telefonu, przyjęcie i prowadzenie interesowanych, biuletyn, aktualizacja strony internetowej, korespondencja.

- sprzątanie i pranie oraz gotowanie posiłków dla kapłanów na weekendy.

Ten prosty bo oparty na naturalnych możliwościach wiernych plan sprawdził się i funkcjonował do czasu osiedlenia się na stałe kapłana i brata zakonnego. To co w kaplicy w Sopocie wykonywała 1-2 osoby zostało rozłożone na zespół.

Już od roku 2007 udało się skompletować 5 ministrantów, tak aby w niedzielę była odprawiana Msza śpiewana w pełnej obsadzie. Od 2009 r. udoskonalono ministranturę oraz udało się podnieść liczbę czynnych ministrantów tak, by była możliwość zastępstwa. Prawdziwym „przełomem liturgicznym i estetycznym” był zakup uszytych specjalnie sutanelli dla wszystkich ministrantów.

Już w grudniu 2007 r. ukazał się pierwszy numer „Biuletynu informacyjnego“. W Biuletynie co miesiąc jest publikowane „Słowo duszpasterza“ autorstwa ks. Karola, pozostałe teksty, kalendarz, ogłoszenia przygotowują i biuletyn drukują wierni samodzielnie.

Należy też wspomnieć o regularnym wydawaniu przez kilkoro wiernych tradycjonalistycznego czasopisma „Katolik Tradycji” z jego stronami internetowymi: http://sites.google.com/site/katoliktradycji2009/Home

oraz http://katoliktradycjionline.blogspot.com. Na początku 2008 r. wydano nr 13 by w Adwencie 2010 r. dojść aż do nr 30. Kolegium redakcyjne wydaje je własnym sumptem w formie internetowo-papierowej (od 33 do 100 egz.). Po przybyciu ks. Edmunda do Gdyni znalazło ono zachętę z jego strony do dystrybucji w przeoracie. Sekretarzem redakcji niezmiennie jest Piotr Błaszkowski.

18-20 stycznia ks. Karol w Gdyni prowadził rekolekcje Rycerstwa Niepokalanej i przyjął do Rycerstwa kilka nowych członków. Już pisaliśmy o akcji informacyjnej, która przyczyniła się do reakcji ze strony arcybiskupa.

7-9 marca ks. Anzelm Ettelt prowadził rekolekcje wielkopostne „O cnotach”.

30.05-1.06 ks. Karol prowadził rekolekcje maryjne na temat „150-lecie objawień N. M. Panny w Lourdes” (I część). 6-8.06 została wygłoszona II część rekolekcji. Podczas tych rekolekcji przy kościele gdyńskim został stworzony ogólnopolski sekretariat Rycerstwa Niepokalanej. Głównym zadaniem Sekretariatu jest kolportaż biuletynu Rycerstwa Niepokalanej Tradycyjnej Obserwancji „Niepokalana zwycięży!” (wydawany od października 2007 r. w Warszawie, pierwsze dwa numery miały tytuł „Miles Immaculatae”).

Ks. Karol 30 maja napisał List do Rycerzy Niepokalanej, zachęcając „włączyć się konkretnie do walki o zdobycie dusz, innymi słowy, podejmować obowiązek apostolstwa”. Sekretariat RN w Gdyni działał do końca 2009 r.

7 czerwca ks. Karol pobłogosławił zawarcie nowego małżeństwa. Był to pierwszy ślub w nowym kościele gdyńskim.

4-15 sierpnia, jak w każdym roku, wierni z Trójmiasta brali udział w pielgrzymce Tradycji Warszawa-Częstochowa.

We wrześniu 2008 r. wydawnictwo „Te Deum” wydało książkę księdza Edwarda Wesołka pt. „¡Viva Cristo Rey! Zefiryn Giménez Malla (1861–1936)”. „Niech żyje Chrystus Król!” – z tymi słowami jako męczennik za wiarę katolicką oddał życie podczas wojny domowej w Hiszpanii Cygan Zefiryn Giménez Malla.

Ks. Edward, były duszpasterz Cyganów w Polsce, jest wielkim czcicielem tego błogosławionego. Jeszcze w 1994 r. przetłumaczył na język polski biografię bł. Zefiryna „Prawdziwy Kalo” autorstwa Don Mario Riboldi (La Voce, Mediolan). Ks. Edward od maja 2000 r. jest redaktorem naczelnym miesięcznika Bractwa „Zawsze Wierni”, od stycznia 2004 r. prowadzi rubrykę „List z Bajerza”.

We wrześniowym „Słowie duszpasterza” (Biuletyn informacyjny Nr 10) ks. Karol oznajmił: „Od początku września każda nasza placówka duszpasterska w Polsce (kościół albo kaplica) ma wyznaczonego na cały rok swojego odpowiedzialnego za nią duszpasterza. Oznacza to, że we wszystkich sprawach dotyczących porządku i funkcjonowania tej placówki należy się zwracać się do odpowiedzialnego za nią duszpasterza… Przez najbliższe dwanaście miesięcy (tj. od początku września 2008 r. do końca sierpnia 2009 r.) ja będę miał zaszczyt sprawować, pośród innych obowiązków, także posługę duszpasterza odpowiedzialnego za nasz kościół w Gdyni… Podczas mojej ewentualnej nieobecności będzie zazwyczaj przyjeżdżał do Gdyni Ks. Edward Wesołek. W zakres jego obowiązków będzie wchodziło: odprawianie Mszy Świętej, sprawowanie sakramentów, czasem głoszenie wykładów oraz prowadzenie takich spraw wewnętrznych jak kierownictwo i poradnictwo duchowe dla osób które o to poproszą. Aby ułatwić Wam kontakt z kapłanem, wprowadzam od początku września regularne kapłańskie dyżury. Kapłan będzie do Waszej dyspozycji w każdą sobotę po wieczornej Mszy Świętej (z wyjątkiem pierwszych sobót miesiąca) od 19.00 – 20.00 oraz w każdą niedzielę od 8.00 – 9.00 rano… W każdą niedzielę, gdy ja będę wśród Was, natychmiast po Mszy Świętej odbędzie się katecheza dla dorosłych”.

29 września dwaj bracia zakonni Bractwa składają swoje pierwsze śluby: br. Wojciech w Zaitzkofen (Bawaria) i br. Maria Maksymilian w Flavigny (Francja).

25 października ks. Edward odprawił egzekwie z okazji pogrzebu jednej z najgorliwszych wiernych kościoła gdyńskiego.

25-27 października wierni Tradycji z całej Polski uczestniczyli w międzynarodowej pielgrzymce Bractwa do Lourdes.

31.10–3.11.2008 r. w Gdyni ks. Karol głosił kolejne rekolekcje maryjne, tym czasem na temat „Objawienia N. M. Panny w Lourdes, La Salette i Fatimie”.

11 listopada została opublikowana informacja Polskiej Agencji Prasowej o zdjęciu obrazu Jana Pawła II z ołtarza w Gdyni Dąbrowej. Wierni z kościoła Bractwa stojącego w tej dzielnice nie byli związani z tą historią.

Na początku grudnia 2008 r. w Polsce odbyła się wizyta kanoniczna pierwszego asystenta i zastępcy Przełożonego Generalnego Bractwa, ks. Niklausa Pflugera. 5 grudnia ks. N. Pfluger odwiedził kościół w Gdyni i wygłosił wykład dla wiernych.

19-21 grudnia ks. Anzelm Ettelt prowadził rekolekcje adwentowe „O cnotach” (ciąg dalszy).

Działalność Bractwa w Polsce północnej w 2008 r.

W Kronice 2007 roku pisaliśmy o początku apostolatu Bractwa na Zachodniopomorskim. Była to pierwsza Msza św. i wykład ks. Karola Stehlina w Połczynie Zdroju 29.07.2007 r. i pierwszy wykład w Gorzowie Wielkopolskim 5.11.2007 r.

Już w 2007 roku wierni z Połczyna stworzyli stronę internetową „Semper Fidelis” (http://piusxpolczynzdroj.site50.net).

2 marca 2008 r. w Połczynie Zdroju, w Centrum Kultury (ul. Wojska Polskiego 54) odbyła się druga Msza św. ks. Karola i został wygłoszony wykład „Powrót do tradycyjnej (łacińskiej) Mszy świętej”. Jeden z inicjatorów tego apostolatu wstąpił do przedseminarium Bractwa w Warszawie, a ks. Raivo Kokis (pracujący w przeoracie warszawskim od sierpnia 2005 r.) w Połczynie Zdroju kilka razy odprawił Mszę św.

21 kwietnia wizyta ks. Karola została opisana w gazecie powiatowej „Wieści świdwińskie”.

7 lipca 2007 r. papież Benedykt XVI ogłosił motu proprio „Summorum Pontificum”, zezwalający na odprawianie tradycyjnej Mszy św. Msza św. w tzw. „nadzwyczajnej formie” zaczęła się po woli rozpowszechnić też w Polsce. Dużo wiernych przez takie Mszy trafili do kaplic Bractwa, ale w niektórych miejscach spowodowało to niepotrzebną „konkurencję”.

Już 16.09.2007 została wprowadzona tradycyjna Msza św. w Toruniu, w kościele pw. św. Jakuba Apostoła. Od grudnia 2007 r. grupa wiernych w Koszalinie również zaczęła walkę o Mszę św. w rycie tradycyjnym. Tylko dzięki presji medialnej w „Głosie Koszalińskim” i groźbom złożenia skargi w Watykanie udało się uzyskać pozwolenie: 1 czerwca 2008 r. w kościele pw. św. Józefa, Oblubieńca NMP w Koszalinie została odprawiona pierwsza Msza św. w „nadzwyczajnej formie”. Msza św. odprawiana tylko raz w miesiącu, więc wierni uczęszczali też na Msze Bractwa w Połczynie Zdroju. Później ks. R. Kokis zaczął regularnie raz w miesiącu zamiast Połczyna odwiedzać Koszalin, niestety, nieudało się znaleźć stałego pomieszczenia dla kaplicy.

(Później w Polsce północnej grupom wiernych udało się uzyskać odprawianie regularnej Mszy św. również w Gdańsku Brzeźnie (od 20.09.2009), w Bydgoszczy, Bytowie, Gorzowie Wielkopolskim, Klebarku Wielkim koło Olsztyna (od 23.05.2010).)

3 marca 2008 r. ks. Karol odprawił pierwszą Mszę św. w Gorzowie Wielkopolskim, w hotelu „Gorzów”, ul. Walczaka 20. Został wygłoszony wykład „Powrót do tradycyjnej (łacińskiej) Mszy świętej”.

6 marca został zorganizowany wykład ks. Karola w Uniwersytecie im. M. Kopernika w Toruniu.

26 maja w gazecie powiatowej „Wieści świdwińskie” ukazał się następny artykuł na temat Mszy św. tradycyjnej.

15 czerwca po raz kolejny do Połczyna przybył ksiądz Karol Stehlin, by odprawić Mszę Wszechczasów. Po Mszy św., która odbyła się w Centrum Kultury, ksiądz wygłosił wykład na temat „Msza Trydencka? Po łacinie? Dlaczego?”. 25 czerwca spotkanie zostało znowu opisane w „Wieściach świdwińskich”.

Następnego dnia, 16 czerwca ks. Karol odprawił drugą Mszę św. w Gorzowie Wielkopolskim, w hotelu „Gorzów”, oraz wygłosił wykład „Kryzys w Kościele w świetle objawień Matki Bożej w Fatimie”.

Najbardziej aktywnymi okazali się wierni ze Szczecina. W październiku została stworzona strona internetowa http://szczecin.piusx.org.pl.

15 października 2008 r. była odprawiona pierwsza Msza św. Wszechczasów w Szczecinie. Ks. Karol w Zamku Książąt Pomorskich, ul. Korsarzy 34, odprawił Mszę św. i wygłosił konferencję „Kryzys w Kościele – środki zaradcze”. Impreza 4 listopada została opisana na stronie szczecin.piusx.org.pl, w artykule „Refleksje po Mszy Świętej Wszechczasów”.

19-21 grudnia ks. Karol w kaplicy toruńskiej wygłosił rekolekcje adwentowe na temat „O roli sakramentów świętych w naszym życiu”.

21 grudnia w Szczecinie odbyła się druga Msza św., tym czasem w Sale Zachodniopomorskiego Stowarzyszenia Rozwoju Gospodarczego (ZSRG), ul. Kolumba 86. Temat wykładu ks. Karola: „Tradycyjna Msza Święta – najdroższy skarb”. Do tej imprezy został wydrukowany i rozpowszechniony piękny plakat-zaproszenie. Relacja z Mszy św. opublikowana w portale www.prawica.net.

Rok 2009 w Gdyni

18 stycznia JE biskup Bernard Tissier de Mallerais w kościele warszawskim udziela sakramentu Bierzmowania. Została bierzmowana jedna wierna z Gdyni.

21 stycznia 2009 r. dekretem Kongregacji Biskupów zostały wycofane niesprawiedliwe ekskomuniki czterech biskupów Bractwa konsekrowanych przez JE abpa M. Lefebvre‘a w 1988 r. Ten akt Stolicy apostolskiej był przez długi czas komentowany w mediach całego świata i Polski. 26 stycznia ukazała się krótka relacja na ten temat w „Dzienniku Bałtyckim”: „Lefebryści są już legalni”.

28 stycznia w kościele gdyńskim odbył się pierwszy pogrzeb: na cmentarzu w Sopocie został pochowany wierny Jan Narloch.

17 lutego „Rzeczpospolita” opublikowała artykuł Sławomira Cenckiewicza „Nadchodzi prawdziwa wiosna Kościoła” o stosunkach Bractwa z Rzymem.

27.02-1.03 ks. Jan Jenkins wygłosił w Gdyni rekolekcje wielkopostne na temat „Nasze nadprzyrodzone przeznaczenie”.

14 lutego kościół w Gdyni po raz pierwszy odwiedza ks. Edmund Naujokaitis. Od 21 stycznia br. rezyduje on w przeoracie warszawskim.

14 marca ks. Raivo Kokis prowadzi pierwszą pielgrzymkę wiernych z Gdyni do Kalwarii Wejherowskiej. Od tego czasu tradycją wielkopostną dla wiernych z Gdyni stało się odprawianie Drogi Krzyżowej w Wejherowie.

19 kwietnia ks. Karol Stehlin w kościele gdyńskim ogłasza decyzję Przełożonego generalnego Bractwa otworzyć w Gdyni nowy przeorat – już drugi w Polsce. W majowym „Biuletynu informacyjnym” ks. Karol pisze: „W dniu 22 sierpnia 2009 roku, to jest w uroczystość patronalną naszego kościoła, planowane jest otwarcie przeoratu w Gdyni” i objaśnia funkcję i duchową ważność przeoratu.

W specjalnym Liście do wiernych (25.04.2009) ksiądz Karol pisze: „W dniu 22 VIII 2009 r. odbędzie się uroczyste otwarcie nowego przeoratu pw. Niepokalanego Serca N.M.P. w Gdyni. Obowiązki przeora obejmie ks. Edmundas Naujokaitis, któremu będą w pracach duszpasterskich towarzyszyli: drugi kapłan i jeden brat zakonny. Wszyscy trzej będą na stałe mieszkać w nowym przeoracie”.

W maju ustalono, że współpracownikami ks. Edmunda będą:

- ks. Edward Wesołek. Będzie nadal rezydował w domu rekolekcyjnym w Bajerzu i opiekował się kaplicą w Toruniu.

- ks. Raivo Kokis. Zmieni miejsce zamieszkania z przeoratu warszawskiego do Gdyni i będzie odpowiedzialny za nową kaplicę w Szczecinie. Też będzie opiekował się grupami wiernych w Koszalinie i Gorzowie Wielkopolskim oraz będzie nadal jeździł do Rygi i Tallina.

- br. Wojciech. Będzie mieszkał w Gdyni i będzie odpowiedzialny za zakrystię oraz za rozbudowanie przeoratu i kościoła.

Krótko o mieszkańcach przeoratu (o ks. Edwardzie Wesołku już pisaliśmy w Kronice 1994–2007 r.):

Ks. Edmundas Naujokaitis (ur. 1974) jest Litwinem, pochodzi z Kowna. Przez 3 lata studiował architekturę w Wilnie. W 2002 r. kończył seminarium Bractwa w Zaitzkofen i został wyświęcony na księdza. W okresach 07-09.2002 i 08.2003-01.2009 pracował w przeoracie w Kownie, był redaktorem czasopisma Bractwa „Pulkim ant kelių” i prowadził wydawnictwo „Už Tradiciją”. Regularnie jeździ do seminarium greckokatolickiego Bractwa św. Jozafata we Lwowie, gdzie wykłada teologię dogmatyczną i moralną. Pomagał ks. Bösigerowi w kaplicach Bractwa w Mińsku, w Moskwie i w Sankt Petersburgu. 09.2002-08.2003 i 01-08.2009 był pomocnikiem ks. K. Stehlina w przeoracie warszawskim, nauczył się języka polskiego, był odpowiedzialny za kaplice w Rzeszowie i Tuchowie. Od maju pomaga ks. Karolowi w prowadzeniu rekolekcji ignacjańskich.

Ks. Raivo Koķis (ur. 1976), Łotysz z Preiļi. Pracował jako organista w parafiach południowej (katolickiej) Łotwy. 1994–1999 studiował w seminarium w Rydze. Przeszedł do seminarium Bractwa w Zaitzkofen. Jako diakon pracował w gimnazjum Bractwa w Diestedde (Niemcy). Po wyświęceniu na kapłana w 2004 r. został współpracownikiem w przeoracie w Monachium. Od sierpnia 2005 r. pracuje w przeoracie warszawskim, był odpowiedzialny za kaplice w Chorzowie, Wrocławiu, Rzeszowie, Tuchowie, Krakowie.

Br. Wojciech (Jakubowski) (ur. 1973) z Jasionki koło Rzeszowa. Nauczył się zawodu murarza i technika budowlanego, pracował w Polsce i w Anglii, pomagał w renowacji pałacu w Bajerzu. W 2006 roku wstąpił do postulatu w Zaitzkofen. Po obłóczynach we wrześniu 2007 r. rozpoczął nowicjat i 29.09.2008 złożył pierwszą profesję jako brat Bractwa.

8-10 maja ks. Karol w Gdyni poprowadził rekolekcje maryjne na temat „Niepokalana, nasza nadzieja w kryzysie Kościoła”.

17 czerwca www.rodzinakatolicka.pl publikuje artykuł P. Błaszkowskiego „Perspektywy pełnej łączności Bractwa Św. Piusa X ze Stolicą Apostolską”. To wykład wygłoszony przez autora na II Spotkaniu Pokolenia Summorum Pontificum w Zakroczymiu 12.06.2009.

25 lipca – pożegnanie z ks. Anzelmem Etteltem w Gdyni. Ksiądz Anzelm, przez wiele lat odpowiedzialny za kaplicę w Sopocie, został przeniesiony do Madrytu. Specjalnie na tą okazję przygotowano prezentacje slajdów, będącą historią pracy ks. Anzelma w Polsce, a szczególnie w Trójmieście. Zdjęcia pożegnalne i płytkę ze slajdami wysłano później do Hiszpanii.

1 sierpnia w Gdyni neoprezbiter ks. Łukasz Szydłowski (wyświęcony w Zaitzkofen 27.06) odprawił swą Mszę św. poprymicyjną i udzielił wiernym prymicyjnego błogosławieństwa.

22 sierpnia 2009 r., w święto Niepokalanego Serca NMP ks. Karol Stehlin, przełożony Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X w Polsce i Europie środkowo-wschodniej, dokonał uroczystego otwarcia przeoratu w Gdyni. Z tej okazji w kościele gdyńskim została odprawiona uroczysta Msza św. z diakonem (ks. Edmund) i subdiakonem (ks. Edward). Ks. Raivo grał na organach. W uroczystości brali udział 45 wiernych. W następną niedzielę we Mszy św. uczestniczyło ponad 70 wiernych, w dniach powszednich w kościele można zliczyć od 5 do 20 wiernych.

29 sierpnia ks. Edmund przeprowadził się do Gdyni. Ks. Raivo zamieszkał tu w końcu września, br. Wojciech w październiku. Jeszcze w sierpniu został zakupiony samochód Peugeot Partner, we wrześniu zakończona instalacja oświetlenia i wodociągów, pokoje wyposażone w brakujące meble.

Do tej pory cała opieka nad budynkiem przeoratu i kościoła była w rękach wiernych. Wierni ofiarowali swój czas i środki do zakupienia mebli, do obsadzenia ogródku koło kościoła przepięknymi kwiatami i krzewkami, do sprzątania wszystkich pomieszczeń, do zakupywania kwiatów na ołtarzu, do gotowania posiłków kapłanom. Bez takiej stałej pomocy i ofiarności wiernych nie było by możliwe i dalsze funkcjonowanie przeoratu.

We wrześniu wprowadzono stały porządek dnia w przeoracie, przeprowadzono ćwiczenia dla ministrantów, przygotowane opisy najważniejszych funkcji liturgicznych, zacięto co druga niedziela głosić katechezę dla dorosłych i dla dzieci. W naukach katechezy, prowadzonych przez kapłana i dwóch wiernych, brali udział 11 dzieci, 3 z nich przygotowano do Bierzmowania. W połowie września zaczęła działać strona internetowa http://gdynia.piusx.org.pl, nowy design został dodany 23.10. Strona działa i jest ciągle odnawiana dzięki pomocy biegłych w informatyce wiernych ze Szczecina i z Gdyni.

9 września wierni z Trójmiasta dostali email od „ex-wiernego” brata dominikanina Jacka z Avrille z wiadomością o przyjęcie przez niego tonsury klerykalnej.

23 września wyszedł „Biuletyn informacyjny” Nr 23, już w odnowionej redakcji. Tego samego dnia ks. Karol prowadzi pierwszy dzień skupienia dla mieszkańców przeoratu, co stanie się stałą tradycją.

2-4 października ks. Karol w Gdyni prowadzi rekolekcje maryjne na temat „Niepokalana – wzorem cnót”.

13 października – druga rocznica konsekracji kościoła w Gdyni. Drugi dzień skupienia, ks. Karol wykonywa uroczyste poświęcenie budynku przeoratu. Ks. Edmund przedstawia projekty rozbudowania kościoła: pomysły zbudować nadstawę ołtarza, grotę Matki Boskiej z Lourdes w podwórku kościoła oraz wieżę-dzwonnicę koło kościoła.

15 listopada trzej wierni z Trójmiasta w kościele warszawskim z rąk JE bpa Alfonso de Galarreta otrzymali sakrament Bierzmowania.

W listopadzie przeorat w Gdyni odwiedzili seminarzyści z Bractwa św. Jozafata we Lwowie: Witalij Kupeckij i Pawlo Konarskij. W dniach 12-16 listopada ks. Edmund poprowadzi dla nich rekolekcje.

17 listopada do Gdyni przyjechał JE bp Alfonso de Galarreta. W czasie Mszy św. śpiewanej on udzielił seminarzystom ukraińskim święceń subdiakonatu, a w następnym dniu święceń diakonatu. Na tą uroczystość do Gdyni przyjechali 6 kapłanów Bractwa św. Jozafata z o. Wasylem Kowpakiem na czele, 8 sióstr bazylianek i kilkanaście wiernych. Wieczorem kapłani celebrowali w kościele Liturgię św. według obrządku bizantyjskiego. Ks. biskup czytał duchownym z Ukrainy wykład o rozmowach naszego Bractwa z Rzymem.

19-20 grudnia ks. Edmund w Gdyni poprowadził rekolekcje adwentowe na temat: „Sąd Boży w wieczności i przygotowanie do niego przez sąd spowiedzi świętej”.

23 grudnia została wydrukowana książeczka „Kronika powrotu Tradycji katolickiej do Trójmiasta i Polski północnej (1994–2007)” nakładem 100 egz. To mały hołd pamięci i wdzięczności wszystkim kapłanom i wiernym Bractwa, którzy przyczynili się do powstania naszego przeoratu.

27 grudnia w sali wykładowej przeoratu dzieci wystąpili w tradycyjnych jasełkach Bożego Narodzenia. Wszyscy zebrani śpiewali kolędy nie tylko w języku polskim, ale i po łacinie, po kaszubsku i nawet po litewsku.

W grudniu Szczecin i Gdynię odwiedzili grupa polskich seminarzystów oraz brat postulant z Zaitzkofen. Wspólnie z mieszkańcami gdyńskiego przeoratu odwiedzili Żukowo i Kartuzy. W Żukowie seminarzyści pomagali miejscowym kapłanom ratować cenne ornaty z muzeum parafialnego, który został zalany wodą.

29.12.2009–3.01.2010 w przeoracie gdyńskim odbył się obóz zimowy dla dziewcząt. W programie obozu były wspólne modlitwy, wykłady prowadzone przez ks. Karola, zajęcia plastyczne, zwiedzanie Starego Miasta w Gdańsku, wyjazd nad morze itp. W obozie brali udział aż 25 dziewcząt z całej Polski.

Rok 2009 w kaplicach Polski północnej

15 lutego 2009 r. w Szczecinie, w sali Zachodniopomorskiego Stowarzyszenia Rozwoju Gospodarczego (ZSRG), ks. Stehlin po raz kolejny odprawił Mszę św. i wygłosił wykład na temat „Ekumenizm grzechem przeciw miłości”. 22 lutego Polskie Radio Szczecin wyemitowała wywiad z ks. Karolem, na stronie internetowej Radia ukazał się artykuł „Przełożony polskich lefebrystów w Szczecinie”. Refleksje o wykładzie opublikowano również w portalu www.konserwatyzm.pl.

Tego samego 15 lutego w Gorzowie Wielkopolskim, w sali Grodzkiego Domu Kultury, ul. Wał Okrężny 36/37, miała miejsce Msza św. ks. Karola i wykład „Msza Święta – najdroższy skarb”.

27-29 marca ks. Jan Jenkins w Toruniu wygłosił rekolekcje wielkopostne na temat „Nasze nadprzyrodzone przeznaczenie”.

29 marca – kolejna wizyta ks. Karola w Szczecinie (Msza św. i wykład „Kryzys w Kościele w świetle objawień Matki Bożej w Fatimie”) oraz w Gorzowie Wielkopolskim (wykład na temat „Liberalizm – największy wróg Kościoła”).

26 kwietnia, po kolejnej Mszy św. w Szczecinie, ks. Stehlin wygłosił wykład „Arcybiskup Lefebvre”.

W drugiej połowie 2009 r. mała grupa sedewakantystów (wiernych, którzy na początku popierali działalność Bractwa, ale potem zaczęli negować prawowitość ostatnich papieży) spróbowała spopularyzować swoje idee na Zachodniopomorskim. 18 czerwca w Szczecinie pojawił się ks. R. Trytek, który wygłosił wykład na temat „Katolicki Tradycjonalizm bez kompromisu”. 11 listopada odbyła się Msza ks. Trytka w Koszalinie. W listopadzie ukazał się pierwszy (i ostatni) numer „Atanazium” – biuletynu wydawanego przez „Środowisko Wiernych Tradycji Katolickiej na Pomorzu Zachodnim”. Na szczęście, sedewakantyzm w tych terenach nie znalazł poparcia.

W maju 2009 r. w Szczecinie po raz pierwszy udzielono I Komunii św.

31 maja ks. Jan Jenkins w Szczecinie i Gorzowie Wielkopolskim odprawiał Mszę św. i wygłosił wykład „O wychowaniu katolickim”.

2 sierpnia ks. Łukasz Szydłowski odprawił Mszę św. poprymicyjną w kaplice Bractwa w Toruniu.

12 września ks. Edward Wesołek na zaproszenie władz gminy poświęcił tablicę pamiątkową, wybudowaną z okazji 600-lecia istnienia wsi Bajerze. Relacja o tej imprezie ukazała się w stronie internetowej urzędu gminy Kijewo Królewskie.

20 września 2009 r. została stworzona baza dla stałego apostolatu Bractwa na Pomorzu Zachodnim: ks. Karol Stehlin uroczyście poświęcił tymczasową kaplicę pw. św. Wojciecha, mieszczącą się przy ul. Monte Cassino 30 (w pobliżu budynku Telewizji Polskiej). To sala w budynku, w którym przed II wojną światową mieścił się konsulat Rzeczpospolitej Polskiej. Po Mszy św. ks. Karol wygłosił wykład.

4 października do Szczecina po raz pierwszy przyjechał ks. Raivo Kokis z Gdyni, który został stałym duszpasterzem kaplicy. Wierni z własnej inicjatywy zakupili najpotrzebniejszy sprzęt dla zakrystii, z jednej parafii dostali konfesjonał, zbudowano ołtarz, zorganizowano śpiew podczas nabożeństw oraz szkolenie ministrantów. Zostało wynajęte mieszkanie dla przenocowania kapłana. W Rydze z inicjatywy ks. Raivo w następnym roku będzie zaczęto malowanie obrazów nadstawy ołtarzowej dla kaplicy.

W listopadzie rozpoczęte regularne coniedzielne celebracje w nowej kaplice. 8 listopada kaplicę po raz pierwszy odwiedził ks. Edmund. Od tej pory we Mszy św. niedzielnej regularnie uczęszcza 30-40 wiernych. Kazania i wykłady są publikowane na szczecińskiej stronie internetowej.

18 listopada JE bp Alfonso de Galarreta konsekrował nowy ołtarz w kaplice pw. Chrystusa Króla w Bajerzu.

30 grudnia ks. R. Kokis, odwiedzając wiernych w okolicach Koszalina, ochrzcił dziecko.

Rok 2010 w przeoracie gdyńskim

19 stycznia ks. Raivo Kokis zaczął prowadzenie ćwiczeń śpiewu chorału gregoriańskiego dla wiernych w kościele gdyńskim. Od tego czasu spotkania koła śpiewu odbywają się dwa razy w miesiącu, w których biorą udział ok. 10 osób. Uczestnicy koła swym śpiewem upiększają wielu uroczystości. Pod nieobecność ks. Raivo muzykalna część liturgii w Gdyni jest prowadzona przez organistę.

30 stycznia w kościele Gdyńskim miał miejsce chrzest dziecka. Została przygotowana książeczka z obrządkiem Chrztu św.

8 lutego na zaproszenie jednego z wiernych nasz kościół odwiedził znany meblarz Zbigniew Żurawski („Meble Gdańskie”). On zgodził się wybudować nadstawę ołtarzową. Już w marcu rozpoczęto projektowanie ołtarza i rzeźby „Tron Łaski”. Cała idea została inspirowana przez wizję siostry Łucji z Fatimy w klasztorze w Tuy w 1929 r.

10 lutego architekt Radosław Ziejka zgodził się wykonać projekt groty Matki Bożej Lourdskiej, dzwonnicy koło kościoła oraz schodów w zakrystii.

W okresie pomiędzy styczniem a marcem 2010 r., w czasie kolęd, kapłani przeoratu odwiedzili 18 domów wiernych w Trójmieście i okolicach.

21 stycznia po Mszy św. dla wiernych po raz pierwszy został pokazany film (na temat spotkań ekumenicznych).

12-14 marca ks. Karol w Gdyni poprowadzi rekolekcje wielkopostne na temat „Stworzyciel i stworzenie”. Jedna z uczestnicy zgodziła się finansować budowanie groty lourdskiej.

20 marca ks. Edmund poprowadził drugą pielgrzymkę do Kalwarii Wejherowskiej. W drodze krzyżowej brało udział ponad 30 osób.

W dniu 25 marca 2010 r., w święto Zwiastowania N.M.P. i w 19 rocznicę śmierci abpa Marcela Lefebvre’a, zakończyliśmy „Krucjatę Dwunastu Milionów Różańców”. Jej intencją był triumf Niepokalanego Serca N.M.P. nad wszystkimi wrogami Chrystusa Pana, religii katolickiej i chrześcijańskiego porządku społecznego. W Polsce odmówiono 99.057 różańców, w tym 14.620 w przeoracie gdyńskim.

3 kwietnia miał miejsce kolejny chrzest w kościele w Gdyni.

5-7 kwietnia przeorat gdyński wizytuje drugi asystent Przełożonego Generalnego Bractwa ks. Alain Nely. 5.04 wygłosił on wykład dla wiernych na temat rozmów Bractwa z Rzymem (ok. 30 słuchaczy). Ks. Nely odwiedził Gdańsk, a następnego dnia Pelplin, Bajerze i Toruń.

29 kwietnia została podpisana umowa z p. Zbigniewem Żurawskim co do projektowania i wykonania nadstawy ołtarza i „Tronu Łaski”. W czerwcowym „Słowie duszpasterza” („Biuletyn informacyjny” Nr 31) ks. Edmund ogłosił wiernym projekty rozbudowy i upiększenia kościoła w Gdyni.

7-9 maja ks. Jan Jenkins w Gdyni głosi rekolekcje maryjne na temat: „Najświętsza Maryja Panna a dzieło odkupienia”.

15 maja odbyła się pierwsza piesza pielgrzymka z przeoratu w Gdyni do Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Gdańsku - Matemblewie, prowadzona przez ks. Edmunda. Grupa z 16 pielgrzymów odwiedziła Źródło Maryi w Wielkim Kacku. Przez Trójmiejski Park Krajobrazowy dotarli do sanktuarium, gdzie odbyło się nabożeństwo przy kaplicy Matki Bożej Brzemiennej. Po powrocie do Gdyni ks. Edmund wygłosił wykład „Objawienie Najśw. Maryi Panny z Guadelupe”.

16 maja jedna dziewczyna została przyjęta do I Komunii św.

27 maja została zawarta umowa z architektem R. Ziejką. Architekt przedstawił pierwsze szkice groty lourdskiej, zostało ustalone jej miejsce. Uzgodniono też pozycję schodów w zakrystii. Rozpoczęto proces uzyskania pozwolenia na budowę dzwonnicy.

Na początku czerwca z pomocą swego brata br. Wojciech poprawił bruk za kościołem, zakończył zewnętrzne schody do zakrystii.

3 czerwca została po raz pierwszy poprowadzona uroczysta procesja Bożego Ciała. Zbudowano dodatkowy ołtarz koło ściany przeoratu i drugi ołtarz po drugiej stronie ulicy Wiczlińskiej, na terenie firmy „Polservice Development”. Wcześniej pytano o pozwolenie postawienia ołtarza koło domu jednego z sąsiadów przy ul. Wiczlińskiej. Niestety, sąsiad, były kościelny w parafii Niepokalanego Serca N.M.P. na Karwinach, zapytał o zdanie proboszcza. Proboszcz ks. Krzysztof Czaja zapytał u biskupa, który akurat odwiedzał parafię, a biskup osobiście zabronił, żeby nasz sąsiad udzielił takiego pozwolenia!

Podczas Mszy św. po procesji jedna dziewczyna przyjęła I Komunię św.

16-18 czerwca ks. Edmund pomaga nauczycielom gimnazjum i liceum w Józefowie prowadzić pielgrzymkę dla uczniów w Wilnie. W pielgrzymce brały udział dwie dziewczyny z kościoła w Gdyni. We wrześniu dyrektorem szkoły podstawowej Bractwa w Warszawie został jeden z wiernych z Gdańska.

31 lipca do 22 sierpnia wierni z męskiego koła MI w Gdyni organizują stoisko na Jarmarku Dominikańskim w Gdańsku, przy ul. Węglarskiej. Został wybudowany namiot, wywieszono szyldy reklamowe. Zaprojektowano i nakładem 5000 egz. wydrukowano ulotkę o Bractwie św. Piusa X. Sprzedano książki wydawnictwa „Te Deum” i innych wydawnictw katolickich oraz różnych sakramentaliów za ponad 5000 zł. Rozdano ok. 5700 ulotek o Bractwie i o szkołach Bractwa, ok. 200 egz. „Biuletynu informacyjnego”, ok. 200 egz. „Niepokalana zwycięży!”. Ks. Edmund i wierni prowadzili mnóstwo rozmów o kryzysie w Kościele i o działalności Bractwa. Po jarmarku kościół w Gdyni odwiedziło ok. 10 nowych wiernych.

4-15 sierpnia wierni z Trójmiasta brali udział w pielgrzymce Tradycji na trasie Warszawa-Częstochowa.

8 sierpnia w kościele gdyńskim po raz pierwszy odprawiono uroczyste nieszpory. Nieszpory ku czci Niepokalanego Serca N.M.P. prowadził ks. Edmund, śpiewało 11 wiernych – uczestników koła śpiewu gregoriańskiego.

5-9 września ks. Edmund prowadzi pielgrzymkę Tradycji do Wilna i Szydłowa. 19 pielgrzymów (w tym dwóch z przeoratu w Gdyni) odwiedzili Wigry, Wilno, Troki, Szawle, Cytowiany, Szydłowo, Kowno i Sejny. Swoje wrażenia pielgrzymi opisali w listopadowym numerze „Zawsze Wierni” oraz w specjalnej wkładce do grudniowego numeru ZW.

W połowie września został wykonany projekt groty lourdskiej. Zakończony gliniany model Ukrzyżowanego dla „Tronu Łaski”. 25 października zakończony konstrukcyjny projekt schodów w zakrystii. W październiku br. Wojciech wyposażył nową kaplicę w krypcie pod kościołem i zaczął montowanie mebli w nowej zakrystii pod kościołem.

5 października JE bp Tissier de Mallerais w kościele warszawskim udzielił sakramentu bierzmowania jednemu z wiernych z Gdyni.

15-17 października ks. Karol prowadzi w Gdyni rekolekcje maryjne „Wszystkich Łask Pośredniczka”.

21 listopada p. Tadeusz Kunda, autor książek „Strzeżcie się fałszywych proroków”, „Spór o Boże Imię”, „Bogarodzica zawsze Dziewica” w przeoracie gdyńskim wygłosił wykład na temat „Obrona czystości nauki Kościoła przed doktrynami sekt”. Prawie 40 wiernych słuchało bardzo ciekawego opowiadania o możliwościach skutecznej obrony wiary katolickiej w kontaktach ze świadkami Jehowy.

26-28 listopada ks. Łukasz Szydłowski poprowadzi w Gdyni rekolekcje adwentowe.

6 grudnia kościół w Gdyni został tymczasowo zamknięty, Msza św. była odprawiana w krypcie. Br. Wojciech z pomocnikami przygotowali prezbiterium kościoła do montażu nadstawy ołtarza. 20 grudnia p. Żurawski zaczął montowanie nadstawy, ale niestety pojawiły się trudności, które nie pozwoliły zakończyć pracy do świąt Bożego Narodzenia.

Pracę wznowiono 8 stycznia 2011 r. Do 11 stycznia postawiono nadstawę ołtarza i nad prezbiterium zawieszono „Tron Łaski”. Zamontowano część oświetlenia prezbiterium.

12 stycznia ks. Karol Stehlin poświęcił nadstawę ołtarza, Ukrzyżowanego i figurę Matki Boskiej Fatimskiej oraz odprawił uroczystą Mszę św. W swoim kazaniu przedstawił wiernym symbolikę rzeźb ołtarza i podziękował wykonawcom tego dzieła: p. Zbigniewowi Żurawskiemu (projekt, organizacja pracy, konstrukcja ołtarza, rzeźba ornamentów), p. Agnieszce Sikorskiej (prace pozłotnicze, polichromia) oraz p. Wiesławowi Zabawie (rzeźba „Tronu Łaski”).

Rok 2010 w kaplicach Polski północnej

9-10 stycznia 2010 r. ks. Karol w nowej kaplice w Szczecinie poprowadził dni skupienia na temat „Msza Święta – najdroższy skarb”.

26 stycznia ks. Karol w Toruniu, w Książnice Kopernikańskiej, wygłosił wykład „Ekumenizm grzechem przeciw miłości”.

15-20 lutego miały miejsce kolejne rekolekcje ignacjańskie w Bajerzu. Ks. Karol i ks. Edmund uczyli prowadzenia takich rekolekcji trzech kapłanów z Bractwa św. Jozafata we Lwowie.

19-21 lutego ks. Karol prowadzi rekolekcje wielkopostne w Toruniu na temat „Stworzyciel i stworzenie”.

19-21 marca w Szczecinie ks. Jan Jenkins głosił rekolekcje wielkopostne „O naśladowaniu św. Józefa”.

6 kwietnia wizytator ks. Alain Nely z ks. Edmundem odwiedzili dom rekolekcyjny w Bajerzu. Ks. Edward opowiadał o pracy przy renowacji pałacu. Wieczorem ks. Nely w kaplicy toruńskiej odprawił Mszę św. i wygłosił wykład o stosunkach Bractwa z Rzymem (ok. 20 słuchaczy).

24-25 kwietnia w Szczecinie ks. Karol wygłosił dni skupienia na temat „Msza św. – nasz najdroższy skarb” (kontynuacja). 25 kwietnia w Gorzowie Wielkopolskim, w sali Grodzkiego Domu Kultury, ul. Wał Okrężny 36/37 odprawił Mszę św. i wygłosił wykład „Kryzys w Kościele w świetle objawień Fatimskich”. Niestety, do końca roku nie udało się znaleźć pomieszczenia dla stałej kaplicy w Gorzowie. Od października też tymczasowo przerwano odprawianie regularnych Mszy św. w rejonie Koszalina.

5 czerwca ks. Łukasz Szydłowski po raz pierwszy w kaplice szczecińskiej udziela Chrztu św.

9-10 października w Szczecinie ks. Karol poprowadził kolejne rekolekcje Maryjne na temat „Wszystkich Łask Pośredniczka”.

3-5 grudnia w Szczecinie, a 17-19 grudnia w Toruniu ks. Ł. Szydłowski poprowadził rekolekcje adwentowe.

Za http://gdynia.piusx.org.pl

Wystąpienie bpa Fellaya na kongresie Courrier de Rome

2011-01-18T17:32:00.001+01:00

Relacja z wystąpienia bpa Fellaya na kongresie Courrier de Rome 9 stycznia 2011

Wieczorem w niedzielę 9. stycznia, biskup Bernard Fellay, przełożony generalny Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X (FSSPX), zwyczajowo wygłosił ostatni wykład podczas konferencji zorganizowanej przez ojca du Chalarda z Courrier de Rome oraz Instytut św. Piusa X. Aby zrozumieć jego znaczenie, powinniśmy cały czas mieć w pamięci to, że bp. Fellay wypowiadał się publicznie, dobrze wiedząc, że jego słowa będą powtarzane, cytowane i komentowane także przez osoby z zewnątrz. Mimo to - paradoksalnie - wypowiadał się w taki sposób, jakby robił to na forum wewnętrznym, używając słów i nawiązań, którym posługuje się rozmawiając z kapłanami Bractwa.

Biskup odpowiadał obszernie na kolejne pytania, które w dużej mierze dotyczyły samego Bractwa, ale ton wypowiedzi biskupa i niektóre zagadnienia (które pokrótce tu streścimy) były dla słuchaczy dość zaskakujące:

- W kwestii założenia Bractwa Kapłańskiego przez arcybiskupa Lefebvre'a, biskup Fellay podkreślił stanowczo, że pierwotnym życzeniem i celem Założyciela było "formowanie kapłanów". Był to cel ważniejszy, pierwotniejszy w stosunku do aktywnego zwalczania kryzysu w Kościele.

- Co do kryzysu i jego aktualnego rozwoju, biskup Fellay przedstawił bardzo wnikliwą krytykę Asyżu III, podobnie jak to uczynił rano, podczas kazania w kościele St-Nicolas du Chardonnet, odnotowując jednakże, że Asyż II był lepszy niż Asyż I i formułując idealną hipotezę co do Asyżu III (którą jednak uznał za mało prawdopodobną), mianowicie, że papież mógłby wezwać swoich gości do nawrócenia.

Biskup nie uważa, żeby spotkanie w Asyżu miało być w jakiś sposób decydujące [dla relacji Rzym - FSSPX], cytat.: "Zobaczymy, co z tego wyniknie dla naszych dyskusji [doktrynalnych]".

- W kwestii odbywających się w Rzymie dyskusji doktrynalnych, biskup podkreślił bardzo mocno "niewiarygodny" postęp, jaki te dyskusje oznaczają same w sobie. Rzym nigdy nie poddaje pod dyskusję swojego nauczania (Magisterium). To byłoby coś niesłychanego. A jednak Rzym zgodził się na dyskusję na temat soboru [watykańskiego II] - ponieważ [sobór ten] nie jest nieomylny. To dlatego FSSPX "dotrzymuje swojej strony umowy": wydarzenie o takim znaczeniu wymaga spokoju i wyciszenia. Zatem FSSPX poprzez swoje milczenie powstrzymuje się od atakowania, tak jak to robiło w przeszłości. Ale wojna z modernizmem trwa i - co najważniejsze - nie wolno nam uwierzyć, że "zrobiono już wszystko".

- Na pytanie, co FSSPX może dać Kościołowi, biskup Fellay, przywołując rekolekcje, jakie wygłosił w Albano dla 30 włoskich księży diecezjalnych, pośrednio podkreślił pozytywne aspekty Motu Proprio, wskazując, że nie powinno się go [Motu Proprio] krytykować. Księża, którzy powracają do tradycyjnej liturgii powracają również do tradycyjnej doktryny, ale jest to powrót z daleka. A wracając do meritum: są - zwłaszcza w Rzymie - bardzo dobrzy ludzie, bardzo dobrzy księża, biskupi, a nawet kardynałowie.

Punktem kulminacyjnym w tej relacji o "otwartości" był cytat z rozmowy, jaką Jego Ekscelencja odbył z arcybiskupem, obecnie kardynałem, Ranjithem. Arcybiskup Ranjith powiedział mu, że prawdopodobnie potrzeba będzie 20 lat, zanim reforma liturgiczna utoruje drogę dla tradycyjnej Mszy św. Komentarz biskupa Fellaya był następujący: będą stopniowe zmiany, stadia pośrednie, gdzie nie wszystko będzie dobre, to prawda, ale też nie wszystko będzie złe.

Tłumaczenie i opracowanie za: http://rorate-caeli.blogspot.com/

życzenia

2011-01-01T15:57:00.001+01:00

Na radosny czas Bożego Narodzenia, życzymy naszym PT. czytelnikom wiełu łask Bożych, wielu możliwości pracy dla chwały Dzieciątka Jezus. A świątecznym prezentem od naszej redakcji jest piękny film Marcelino Chleb i Wino

http://gloria.tv/?media=118129

Czyny mówią głośniej niż słowa

2010-12-16T17:02:00.000+01:00

	Środa, 20 października 2010

Czyny mówią głośniej niż słowa Nowe nieznane informacje, dotyczące relacji pomiędzy Watykanem, a Bractwem Kapłańskim św. Piusa X. Podczas ostatniej konferencji zorganizowanej w USA w dniach 15-17 października przez "The Angelus Press" dla uczczenia 40. rocznicy powstania FSSPX, JE Bp Bernard Fellay przedstawił inspirującą i wyczerpującą ocenę sytuacji Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X, odnosząc się zarówno w przeszłości, jak i przyszłości. Jego dwugodzinne wystąpienie w połączeniu z treścią kazania wygłoszonego podczas Mszy Pontyfikalnej zawiera syntezę problemu i całościowe omówienie zagadnienia. Jakkolwiek z perspektywy wieczności nie był to może najważniejszy aspekt konferencji, ostatnie pół godziny JE poświęcił przedstawieniu politycznych i prawnych stosunków Bractwa z władzami w Rzymie. Jego uwagi, które potwierdził również osobiście w późniejszym wywiadzie dla "The Remnant", zawierają świeże spojrzenie na przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Wyczerpujący raport z konferencji "The Angelus Press" pojawi się w najbliższym wydaniu "The Remnant"; niniejszy artykuł koncentruje się głównie na sytuacji prawnej Bractwa. JE określił kontekst przez przedstawienie polityki Watykanu jako procesu "sprzeczności". Scharakteryzował najnowszą historię relacji jako proces mówienia jednych rzeczy głośno, bo tak trzeba i robienia czegoś przeciwnego w praktyce. Wydaje się, że przygotował w ten sposób swoich słuchaczy na to, że dynamika tych sprzeczności będzie kontynuowana, przynajmniej w najbliższej przyszłości. Aby ułatwić zrozumienie tej dynamiki (oficjalny Watykan kontra rzeczywiste praktyki) porównał podejście do Bractwa do postawy Watykanu wobec największego kryzysu, jaki trwa w Kościele od czasu SW II. Oficjalne stanowisko Watykanu nie uległo zmianie od 40 lat: Nie ma żadnego kryzysu w Kościele; żyjemy w czasie posoborowej wiosny. A jednak, jak udokumentował JE, cytując wypowiedzi Pawła VI, Jana Pawła II i Benedykta XVI, widzimy, że Watykan skrycie przyznaje się do bezprecedensowego kryzysu w Kościele, do powszechnej apostazji. I tak na przykład Biskup Fellay wskazał na założoną ostatnio przez papieża Benedykta XVI Pontyfikalną Radę ds. Nowej Ewangelizacji jako na papieskie de facto przyznanie się do kryzysu wiary, pomimo głoszonej oficjalnie wersji, że w posoborowym Kościele wszystko gra. Odnosząc się konkretnie do sytuacji Bractwa, Biskup Fellay wyjaśnił, że Stolica Apostolska prowadzi dwutorową politykę - oficjalną de jure sprzeczną z działaniami de facto. Wskazał on na oficjalne stanowisko Watykanu, jakie zostało zawarte w dokumencie wydanym przez Sekretariat Stanu po dekrecie z 2009 roku, unieważniającym ekskomuniki biskupów Bractwa. Zgodnie z tym niepodpisanym dokumentem, Bractwo prawnie nie istnieje i nie cieszy się "legalnym statusem w Kościele", a księża FSSPX sprawują swą posługę nielegalnie. Jednak Ojciec Święty mówi i podejmuje konkretne działania, które zaprzeczają temu stanowisku, a często nawet potwierdzają, że istnienie i posługa kapłanów FSSPX jest legalna i prawnie ważna.
Jego Ekscelencja opisał tę sytuację jako „zasadę działania”, odnoszącą się do trybu interpretacji i stosowania norm prawnych. Ponieważ efekt danego prawa jest intencją prawodawcy, w sytuacji gdy stan prawny jest niejasny lub niepewny, teksty prawne należy interpretować w świetle intencji prawodawcy, tak jak manifestuje się ona w sposobie, w jaki on sam [prawodawca] to prawo stosuje. Stosuje się tu prawne rozróżnienie pomiędzy prawem „pisanym” i prawem „stosowanym”. Innym aspektem tej zasady prawnej jest to, że czyny prawodawcy stosującego prawo mogą stworzyć sytuację faktycznego (de facto) odstępstwa od litery prawa. Uwaga dla czytelników „The Remnant” nie będących prawnikami: nasi ojcowie i matki ujmowali tę odwieczną prawdę w formie zasady, mówiącej, że „czyny przemawiają głośniej niż słowa”. Żadna sytuacja prawna nie była w ostatnich dziesięcioleciach przedmiotem gorętszej dyskusji, niż kwestia sytuacji prawnej w Kościele kapłanów i biskupów Bractwa. Szybkie wyszukiwanie w internecie ujawnia, że techniczna sytuacja prawna jest dyskutowana przez katolików z dosłownie wszystkich stron. W takim wypadku, aby móc skierować się w stronę prawidłowego zrozumienia obecnego prawnego zamieszania wokół tej kwestii, należy przeanalizować działania najwyższego prawodawcy (papieża). Biskup Fellay przedstawił zastosowanie tej "zasady działania" [de jure kontra de facto] w przypadku Bractwa, podając liczne przykłady, z których większość nie była wcześniej upubliczniana. Na początku poruszył kwestię spowiedzi w Bractwie. Jak większości katolikom wiadomo, istnieją pewne grzechy ciężkie, w przypadku których jedynie Stolica Apostolska ma władzę udzielić rozgrzeszenia. Zgodnie z prawem kościelnym, kapłan wysłuchujący spowiedzi osoby, która popełniła tego rodzaju grzech, jest zobowiązany w ciągu 30 dni zawiadomić o tym Stolicę Apostolską, by uzyskać upoważnienie do udzielenia rozgrzeszenia oraz propozycję stosownego zadośćuczynienia dla penitenta. Jego Ekscelencja zasugerował, że księża Bractwa miewali od czasu do czasu takie przypadki i że za każdym razem wysyłano owo wymagane powiadomienie do Stolicy Apostolskiej. W każdym przypadku Watykan odpowiadał, że "wszystko jest dobrze i legalnie", a pozwolenie na udzielenie rozgrzeszenia przez kapłana Bractwa było udzielane. Jaki z tego wniosek? Najwyraźniej kapłani Bractwa mogą ważnie słuchać spowiedzi. Gdyby kapłanom Bractwa brakowało jakiegokolwiek rodzaju jurysdykcji, by słuchać spowiedzi, Stolica Apostolska odpowiedziałaby, że penitent powinien wyspowiadać się u kapłana z prawną jurysdykcją, pozwalającą mu słuchać spowiedzi. Z definicji mamy tu do czynienia z poważną materią, a zatem z grzechami śmiertelnymi (zakładając, że pozostałe okoliczności też są obecne). A jednak Stolica Apostolska odpowiadała Bractwu, że "wszystko jest dobrze i legalnie". Tym samym jest to akt uznania de facto przez Stolicę Apostolską posiadania przez Bractwo jurysdykcji, by słuchać spowiedzi - jest to taki stan rzeczy, jaki od lat jest utrzymywany przez wielu ekspertów kanonicznych, w obliczu trudnej sytuacji prawnej. Drugi przykład przedstawiony przez biskupa Fellaya odnosił się do kapłanów opuszczających Bractwo po otrzymaniu święceń z rąk jednego z biskupów FSSPX. Zgodnie z prawem i praktyką Kościoła, kapłana, który otrzymuje Sakrament święceń kapłańskich poza Kościołem (np. od biskupa, który wprawdzie ważnie posiada władzę święceń biskupich, ale oddzielił się od Kościoła Katolickiego) po jego powrocie do Kościoła Katolickiego obowiązuje na zawsze zakaz wykonywania władzy kapłańskiej, otrzymanej podczas swoich niegodziwych świeceń. Zachowuje niezatarte znamię kapłaństwa, ale ma na zawsze zakaz sprawowania związanych z tym czynności i władzy. Mimo to, jak wyjaśnił biskup Fellay, za każdym razem, kiedy kapłan wyświęcony przez biskupa Bractwa opuszczał Bractwo, ale pragnął pozostać księdzem, Stolica Apostolska zezwalała mu na sprawowanie urzędu kapłańskiego. I znowu konkluzja prawna jest nieunikniona: Księża FSSPX nie zostali wyświęceni "poza Kościołem". Mimo iż Jego Ekscelencja nie wymienił żadnych nazwisk wiemy na podstawie przykładów - począwszy od założycieli Bractwa św. Piotra, poprzez kapłanów Instytutu Dobrego Pasterza, księży z Apostolskiej administratury św. Jana Vianneya z Campos, po długi szereg pojedynczych kapłanów, wyświęconych przez biskupów Bractwa - że wszystkim im zezwolono na sprawowanie funkcji kapłańskich. Nie byli oni zatem w oczach Stolicy Apostolskiej wyświęceni "poza Kościołem". (Nie jest to przypadek jednego czy dwóch księży, w których przypadku zdecydowano się na wyjątkowe odstąpienie od normy prawa, lecz raczej stała praktyka zezwalania wszystkim tym księżom na sprawowanie ich funkcji kapłańskiej.) Trzeci przykład zrelacjonowany przez Jego Ekscelencję dotyczył święceń, które miały odbyć się w Niemczech w marcu 2009. Jak w owym czasie pisał "The Remnant", biskupi niemieccy starali się zyskać na podjętej przez media próbie sabotowania decyzji Ojca Świętego o uchyleniu dekretu o ekskomunice wobec biskupów FSSPX oraz na - wówczas świeżym - wywiadzie biskupa Williamsona ("przypadkowo" wyemitowanym w przeddzień ogłoszenia historycznej decyzji Ojca Świętego). Jak już wcześniej pisaliśmy w "The Remnant", Stolica Apostolska skontaktowała się z biskupem Fellayem i poprosiła o przeniesienie święceń w inne miejsce, w celu złagodzenia napięć pomiędzy Stolicą Świętą, a biskupami niemieckimi. W swoim wystąpieniu na konferencji dla magazynu "Angelus", biskup Fellay ujawnił dalsze szczegóły dotyczące tej niecodziennej interwencji. Watykan poprosił biskupa Fellaya o przeniesienie święceń poza obszar jurysdykcji biskupów niemieckich. Jeśli biskup Fellay zgodziłby się na to, Watykan zaoferował, że Bractwo "będzie prawnie uznawane do Świąt Wielkiejnocy". Miało to objąć dwutygodniowy okres, w którym miały odbyć się święcenia. Biskup Fellay wyjaśnił, że zapytał kardynała [przekazującego prośbę], skąd ta prośba, skoro, zgodnie z niedawnym dokumentem Sekretariatu Stanu, FSSPX "pod względem prawnym nawet nie istnieje". Kardynał odpowiedział, że "Papież w to nie wierzy/Papież tak nie uważa". Jak wiemy, biskup Fellay posłuchał prośby Watykanu o przeniesienie święceń (jeszcze raz demonstrując swoją chęć posłuszeństwa papieżowi). Wszystkich obecnych na sali zatkało z wrażenia, kiedy Jego Ekscelencja opowiedział tę historię. Dyskusje tego wieczoru zawierały mnóstwo pytań w rodzaju, czy my wszyscy źle usłyszeliśmy lub źle zinterpretowaliśmy to, co Jego Ekscelencja wcześniej powiedział: "Czy [biskup Fellay] naprawdę miał na myśli to, że Watykan uznał prawne istnienie Bractwa w ciągu dwóch tygodni w marcu ubiegłego roku?" Rozmawiając później osobiście z Jego Ekscelencją, powtórzyłem mu, na podstawie swoich notatek, jego własne słowa i spytałem, czy się przejęzyczył, lub też może ja źle go usłyszałem. Odpowiedział: "To właśnie powiedziałem, dobrze Pan usłyszał". Wtedy zapytałem: "Co to znaczy, przecież nie ma precedensu dla takiego stwierdzenia? Jak można być uznanym prawnie przez dwa tygodnie, a potem znów być bezprawnym/nielegalnym?" Wzruszył ramionami i powiedział, że takie były słowa kardynała. Ach, nie ma to jak żyć w ciekawych czasach! Jak możemy zinterpretować ten incydent? Po pierwsze, mamy w Watykanie kardynała, twierdzącego, że papież nie wierzy w ocenę zawartą w dokumencie, który, jak się wydaje, pochodzi z oficjalnej watykańskiej instytucji. Dokument wydany przez Sekretariat Stanu mówi, że Bractwo nie istnieje w Kościele, a mimo to papież uważa, że jest odwrotnie. Następnie Watykan zgadza się tymczasowo uznać Bractwo w zamian za zmianę lokalizacji święceń FSSPX. Jak poważnie papież traktuje ten brak prawnego uznania, skoro, jak widać, może ono posłużyć za ni mniej ni więcej, tylko kartę przetargową? Biskup Fellay próbował doszukać się jakiegoś sensu w tych wszystkich sprzecznościach, ale jedyne, co mógł nam powiedzieć to to, że to są realia, które na chwilę obecną musimy zaakceptować. Polityka Watykanu, jak zauważył biskup, wydaje się być polityką sprzeczności, oscylującą pomiędzy "potępieniem, a podziwem". Jego Ekscelencja wydaje się być przekonany, że jak chodzi o osobiste odczucia Benedykta XVI, właściwym słowem jest podziw dla FSSPX. Wyjaśnił, że podczas jego pierwszego spotkania z papieżem Benedyktem XVI, Jego Świątobliwość dwukrotnie wspomniał arcybiskupa Lefebvre'a - raz, jako "czcigodnego arcybiskupa Lefebvre'a" i potem, w trakcie dalszej rozmowy, jako "arcybiskupa Lefebvre'a, tego wielkiego człowieka Kościoła powszechnego". Czy mamy zatem wierzyć, że papież uważa ekskomunikowanego schizmatyka za czcigodnego i wielkiego człowieka Kościoła powszechnego? To byłby nonsens. Jedyne logiczne wyjaśnienie jest takie, że papież uznaje arcybiskupa za wiernego syna Kościoła, jakim arcybiskup faktycznie był. Jego Ekscelencja potwierdza również, że Jego Eminencja kardynał Castrillon Hoyos wyraził takie samo nastawienie, kiedy, odnosząc się do działań Bractwa, powiedział, że "owoce są dobre, a zatem Duch Święty jest tu obecny". Wiemy, że Nasz Pan dał nam następujący sposób na rozpoznanie, kto jest w Kościele, a kto nie jest - "po owocach ich poznacie". Duch Święty nie może być poza Kościołem, a zatem jeśli jest On z Bractwem, Bractwo jest w Kościele. To logika nie do obalenia. Jak to jednak możliwe, że papież i Watykan stosują tę politykę mówienia jednego, a robienia drugiego? Jak mogą pozwalać duchownym utrzymywać, że spowiedzi słuchane przez księży Bractwa są nieważne, a potem przez swoje własne działania czynić jasnym, że spowiedzi w Bractwie są "ważne i godziwe"? Jak Bractwo może być uznawane prawnie przez dwa tygodnie, a po tym czasie przestać być uznawane? Czy nie demonstruje to odrzucenia przez Watykan istotności kwestii "prawnego" uznania FSSPX? Odpowiedź, na jaką naprowadził nas Jego Ekscelencja jest taka, że z przyczyn politycznych Benedykt XVI czuje, że, w dzisiejszej sytuacji Kościoła i w obliczu "wilków" w jego wnętrzu, nie może uznać Bractwa de jure. A mimo to, ponieważ wie, że Bractwo jest "w Kościele" i "przynosi dobre owoce", w takim stopniu, jak to będzie możliwe, uzna jego prawowitość/legalność de facto. Jak nadmienił ksiądz Scott Gardener w wygłoszonym wcześniej tego samego dnia wykładzie, błąd kolegializmu zapobiegł skorygowaniu błędów i nadużyć wynikłych z Soboru. Ksiądz Gardner zdradził, że wysoko postawiony kardynał przyznał w rozmowie z nim, że kolegialność praktycznie uczyniła Kościół "niemożliwym do rządzenia". Pewien amerykański kardynał w prywatnej rozmowie ze mną w maju 2010 przyznał to samo. Benedykt XVI na podstawie własnych doświadczeń nauczył się, że jeśli posunie się zbyt daleko w robieniu tego, co trzeba, straci ten niewielki wpływ, jaki ma na biskupów z prawie całego świata, zjednoczonych w swym kolegialnym nieposłuszeństwie i braku poszanowania dla jego władzy. Biskup Fellay zilustrował ten punkt konkretnymi przykładami. Przypomniał, jak w roku 2003 grupa kardynałów, między innymi Józef Ratzinger, spotkała się, by zdecydować, co zrobić w sprawie Bractwa i Tradycji. Zgodzili się, że aby dać grupom Tradycji pozycję prawną i niezależność, trzeba zorganizować administraturę apostolską. Niezgoda panowała co do tego, czy Bractwo powinno tworzyć „kręgosłup” tej struktury, do którego 'podczepione' byłyby inne grupy, czy też powinno zostać potraktowane jako indywidualny podmiot wśród pozostałych ówczesnych wspólnot Ecclesia Dei. Kiedy Benedykt XVI został wybrany [na Stolicę Piotrową] w 2005 roku, zaczął wdrażać ten plan w życie. Biskup Fellay zrelacjonował więcej szczegółów ze swojego pierwszego spotkania z Jego Świątobliwością. Na spotkaniu obecni byli kardynał Castrillon Hoyos, Ojciec Święty, biskup Fellay i ksiądz Schmidberger. Papież zapytał kardynała Castrillona: „jak sprawy stoją”. Kardynał odpowiedział: „Dzisiaj możesz uznać Bractwo Kapłańskie św. Piusa X. Przesłałem Ci dokument, który to załatwi”. Papież odpowiedział, że otrzymał ten dokument i przesłał go do [Papieskiej] Rady ds. Interpretacji Tekstów Prawnych, by stwierdzić, czy jest on „w zgodzie z Kościołem”. ( ang. if it was “right with the Church.”) Biskup Fellay zauważył, że dokument musiał zawierać coś niezwykłego, skoro trzeba było go przebadać w ten sposób. Tak czy inaczej, jakikolwiek by nie był powód, papież miał ewidentnie związane ręce i jak dotąd ten dokument – przygotowany przez kardynała Hoyosa i zasadniczo zaaprobowany przez papieża (i przesłany do zbadania pod względem technicznym) – nie ujrzał światła dziennego. Dlaczego? Biskup Fellay wyjaśnił, że w roku 2006 biskupi z Niemiec udali się do Watykanu i gwałtownie sprzeciwili się temu projektowi. Tak więc, co uczynił papież? Uwolnił Mszę [Wszechczasów] i uchylił dekret o ekskomunice biskupów FSSPX. Wszyscy pamiętamy, co spotkało papieża po tych wydarzeniach. Dosłownie rozpętało się piekło. Świat zwrócił się przeciwko niemu. Następnie biskup Fellay skierował naszą uwagę na niedawny incydent, kiedy to papież mianował konserwatywnego księdza Gerarda Marię Wagnera biskupem Linzu w Austrii. Papież znów został zaatakowany w mediach za swoją "ultrakonserwatywną" nominację. Najwyraźniej papież uznał, że koszta - sprowokowanie nieposłuszeństwa i rebelii ze strony biskupów świata - nie są warte uznania Bractwa de jure. Jedynym rozwiązaniem jest przyznanie mu uznania de facto, podczas gdy rozmowy na linii Watykan FSSPX będą trwały. Niejako przy okazji, szczegóły dotyczące tego spotkania w 2005 roku i wynikłego z niego tajemniczego "dokumentu uznania [Bractwa]", odesłały do lamusa argument przywoływany przez wielu przeciwników Bractwa, którzy twierdzą, że mimo iż Bractwo w pewnym momencie posiadało jurysdykcję zastępczą, straciło ją, kiedy "odrzuciło propozycję jurysdykcji zwyczajnej". Osobiście słyszałem ten argument przy niejednej okazji. Biskup Fellay podkreślił jednak, że przy okazji tego spotkania nigdy nie pokazano, czy też nie przedstawiono mu aktualnej i konkretnej propozycji jurysdykcji. Co oczywiste, nigdy nawet nie widział dokumentu, wysłanego przez papieża do zrecenzowania. Biskup powiedział nam, że dokument "musiał być" niezwykły, sygnalizując przez to, że jego znajomość zawartości tegoż została przez niego jedynie wywnioskowana. Jak można odrzucić propozycję jurysdykcji, która po pierwsze nigdy nie została przedstawiona, i która obecnie utkwiła w trybach watykańskiej machiny recenzującej na skutek interwencji episkopatu Niemiec? Tak więc ten argument upada. To nie biskup Fellay "odmówił zaakceptowania" jurysdykcji zwyczajnej. To nielojalni biskupi świata związali papieżowi ręce, zapobiegając podpisaniu przez niego tego dokumentu! Podczas konferencji dla "The Angelus" biskup Fellay skierował również naszą uwagę na podobną wskazówkę, którą odnajdujemy w sformułowaniu watykańskiego dekretu, anulującego dekret o ekskomunice [biskupów] FSSPX. Ostatnie paragrafy tego dekretu brzmią następująco: Na mocy uprawnień, przekazanych mi bezpośrednio przez Ojca Świętego Benedykta XVI, mocą obecnego dekretu umarzam/odwołuję karę ekskomuniki latae sententiae, zaciągniętą przez biskupów Bernarda Fellaya, Bernarda Tissier de Mallerais, Ryszarda Williamsona i Alfonsa de Galarretę, zadeklarowaną przez niniejszą kongregację w lipcu 1988 roku. Jednocześnie stwierdzam, że z dniem dzisiejszym wydany wówczas dekret nie ma już skutków prawnych. Biskup Fellay wskazał na to, co powinno być oczywiste dla nas wszystkich. Pomimo tego, że pierwsze zdanie wspomina jedynie czterech z sześciu biskupów, do których odnosił się poprzedni dekret, zdanie ostatnie jasno stanowi, że poprzedni dekret "nie ma już skutków prawnych". To oznacza, że poprzedni dekret przestaje istnieć w sensie prawnym. Skoro dekret twierdzący, że arcybiskup Lefebvre i biskup de Castro Mayer są ekskomunikowani latae sententiae nie ma skutków prawnych, odnosząca się do nich deklaracja również została wycofana. W celu uniknięcia tego oczywistego wniosku, wystarczyło jedynie użyć sformułowania "jedynie w odniesieniu do tych czterech biskupów poprzedni dekret nie ma skutków prawnych"; lub też "z wyjątkami odnoszącymi się do arcybiskupa Lefebvre'a i biskupa de Castro Mayera poprzedni dekret nie ma skutków prawnych". Muszę przyznać, że poczułem się dość głupio, że nie zauważyłem od razu, co zostało jasno acz subtelnie osiągnięte dzięki temu sprytnemu sformułowaniu. Deklarowana ekskomunika latae sententiae z roku 1988 wobec arcybiskupa Lefebvre'a i jego wiernego sprzymierzeńca została wycofana bez wymieniania któregokolwiek z nich po imieniu. Zrobienie tego [tj. wymienienie ich z imienia] najprawdopodobniej wywołałoby kolejną biskupią rewoltę. Jak widać, nasz Ojciec Święty musi nawigować Łodzią Piotrową przez niebezpieczne wody! Gdzie zatem sytuują nas wszystkie te nowe informacje? Odniosłem nieodparte wrażenie, że Jego Ekscelencja starał się pomóc wiernym być realistami, jak chodzi o ich oczekiwania. Nasze wspomożenie jest w imieniu Pana, a nie w prawniczym dokumencie z Watykanu, który to [Watykan] w dużym stopniu stracił kontrolę nad zarządzaniem Kościołem. Mimo to papież robi co może, by zapewnić swoich najwierniejszych synów, że są na właściwym kursie. Poprzez swoje słowa i czyny konsekwentnie demonstruje swoją wolę. "Owoce są dobre, a zatem Duch Święty jest tam obecny". Tak więc pomimo szalejącego wokół niego sztormu, Ojciec Święty idzie do przodu. W opozycji do oficjalnej linii, wymuszanej przez liberalnych biskupów z całego świata, papież w słowach i praktyce (zniesienie ekskomunik FSSPX, potwierdzenie ważności spowiedzi w Bractwie, zezwalanie byłym kapłanom [Bractwa] na sprawowanie funkcji kapłańskich, "uznanie" Bractwa przez dwa tygodnie) postępuje tak, jakby Bractwo tworzyli katoliccy księża, ważnie i godziwie prowadzący działalność duszpasterską i dbający o dobro Kościoła. Czy dla całego Kościoła byłoby prościej, gdyby papież po prostu uznał oficjalnie i na piśmie to, co zamanifestował implicite (nie wprost)?. Być może, ale to tylko nam, bezpiecznie usadowionym w naszych domach na drugim końcu świata, łatwo tak mówić. To co biskup Fellay próbuje nam uzmysłowić to fakt, że funkcjonowanie w obliczu tej dychotomii ze strony Watykanu - publicznego potępienia i cichej aprobaty - jest poświęceniem, którego w chwili obecnej Bóg wymaga od kapłanów Bractwa. W filmie Oto jest głowa zdrajcy (A Man for All Seasons) znajduje się genialna scena, w której Św. Tomasz More przekonuje swojego dobrego przyjaciela, Księcia Norfolku, do publicznego udania kłótni z nim. To wielkie poświęcenie dla obu mężczyzn, którzy szczerze się kochają. Benedykt XVI wydaje się prosić biskupów i kapłanów Bractwa, by pozwolili mu udawać, że prowadzi z nimi tę publiczną "kłótnię", tak by pomogło mu to zapanować nad nieopanowalną kolegialną kliką biskupów. Odniosłem wrażenie, że biskup Fellay zgodził się nadal znosić to publiczne napiętnowanie. Co w takich okolicznościach mogą zrobić wierni? Modlić się i ofiarować w intencji, aby ich kapłani i biskupi otrzymali łaskę znoszenia tego dla dobra dusz, Kościoła jako całości oraz Ojca Świętego. Jak długo będzie musiało to trwać? Jedynie Bóg wie, ale okoliczności ostatecznego zerwania zasłony są jasne - kiedy papież znów będzie mógł swobodnie rządzić Kościołem i przestanie być "więźniem biskupów". Myślę, że biskup Fellay jest pewny, że kiedy ten dzień zaświta papież będzie ronił łzy radości, że może publicznie przygarnąć i objąć swoich wiernych synów. Wierni mogą zrobić jeszcze jedną rzecz. Modlić się za tego papieża. Modlić się, by miał odwagę nie uciekać ze strachu przed wilkami, tak jak nas o to prosił w swoich pierwszych słowach jako papież. On już jest mocno atakowany za swoje faktyczne (de facto) uznanie Bractwa. Z całą pewnością bardziej niż kiedykolwiek potrzebuje modlitw, jeśli kiedyś ma to zrobić de jure. Myślę, że jest jeszcze jedna rzecz, którą możemy zrobić. Słysząc płynące z serca słowa biskupa Fellaya, mogłem osobiście doświadczyć jego prawości i widocznej świętości. Dlatego uważam, że musimy wspólnie działać, by położyć kres złośliwym plotkom, jakoby biskup Fellay miał zamiar "sprzedać Bractwo". Wszyscy widzieliśmy te plotki, krążące po cyberprzestrzeni, ale jestem przekonany, że takie coś jest niemożliwe. Widać wyraźnie, że Jego Ekscelencja nie tylko przejawia mądrość w swoich kontaktach z Watykanem, lecz również, co widać w świetle jego obszernych uwag w trakcie konferencji (napiszemy o nich w następnym wydaniu "The Remnant"), posiada tę samą niezłomność, połączoną z roztropnym rozeznaniem sytuacji, jaka cechowała jego poprzednika, arcybiskupa Marcela Lefebvre'a. Wiarę w to, że Bernard Fellay "sprzeda Tradycję" za trzydzieści stron prawniczego tekstu, dającego [Bractwu] uznanie de jure, można porównać do twierdzenia, że Marcel Lefebvre usiłował "sprzedać Tradycję", gdyż i on, ćwierć wieku temu, raz za razem na prośbę Watykanu udawał się do Rzymu, by próbować ustalić prawną sytuację swojego Bractwa w Kościele trapionym kryzysem. Nie zawracajmy sobie głowy tymi sfabrykowanymi plotkami o biskupie Bernardzie Fellayu. Bractwo Kapłańskie Św. Piusa X jest w dobrych i odpowiedzialnych rękach. Deo Gratias.

Brian McCall

dla magazynu "The Remnant"

(Tłum: Anita Sienkiewicz, Sara Strażyńska, BL)

Tradycja Katolicka w kraju fiordów

2010-12-05T15:52:00.002+01:00

O sytuacji tradycyjnych katolików w Norwegii rozmawiamy z panią Sarą Strażyńską z Oslo.

B.L: Przyznam się, że z racji wykonywanego zawodu interesuję się Norwegią, ale większość moich wizyt w tym kraju miała miejsce wtedy, gdy o Tradycji Katolickiej wiedziałam doprawdy niewiele1. Dlatego - jeśli mogę - chciałabym zadać Pani kilka pytań na temat sytuacji norweskich tradycyjnych katolików.

Sara Strażyńska: To dla mnie miła niespodzianka, że nasze dzieje mogą ciekawić katolików w Polsce. Ja urodziłam się w Norwegii, ale Rodzice są Polakami i dlatego jestem dwujęzyczna. Z zawodu jestem organistką i pracuję w jednej z katolickich parafii w Oslo, pw. św. Hallvarda. Gram też na Mszach indultowych, i prowadzę m.in. scholę gregoriańską.

B.L.: Czy w Norwegii działa Bractwo Kapłańskie św. Piusa X? Gdzie i jak często odprawiane są Msze św. i jak wielu wiernych w nich uczestniczy?

S.S.: Jeśli chodzi o Tradycję w Norwegii, to nie mamy żadnej placówki ani kaplicy Bractwa, ale raz na dwa miesiące przyjeżdża kapłan z Anglii i odprawia Mszę św., zawsze w sobotę rano. Księża, którzy do nas przyjeżdżają to ks. Morgan, ks. Clifton i ks. Lindström2. Od nas jadą potem dalej do Sztokholmu, Göteborga, Malmö i Kopenhagi. Nasza mała grupka (ok. 10 osób) spotyka się w prywatnym domu w Eidsvoll3 (70 km od Oslo), w którym jest urządzona kaplica. Staramy się przenieść te spotkania do Oslo, by przyciągnąć więcej ludzi (wiemy na pewno, że byłoby więcej osób, a nawet rodzin, gdyby spotkania te nie miały takiego prywatnego charakteru jak teraz, a na Mszę można było przyjść bardziej anonimowo). Być może uda się zorganizować jakiś wykład, tak jak się to teraz robi np. w Poznaniu, gdy Bractwo chce zorientować się w ilości potencjalnych wiernych i według tego planować zakładanie ewentualnej kaplicy.

B.L.: Jaki jest stosunek "oficjalnego" Kościoła Katolickiego w Norwegii (hierarchii kościelnej) do wiernych Tradycji? Przykładowo, wierni ze Szwecji czują się prześladowani przez tamtejszego biskupa, Andersa Arboreliusa, który koniecznie chce wyrwać ich ze "schizmy", w której według niego tkwią... Sytuacja pogorszyła się tam też dodatkowo po sprawie z wywiadem bpa Williamsona dla szwedzkiej telewizji. Stopień zaszczucia stał się tak wielki, że wierni Tradycji w Szwecji musieli dosłownie "zejść do katakumb" (potajemnie umawiać się na Msze św. w prywatnych mieszkaniach). I o ile wcześniej zdarzało się, że np. luteranie potrafili udostępnić im kościół, po tym wywiadzie wszystko się skończyło. Jak to wygląda w Norwegii?

S.S.: Stosunek władz kościelnych do Bractwa jest nieprzychylny. Kiedyś Msze Bractwa odbywały się w jednym z kościołów parafialnych - w Moss, ok. 60 km od Oslo (notabene proboszczem jest tam wciąż ten sam polski ksiądz), dopóki poprzednik aktualnego biskupa się o tym nie dowiedział4. Dlatego na dzień dzisiejszy wszelka działalność Bractwa musi odbywać się w mniejszej lub większej tajemnicy - spotkań w prywatnym mieszkaniu biskup nie może zabronić, ale kiedy będziemy próbować działać w Oslo, może nawet kiedyś kupić dom na kaplicę, to do czasu, kiedy Bractwo ewentualnie zyska status oficjalnej organizacji działającej w Oslo, te konkretne starania muszą być podejmowane bardzo dyskretnie, by nie narazić się na sabotaż. Luteranie jak na razie nie chcą użyczać swoich zborów, choć przed wywiadem szwedzkim się to zdarzało. Ale niekatolicy już raczej zapomnieli o tej sprawie z biskupem Williamsonem - nie jest to już żaden "gorący temat". Katolicki biskup też nie ściga nas tak aktywnie jak w Szwecji, bo jeśli nawet wie o spotkaniach w Eidsvoll (w co wątpię), nie podejmuje żadnych "akcji odstraszających".

B.L.: A jak wygląda sytuacja jak chodzi o "oficjalne" Msze trydenckie - tj. dawne tzw. Msze indultowe, a obecnie Msze odprawiane na podstawie Motu Proprio Summorum Pontificum? Czytałam, że jest w Oslo ksiądz Oddvar Moi (były pastor), który (bodajże raz w miesiącu) odprawia Mszę Wszechczasów...

S.S.: Msze indultowe odprawiane są w jedną niedzielę miesiąca w kościele św. Józefa - leży on zaraz obok fary (kościoła św. Olafa), przy szkole "katolickiej" p.w. św. Sunnivy, i jest częścią parafii farnej. Oprócz tego są Msze ciche w mojej parafii, w kościele św. Hallvarda, przeważnie dwa razy w tygodniu, ale są to Msze prywatne, nieogłaszane razem z tymi niedzielnymi. Te niedzielne Msze indultowe raz w miesiącu są oficjalnie jedynymi Mszami według starego rytu w całym kraju. Biskup Oslo wymaga, aby każdy kapłan, który chce odprawiać starą Mszę, zgłosił się najpierw do niego w celu akceptacji. Na razie mamy dwóch takich kapłanów - ks. Reidara Voitha (proboszcza z Porsgrunn5) i ks. (ex-pastora) Oddvara Moi, od roku wikarego w mojej parafii. Dotąd ks. Reidar odprawiał Msze niedzielne, a ks. Oddvar Msze codzienne. Od grudnia ks. Moi przejmie wszystkie Msze w starym rycie w Oslo, bo wikary ks. Reidara idzie na emeryturę i on nie będzie mieć już czasu przyjeżdżać do Oslo.

Nie wiem, czy słyszała Pani o sytuacji wiernych w Piasecznie? Nasza sytuacja jest identyczna. Zebraliśmy kilka miesięcy temu około 80 podpisów w celu zwiększenia ilości Mszy indultowych (by były co tydzień), ale nie dostaliśmy jeszcze odpowiedzi. List do proboszcza fary wysłaliśmy według sugestii zawartych w Summorum Pontificum, ale biskup zażądał, by zwrócić się z tym do niego osobiście, co też uczyniliśmy - i od tego czasu sprawa utknęła. Nic nie stoi na przeszkodzie, by spełnić tę prośbę - kościół o tej porze jest zawsze wolny, ks. Oddvar Moi też. Z nieoficjalnych przesłanek wynika, że proboszczowie obu parafii w Oslo oraz biskup nie chcą, by katolicy mieli możliwość uczęszczania co niedziela na Msze trydenckie, przestając chodzić na Novusa, ponieważ to by stworzyło odizolowaną "parafię w parafii". Nie martwi ich jednak fakt, że w wyniku odprawiania w każdą niedzielę po 10 Mszy w różnych językach (większość katolików w Norwegii to imigranci) już dopuszczono do takiej sytuacji - duszpasterstwa narodowe stworzyły swoje narodowe parafie, które praktycznie nie mają ze sobą kontaktu. Poza tym moja własna parafia jest kolebką najbardziej liberalnych progresistów (do niedawna prowadzili ją holenderscy franciszkanie...), którzy widzą w tradycyjnej Mszy zagrożenie - boją się (i słusznie), że powrót starej Mszy oznacza powrót do starej wiary przedsoborowej, którą oni odrzucają, a którą stara Msza w tak niedwuznaczny sposób wyraża, i agitują wiernych i duchownych.

B.L.: A czy poza takimi przeciwnikami tradycyjnej Mszy są w Norwegii jacyś księża życzliwi wobec Tradycji (oprócz wymienionych przez Panią ks. Voitha i ks. Moi)?

S.S.: Jest kilku kapłanów, którzy są zainteresowani starą Mszą i którzy zgłosiliby się do biskupa, gdyby atmosfera była bardziej zachęcająca. Jest tu pewien starszy ksiądz, który przyjechał do Norwegii w latach sześćdziesiątych i odegrał ważną rolę, ratując stare ornaty, chowając katolickie mszaliki i inne książki przed spaleniem, a inne kosztowności kościelne przed rozdawaniem ich narkomanom. (Te kilka kościołów katolickich, które tu powstały po roku 1843 - odkąd przyzwolono na obecność Kościoła Katolickiego w Norwegii po reformacji - zniszczono, niemal tak samo jak podczas reformacji, dosłownie niszcząc ołtarze młotem i piłą.) Ten kapłan też ostatnio wyraził chęć odprawiania starej Mszy (zna ją z młodości).

B.L.: Na koniec poprosiłabym jeszcze o krótkie podsumowanie i parę słów na temat Waszych planów i nadziei na przyszłość.

S.S.: Aktualnie mamy 1 niedzielną Mszę indultową w miesiącu w Oslo (jedyną w Norwegii), 2 ciche Msze w tygodniu w Oslo i raz na miesiąc lub dwa miesiące Mszę sobotnią z kapłanem FSSPX - poza Oslo. Ogólnie można powiedzieć, że jest źle, choć mogło być gorzej, ale mogłoby też być trochę lepiej. O ile Msze indultowe są tylko raz w miesiącu, o tyle coniedzielne Msze odprawiane przez Bractwo w Oslo stworzyłyby jakąś alternatywę i mogłyby przyciągnąć więcej wiernych. Póki co ks. Hakan Lindström zapowiedział, że postara się przyjeżdżać do nas co miesiąc. W grudniu bieżącego roku planujemy też Mszę w samym Oslo, by sprawdzić, ile jest osób zainteresowanych. Jesteśmy zatem w okresie, kiedy coś niecoś się zmienia i pewne informacje, które teraz podaję mogą za niedługo okazać się nieaktualne.

Być może - taką mamy nadzieję - Tradycja jeszcze się tu rozwinie - w kraju, który podczas reformacji najbardziej zaciekle ze wszystkich krajów skandynawskich bronił wiary katolickiej.

B.L.: Bardzo dziękuję za rozmowę. Życzymy wielu łask Bożych i zapewniamy o modlitwie w intencji rozwoju dzieła Tradycji w Norwegii.

1 Czyli nieco więcej niż węglarze z filmu "Miś" Stanisława Barei (którzy myśleli, że Tradycja to imię jakiejś dziewczynki z Gdańska... ), ale niewiele więcej :).

2 ks. Hakan Lindström, Szwed, jeden z księży wyświęconych w czerwcu 2009 w Zaitzkofen, razem z m.in. ks. Łukaszem Szydłowskim.

3 Dla Norwegów to miejscowość historyczna - w 1814 roku uchwalono tam Konstytucję, proklamującą niepodległość Norwegii, w momencie, kiedy na mocy decyzji zwycięskich mocarstw koalicji antynapoleońskiej miała przekształcić się z prowincji duńskiej w szwedzką.

4 Chodzi o pochodzącego z Niemiec biskupa Gerharda Schwenzera. Obecnym biskupem Oslo jest bp Bernt Eidsvig.

5 Miasteczko w regionie Telemark, około 110 km od Oslo.

WYWIAD Z BPEM BERNARDEM FELLAYEM

2010-11-06T19:26:00.001+01:00

Biskup Bernard Fellay : “Jesteśmy w punkcie zwrotnym”

10-16-2010

Wywiad z biskupem Bernardem Fellayem dla "Nouvelles de Chrétienté", Wrzesień/Październik. 2010

Bractwo Kapłańskie św. Piusa X obchodzi czterdziestą rocznicę istnienia. Czy to koniec wędrówki po pustyni, tak jak to było z Żydami w czasach Mojżesza?

Wydaje mi się, że to, czego doświadczamy przypomina raczej jedną z tych wypraw zwiadowców, którzy mogli rzucić okiem na Ziemię Obiecaną, podczas gdy okoliczności nie pozwalały na to, by lud mógł do niej wejść. Żeby uniknąć nieporozumień co do użytego przed chwilą porównania, śpieszę dodać, że deklarujemy - równie stanowczo co zawsze - że jesteśmy katolikami i że, z Bożą pomocą, mamy zamiar nimi pozostać. Jednak dla Kościoła jako całości ten kryzys faktycznie przypomina błąkanie się po pustyni. Z jedną różnicą: o mannę jest naprawdę ciężko. Są obiecujące znaki, zwłaszcza ze strony Rzymu; niestety są one dość poplątane jak chodzi o inne problematyczne kwestie. Kilka źdźbeł trawy na pustyni...

Jak w tych okolicznościach wygląda rozwój Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X na świecie?

Bractwo rozwija się po trochu wszędzie. Niektóre regiony przeżywają gwałtowniejszy wzrost niż inne - myślę tu na przykład o Stanach Zjednoczonych - ale wielka przeszkoda, na jaką napotykamy to brak kapłanów. Prośby o pomoc nadchodzą ze wszystkich stron, ale z powodu wielkiego braku księży nie możemy odpowiedzieć tak, jak powinniśmy i jak byśmy chcieli. Każde oddelegowanie kapłana FSSPX do zadań duszpasterskich oznacza konieczność dokonania wyboru, który będzie rozczarowaniem dla jednej lub wielu grup wiernych. Z jednej strony to raczej dobry znak, ponieważ ilustruje pewien rozwój naszego dzieła, ale jest to również bardzo bolesne. Pomyślmy o krajach misyjnych, zwłaszcza w Afryce, czy o Brazylii. Gdybyśmy mogli wysłać tam pięćdziesięciu księży, byłaby to wielka ulga. Czeka również olbrzymi kontynent azjatycki ...

Arcybiskup Lefebvre zwykł mawiać, że dla władz rzymskich statystyki ilustrujące rozwój Bractwa są wymowniejsze, niż argumenty teologiczne. Czy tak samo jest i dziś?

Nie wiem, czy powinniśmy mówić "statystyki", czy raczej "fakty". Tak czy owak, te dwie rzeczy liczą się tak samo. Jak mówi stare poczciwe porzekadło: contra factum non fit argumentum - z faktami się nie dyskutuje - i to jest wciąż jak najbardziej aktualne. Również stwierdzenie arcybiskupa Lefebvre'a jest nadal prawdziwe. Należy zaznaczyć, że to nie liczby jako takie robią wrażenie w Rzymie, ponieważ ilościowo wciąż stanowimy łatwą do przeoczenia cząstkę Mistycznego Ciała jako całości. Ale to, co sobą reprezentujemy w niezwykle żywy sposób, ta żyjąca tradycja - to ich zdumiewa. Te wspaniałe owoce, które z całą pewnością, co przyznał osobiście nawet jeden z wysoko postawionych prałatów rzymskich, są dziełem Ducha Świętego - to właśnie skłania władze rzymskie do spoglądania na nas. A zwłaszcza to, że mówimy tu o świeżych owocach, które wyrastają w sercu pustyni.

W tym miesiącu (wrześniu 2010) do Stolicy Apostolskiej mają zostać przesłane raporty w sprawie recepcji i wprowadzania w życie postanowień Motu Proprio dotyczącego tradycyjnej Mszy św. Jedynie kilku biskupów w sposób hojny odpowiedziało na wskazania z Rzymu. W jaki sposób może Ekscelencja wyjaśnić tę opieszałość, czy też opór?

Tak samo jak Nowa Msza wyraża pewnego nowego ducha, ducha Soboru Watykańskiego II, tak Msza tradycyjna wyraża ducha katolickiego. Ci którzy trzymają się kurczowo Soboru Watykańskiego II, ponieważ widzą w nim nowy początek Kościoła, albo ci, którzy mniemają, że wraz z Soborem Watykańskim II rozpoczął się nieodwołalnie nowy rozdział w dziejach Kościoła, po prostu nie są w stanie zaakceptować współistnienia Mszy, wyrażającej dokładnie to, co, jak myśleli, na zawsze już zostawili za sobą. Te dwie Msze ucieleśniają dwa różne duchy. To jest fakt! I te dwa duchy nie mogą egzystować obok siebie! Wśród "nowoczesnych katolików" znajdujemy przykładowo podobną nienawiść wobec różańca. To wszystko jest ze sobą powiązane. W kontrowersjach wokół Mszy widzimy bardzo dobrą ilustrację złożoności kryzysu, który wstrząsa Kościołem.

Czy pragnie Ekscelencja powiedzieć przez to, że w dzisiejszym Kościele, pod fasadą jedności, kryją się podziały nie tylko pomiędzy lokalnymi konferencjami episkopatów, a Stolicą Apostolską, lecz również pomiędzy różnymi przeciwstawnymi tendencjami w samym Rzymie? Czy ma Ekscelencja jakieś dowody na to?

O tak! Niestety, z całą pewnością żyjemy w tych czasach, kiedy, jak to zostało przepowiedziane, kardynał wystąpi przeciwko kardynałowi, a biskup przeciwko biskupowi. Ten rodzaj sporu odbywa się, generalnie rzecz biorąc, bardzo dyskretnie i umyka uwadze świeckich. Jednak ostatnio, przy różnych okazjach, stał się sporem otwartym i publicznym, np. w przypadku bezprzykładnego ataku kardynała Schönborna na kardynała Sodano. Wyglądało to trochę jak wyrównywanie porachunków. Nie jest tajemnicą, że przeciwstawne tendencje ścierają się w samym Rzymie. Wiemy o kilku przypadkach, ale nie sądzę, by ich ujawnianie miało w czymś pomóc wiernym świeckim.

Niedawna konferencja Msgr. Guido Pozzo, sekretarza Komisji Ecclesia Dei, w seminarium Bractwa Kapłańskiego św. Piotra miała na celu próbę udowodnienia ciągłości doktrynalnej pomiędzy Drugim Soborem Watykańskim, a Tradycją. W tym celu zajęto się kwestią wyrażenia “subsistit in” i kwestią ekumenizmu. Czy te przykłady są dla Ekscelencji przekonywujące?

Nie powiedziałbym "przekonywujące", ale zaskakujące. Ta konferencja to bardzo logiczne zastosowanie zasad, przedstawionych przez Benedykta XVI w grudniu 2005 roku. Przedstawiono nam koncepcję ekumenizmu dalece różną od tego, co słyszeliśmy przez ostatnie czterdzieści lat ..., koncepcję uwzględniającą ponadczasowe zasady dotyczące jedyności Kościoła i jego doskonałości oraz traktującą o ekskluzywnym charakterze zbawienia. Widzimy w tym faktyczną chęć zachowania odwiecznego nauczania Kościoła, a także chęć odczytania Soboru w świetle Tradycji. Ta mieszanka, aczkolwiek interesująca, wciąż pozostawia otwartymi pewne logicznie nasuwające się pytania, dotyczące roli odgrywanej przez inne wyznania chrześcijańskie (denominacje) ... które to do czasów Piusa XII włącznie nazywane były "fałszywymi religiami". Czy ktoś teraz ośmieli się ponownie użyć tego terminu?

W swoim dość długim podsumowaniu msgr. Pozzo proponuje nam Drugi Sobór Watykański, który został ponownie przejrzany, czy może nawet poprawiony: odrzucający relatywizm, nadmierny nacisk położony na aspekty "pastoralne" (duszpasterskie) i przesadne poleganie na "dialogu"... Czy sądzi Ekscelencja, że ta prezentacja ma szansę spotkać się z jednomyślnym przyjęciem w Rzymie i w diecezjach? Co Ekscelencja myśli o tej nowej, zrewidowanej wersji Soboru?

To interesujące w tym sensie, że prezentuje się nam nowy Sobór Watykański II, Sobór, którego tak naprawdę nigdy nie znaliśmy i który różni się od tego Soboru, jaki przedstawiano przez ostatnie czterdzieści lat. Jakby Sobór w nowej skórze! Jest to szczególnie interesujące z tego względu, że tendencje skrajnie modernistyczne zostały dość mocno potępione. Zaprezentowano nam sobór umiarkowany i dość konserwatywny. Pozostaje pytanie, jak to nowe odczytanie zostanie odebrane? Z pewnością zostanie uznane za zbyt tradycyjne dla modernistów i nie dość tradycyjne dla nas. Powiedzmy więc tylko, że wiele z naszych ataków i zarzutów okazało się być usprawiedliwionych, spora część z tego, co potępiamy, została potępiona. Ale mimo iż same zjawiska zostały potępione, wciąż istnieje wielka niezgodność co do tego, co stanowi ich przyczynę. Ostatecznie bowiem, jeśli taka intelektualna dezorientacja była możliwa w odniesieniu do Soboru - i to w takim stopniu i na taka skalę - z pewnością musiała istnieć odpowiednio poważna przyczyna! Skoro obserwujemy tak wielki rozziew w interpretacji dokumentów soborowych, pewnego dnia będziemy musieli przyznać że braki i niedostatki w tych dokumentach nie znalazły się tam bez powodu.

Niektórzy ludzie związani z Tradycją uważają, że kryzys w Kościele powinien zakończyć się natychmiastowo, że przejście od obecnego kryzysu do jego rozwiązania powinno nastąpić od razu. Czy w opinii Ekscelencji jest to oznaka nadprzyrodzonego zaufania, czy też typowo ludzka niecierpliwość? W przypadku stopniowego rozwiązania, jakie pozytywne kroki już zostały podjęte? I jakie kroki ma Ekscelencja nadzieję zobaczyć w przyszłości?

Natychmiastowe rozwiązanie kryzysu, tak jak je sobie wyobrażają niektórzy ludzie, może być jedynie wynikiem cudu lub skutkiem przemocy i gwałtu na dużą skalę. Jeśli nie nastąpi to w taki sposób, wciąż pozostanie rozwiązanie stopniowe. Pomimo że nie mamy absolutnie prawa wykluczać opcji, że Bóg mógłby uczynić taki cud, jednak zazwyczaj kieruje On swoim Kościołem w inny sposób, poprzez zwykłą współpracę ze stworzeniami i Swoimi świętymi. Ogólnie rzecz ujmując, przezwyciężenie kryzysu zajmuje przynajmniej tyle samo czasu co spowodowanie go, jeśli nie więcej. Droga odbudowy jest długa, a praca do wykonania - olbrzymia. Jednak w pierwszym rzędzie to wybór współpracowników będzie czynnikiem rozstrzygającym. Jeśli polityka nominowania biskupów w końcu się zmieni, będziemy mogli mieć nadzieję. W ten sam sposób będzie musiała nastąpić dogłębna reforma nauczania na uniwersytetach papieskich i reforma formacji kapłanów w seminariach. To dalekosiężne projekty, które póki co pozostają jedynie w sferze marzeń, ale w ciągu dziesięciu lat mogłyby na poważnie nabrać kształtu. Na początku wszystko zależy od papieża. W tej chwili pozytywnym zjawiskiem jest przede wszystkim sam fakt przyznania, że wiele rzeczy poszło nie tak.…. Ludzie przyznają, że jest choroba, jest poważny kryzys w Kościele. Czy pójdą dużo dalej? Zobaczymy.

Czym szczególnie Bractwo Kapłańskie św. Piusa X może przyczynić się do przezwyciężenia tego niespotykanego wcześniej kryzysu? Jaką rolę katolicy wierni Tradycji mogą odegrać w dziele odbudowy? Czego Ekscelencja oczekuje od pokolenia młodych, którzy dziś mają lat dwadzieścia, a będą mieć sześćdziesiąt ... za kolejne czterdzieści lat?

Możemy przypominać, że Kościół posiada przeszłość, która również dziś pozostaje cenna. To nie jest jakaś zakurzona nostalgia, ale świeże spojrzenie na Tradycję Kościoła - decydujący wkład w rozwiązanie kryzysu. Dodajmy do tego przypomnienie siły tradycyjnej Mszy św., misji i roli kapłana - takiej, jakiej życzył sobie Nasz Pan: na Jego obraz i według Jego Ducha. Kiedy pytamy księży, zwracających się do Bractwa, czego od nas oczekują, najpierw mówią nam, że chcą doktryny. Najpierw! Nawet wcześniej niż [nauki] Mszy [Wszechczasów]! To zaskakujące, ale zarazem to dobry znak. Wierni świeccy mają ważne zadanie bycia świadkami, pokazywania, że życie chrześcijańskie, tak jak je zawsze rozumiano, z jego wymogami i szacunkiem dla praw Bożych, jest jak najbardziej możliwe we współczesnym świecie. To życie chrześcijańskie w praktyce jest tym bardzo konkretnym przykładem, jakiego potrzebuje współczesny człowiek, choćby spotkany przelotnie, na ulicy... Co do pokolenia dwudziestolatków, widzę, że ono czeka, gotowe na przygodę Tradycji, że wyczuwa bardzo dobrze, że to, co im się proponuje poza Tradycją to "podrabiany towar". Znajdujemy się w punkcie zwrotnym dla dzieła przyszłej odbudowy i, pomimo że nie jest to jeszcze wyraźnie widoczne ani oczywiste, myślę, że wszystko jest możliwe.

Przypis:

1. Konferencja, o której mowa w wywiadzie, została wygłoszona przez msgr. Guido Pozzo 2 lipca 2010 w seminarium w Wigratzbad w Niemczech. Jej tytuł to "Aspekty teologii katolickiej w recepcji Soboru Watykańskiego II"

Zamek Królewski 6 X 2010

2010-10-09T19:45:00.012+02:00

zdjęcia: xyz

6 X 2010 Prezentacja książki o abp Marcelu Lefebve

2010-10-09T19:11:00.016+02:00

6 października 2010 w Sali Koncertowej Zamku Królewskiego w Warszawie, odbyła się prezentacja książki autorstwa Jego Ekscelencji ks. biskupa Bernarda Tissier de Mallerais "Marcel Lefebve. Życie". Prezentacje zaszczycił szanowny autor, sam wyświęcony w 1988 r. przez Arcybiskupa na biskupa Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X.

Spotknie, przy licznie zgromadzonej publiczności prowadził redaktor Stanisław Michalkiewicz. Poza prowadzącym głos zabrali prof. Jacek Bartyzel, dr Paweł Milcarek, ks. Karol Stehlin przełożony FSSPX na Europę Środkową i Wschodnią oraz Bogusław Kiernicki wydawca książki z Wydawnictwa Bębogóra. Koncert barda i poety Jacka Kowalskiego zakończył to wielkie wydarzenie.

zdjęcia: xyz

Pierwszy polski papież św. Pius X

2010-06-27T21:08:00.022+02:00

Recenzje: Pod takim tytułem, ale ze znakiem zapytanie ukazała się książka autorstwa Tadeusza A. Kisielewskiego, wydana przez Dom Wydawnicy REBIS, Poznań 2010. Autor oraz wspomniane wydawnictwo specjalizuje się w wydawniem prac sensacyjnych, bazując częściowo na dorobku innych badaczy. Ale tym razem odajemy chwałę autorowi, że pozbierał rozproszone wątki, o których już wcześniej pisano. To pierwsza część pracy, druga to rozdział poświecony Bractwu Kapłańskiemu św. Piusa X, w ktorym roi sie od błędów i przeinaczeń. Nie tym się jednak zajmniemy.

Otóż istnieją bardzo poważne poszlaki o polsko-śląskim pochodzeniu ojca Giuseppe Melchiorre Sarto, Giovanni Battista Sarto. Nazywać się miał Krawiec (po włosku właśnie Sarto), a urodzić jako Jan w Jemielnicy pod Strzelcami Opolskimi, syn Józefa Krawca. Niestety księgi parafiale na Śląsku zagineły (celowo zniszczone przez władze pruskie po 1904 r.?), te zaś w Riese miejscu rodzenia św. Piusa X najpewniej zostałe zfałszowane (przez władze kościelne - plebejską rodzinę Sarto "podłączono" pod inną szlachecką rodzinę Sarto). Wszystko pozostaje więc w sferze poszlak, poza kolejnymi dowodami. Zdumiewająca niewłoska uroda papieża oraz uderzające podobieństwo do o. Leopolda Moczygęby, znanej postaci historycznej, zasłużonego dla założenia w Teksasie osady polsko-śląskich katolików. Obaj mieliby być kuzynami, a kolejne poszlaki wskazują, że utrzymywali z sobą kontakt! Miała mieć miejsce korespondencja między Stolicą Apostolską, a potomkami Krawców w sprawie spadku po papieżu. I dziwna skłonność do Polaków i Polski św. Piusa X, który, a to uczynił ks. Adama Sapiechę swoim sekretarzem, a to podarował sukienki Jsnogorskiej Pani (po świętokradczej kradzieży).

Zaiste pasjonujące tropy!

Jest i ciekawa notka w przypisach, o korespondencji między ks. Friedrichem Speiserem (profesorem prawa kanonicznego na Uniwersytecie we Fryburgu), a ks. Adamem Sapiechą w sprawie teologów modernistów łacznie z podaniem ich nazwisk. Aż się prosi by dotrzeć do tej przechowywanej w Archiwum Kurii Metropolitarnej w Krakowie korespondencji.

inf. wł.

III Spotkania Pokolenia Summorum Pontificum Brdów 2010

2010-06-06T21:30:00.006+02:00

W dnia 4-6 czerwca w Sanktuarium Matki Bożej Zwycięskiej w Brdowie (diecezja włocławska) odbyły się III Spotkania Pokolenia Summorum Pontificum. Bogaty program, wysoki poziom prelegentów, ciekawe tematy zapewniły niezapomniane przeżycia duchowe i intelektualne. Koncert prawicowego barda Leszka Kołakowskiego i zaśpiewana współnie przez uczestników Pieśń Konfederatów Barskich spieły spotkanie.

Poza tymi doznaniami jednak dało się odczuć, że Powrót Tradycji Katolickiej nie będzie ani łatwy ani szybki. Widzi się raczej pewnien regres po wysypie "punktów" sprawowania Mszy Trydenckiej. Ignorancja i zła wola przełożonych, brak kapłanów oraz słomiany zapał wielu środowisk i wiernych kładzie się cieniem nad dokonaniami innych.

Ale warto pracować i trudzić się pomimo przeciwności.

inf. własna

15 maja Pielgrzymka do Matemblewa

2010-05-23T21:40:00.015+02:00

Dnia 15 maja w sobotę po raz pierwszy w historii przeoratu w Gdyni wyruszyła piesza pielgrzymka z Gdyni Karwiny do Gdańska Matemblewa, gdzie mieści się Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej. Z rożańcem w dłoni, ze modlitwą i śpiewem na ustach przeszliśmy 24 km przepięknymi Lasami Oliwskimi. Pod przywódctwem ks. Edmundasa Naujokaitis szli weterani pielgrzymek na Jasną Górę oraz nowicjusze, w sumie 12 osób. Seniorzy i gimnazjaliści. Każdy w swoich intencjach, by ofiarować w maryjnym miesiącu swoje małe suplikacje. Wczesnowiosena zieleń liści symbolizowała naszą zawsze świeżą wiarę, błoto nasze grzechy, twardy asfald naszą ziemską egzystencję, wchodzenie pod góry nasze duchowe golgoty, na które trzeba wejść jeśli chcemy zbawić swoje dusze. Warto było iść...

inf. wł.

Pielgrzymka do Ziemi Świętej z Mszą Trydencką!

2010-04-27T07:19:00.008+02:00

Niestety, z powodu odmowy przez Biuro Pielgrzymkowe Patron Trawell, zgody na odprawianie Mszy św. Trydenckiej, przelgrzymka zaostała odwolana. Spróbujemy jeszcze raz przez wiernych Katolickiej Tradycji z Niemiec

zainteresowani mogą się kontaktować na:
piotr.blaszkowski@wp.pl

pielgrzymka do Wilna i Szydłowa

2010-04-24T17:49:00.002+02:00

W dniach od 5 do 9 września 2010 r. przeorat pw. Niepokalanego Serca N.M.Panny w Gdyni organizuje pielgrzymkę autokarową z Warszawy do Wilna i Szydłowa.

Program pielgrzymki

4 IX, sobota: możliwość przenocowania w przeoracie warszawskim dla pielgrzymów spoza Warszawy

5 IX, niedziela: rano Msza św. w kościele Bractwa w Warszawie, wyjazd z Warszawy, nocleg w Wilnie

6 IX, poniedziałek: Wilno, zwiedzanie wszystkich najważniejszych świątyń i zabytków miasta, nocleg w Wilnie

7 IX, wtorek: zwiedzanie Wilna i przejazd do Trok, nocleg w Wilnie

8 IX, środa: święto Narodzenia N.M.Panny, wyprawa na Żmudź

– Góra Krzyży koło Szawel,

– klasztor bernardynów w Cytowianach,

– sanktuarium w Szydłowie, gdzie w 1608 r. miało miejsce pierwsze w Europie objawienie Matki Boskiej zawierające publiczne przesłanie (dzień wielkich odpustów),

– wieczorem uroczysta Msza św. w kaplicy Bractwa w Kownie, nocleg w Kownie

9 IX, czwartek: zwiedzanie Kowna, powrót do Warszawy przez Sejny, możliwość przenocowania w przeoracie warszawskim

Opiekunem duchowym pielgrzymki jest ks. Edmund Naujokaitis.

Koszt pielgrzymki dla jednej osoby wynosi 890 zł, dla uczniów i studentów 750 zł.

Cena obejmuje: przejazd autokarem, usługę przewodnika, noclegi w hotelach dwugwiazdkowych, śniadania i obiadokolacje, ubezpieczenie. Dopłata do pokoju jednoosobowego wynosi 160 zł.

Na wstępy do zwiedzanych obiektów należy przeznaczyć ok. 35 zł.

Ostateczny termin zgłoszeń: 10 czerwca br.

Zgłoszenie udziału w pielgrzymce następuje:

– przez zapłacenie całej ceny pielgrzymki przelewem na rachunek przeoratu w Gdyni albo gotówką do rąk kapłana przeoratu w Gdyni, oraz

– przez podanie kapłanowi przeoratu w Gdyni swych danych osobowych, obejmujących: imię, nazwisko, wiek, adres, nr tel. komórkowego, ew. adres e-mail.

Dla osób niepełnoletnich jest wymagana pisemna zgoda rodziców.

Dane kontaktowe:

Przeorat pw. Niepokalanego Serca N.M.Panny

ul. Wiczlińska 11, 81-578 GDYNIA

tel. 58 629 75 09, 889 501 363, email gdynia@piusx.org.pl

Bank Ochrony Środowiska S.A., nr rach.: 21 1540 1287 2001 6889 8160 0003

Film o Arcybiskupie Lefebvre

2010-04-22T21:40:00.002+02:00

Za portalem Christianitas publikujemy fragment wywiadu z ks. Arnaude,em Rostand'e'em prowincjałem amerykańskiego regionu FSSPX, w którym dowiadujemy się, że:

"...Naszym drugim celem jest zgromadzenie pewnych funduszy, które pozwolą na pokrycie kosztów związanych z produkcją tego filmu. Tymczasem, grupa naszych dobroczyńców (Komitet Dobroczynny projektu) zaproponował, by zorganizować fundraising zakrojony na większą skalę. Wszystkie fundusze zostaną użyte, by powstał ten ważny dokument o życiu naszego założyciela. Ofiarodawcy mogą kontaktować się z nami pod adresem:

The Benefactor Committee -
Archbishop Lefebvre The Movie - 6145 W. Byron St. -
Chicago, IL - 60634
http://www.lefebvrethemovie.org/

Jestem bardzo wdzięczny każdemu, kto zechce wspomóc te dwa cele, jakie sobie założyliśmy — zbieranie informacji, jak również pozyskanie pomocy finansowej. Bez wątpienia, taki dokument pomoże uczynić Arcybiskupa bardziej znanym. Pomoże to uwydatnić również spadek doktrynalnej wierności nauczaniu Kościoła Katolickiego, z którym walczył biskup. Kolejny raz, dziękuję wszystkim za wspieranie naszej pracy. Pomoże ona zachowaniu dzieła założyciela Bractwa w pamięci następnych generacji...."

Ku końcowi żałoby...

2010-04-21T11:47:00.005+02:00

Laudetur Iesus Christus,

Żałoba państwowa już się skończyła, ale smutek jeszcze trwa w sercach wielu.

Starając się odczytać znaki jakie dała Narodowi Polskiemu
Opatrzność dnia 19 kwietnia 2010 r.,
która chłoszcze rózgą żelazną wspólnoty narodowe,
dając im dobre albo złe rządy królów i prezydentów,
oddając cześć pamięci tak na płaszczyźnie państwowej jak i prywatnej,
pamiętajmy aby zachować katolicką ocenę ludzi i zdarzeń.

W tej reprezentatywniej politycznie i społecznie grupie tragicznie zmarłych,
były osoby prawowierne jak i zdecydowane w swej opozycji wobec praw Bożych.

Nie znamy ostatnich chwil zmarłych, nie wiemy ile czasu Opatrzność dała
na pojednanie z Nią.

Wieczny odpoczynek racz im dać Panie...

Piotr Błaszkowski
21 kwietnia 2010 r.

Całun podczas Mszy św. za zmarłych

2010-04-14T12:25:00.002+02:00

Kościół Niepokalanego Serca NMP, Gdynia (FSSPX) 12 kwietnia 2010

Niedziela Przewodnia 11 kwietnia AD 2010

2010-04-11T14:04:00.004+02:00

Przeorat Bractwa św. Piusa X w Gdyni

Czuwanie w intencji ofiar i Ojczyzny

2010-04-10T20:58:00.003+02:00

Jutro, w Niedzielę Bożego Miłosierdzia, w Przeoracie w Gdyni odbędzie się czuwanie przed Najświętszym Sakramentem. Czuwanie rozpocznie się o godz. 8:45 a zakończy o godz. 17:00.

Polecajmy Bogu naszą Ojczyznę i zmarłych w katastrofie lotniczej.

Requiem w intencji Prezydenta Polski

2010-04-10T13:14:00.006+02:00

W katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem zginęła głowa Rzeczpospolitej Polski, prezydent Lech Kaczyński. Redakcja Katolika Tradycji składa Jego rodzinie a także rodzinom innych ofiar serdeczne wyrazy współczucia.

Msza Święta Trydencka żałobna zostanie w tej intencji odprawiona w gdyńskim przeoracie Bractwa św. Piusa X w najbliższy poniedziałek o godzinie 18:00. Tragedia miała miejsce w przeddzień Święta Miłosierdzia Bożego. Niech to Boskie Miłosierdzie raczy 0bjąć zmarłych, a nam da światło, jak kruche i delikatne jest nasze doczesne życie.

Film "Amakusa Shiro Tokisada"

2010-04-10T11:01:00.006+02:00

W Niedzielę Palmową w przeoracie FSSPX w Gdyni odbyła się pojekcja filmu z 1962 r. "Amakusa Shiro Tokisada" w reżyseri Nagisa Oshimy. Tematem filmu jest epilog chrześcijańskiej ery Japoni, która kończy się powstaniem chrześcijan w 1637 r. przeciwko shogunatowi rodu Tokugawa. Pogańscy władcy, wspomagani przez heretyckich Holendrów zdecydowali się na całkowitą eksterminację katolików. Nie pozostała nadzieja na jakiś "modus vivendi". Pozostała tylko śmierć w walce, lepsza niż groźba apostacji w wyniku okrutnych tortur. Nie bez powodu pokazano film. Nadchodzą podobne czasy...

(inf. włas.)

Jest 12 milionów różanców!!!

2010-04-07T19:32:00.004+02:00

Podajemy tą radosną informację za http://www.sspx.org/whatsnew.htm
Brzmi ona dosłownie:

"Podczas odprawianej w Econe pontyfikalnej Mszy św. w Niedziele Wielkanocną, biskup Fellay ogłosił, że liczba 12 milionów różańców została "znacznie przekroczona". Zachęcił również wszystkich wiernych do modlitwy za Ojca św. , będącego obiektem ataków medialnych."

Asystent Przełożonego Generalnego FSSPX o rozmowach z Rzymem

2010-04-05T20:42:00.010+02:00

W poniedzialek wielkanocy 5 kwietnia ks. Alan Nely, asystent Przełożonego Generalnego Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, w Przeoracie FSSPX w Gdyni odprawił uroczystą Mszę św. po której wygłosił prelekcje. Przedmiotem wykładu była historia rozmów Bractwa z Rzymem, począwszy od słynnej pielgrzymki jubleuszowej A.D. 200o do dnia dzisiejszego i rolę Opatrzności Bożej w całej tej sprawie. Powtórzył znane już fakty, które uzupełnił mniej znanymi wydarzeniami. Po wykładzie wierni zadawali pytania, w ktorych dało się wyczuć sceptycyzm co do rychłej zmiany postawy Rzymu jak i troskę o Kościół. Ksiądz Nely podzielił opinię co do skali trudności obecnych rozmów, zmiany "intelektualnego nastawienia Rzymu" i rychłego finału. Przypomniał, że nie istnieje "problem Econ" (tj. Bractwa) ale chodzi o Wiarę jako taką. Wyraził też nutkę nadziei, że watykańscy rozmowcy nie mogą teraz przejść obojętnie nad postawionymi problemami. Że muszą się nad nimi poważnie zastanowić. Podkreślał wagę modlitwy w całej tej sprawie.

(inf. własna)

islamizacja Polski

2010-03-07T19:30:00.001+01:00

ciekawy materiał dotyczący islamizacji Polski

EKUMENIZM GRZECHEM PRZECIWKO MIŁOŚCI

2010-03-05T20:49:00.004+01:00

10 marca w środę o g. 18.oo w Poznaniu w lokalu na ul. Żydowskiej 4 (II piętro) wykład pod takim tytułem wygłosi przełożony Bractwa św. Piusa X w Polsce ks. Karol Stehlin. Wstęp wolny.